VIII SAB/Wa 41/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z [...] września 2020 r. (data wpływu pisma do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie) B. K. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z [...] sierpnia 2020 r. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, wydał w dniu [...] września 2020 r. zezwolenie typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zezwolenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w formie dokumentu elektronicznego [...] września 2020 r., zaś w formie tradycyjnej [...] września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Wobec ujawnionych w orzecznictwie wątpliwości odnośnie różnego rozumienia powołanego wyżej przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, powołana na wstępie norma prawna była przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jak stwierdzono w uzasadnieniu uchwały, kontrolowany w wyniku wniesienia skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie jej wniesienia aktualny, nie zaś historyczny. Powyższe twierdzenie znajduje uzasadnienie w definicji pojęć bezczynności i przewlekłości wyrażonych w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Skarga na bezczynność jest bowiem skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym, mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Może on być kwestionowany przez stronę postępowania zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też sądowoadministracyjnym - w obu przypadkach - przy wykorzystaniu tej samej instytucji ponaglenia, funkcjonującej na gruncie obu regulacji, wywierającej wszakże odmienny skutek, z czego jeden polega na zainicjowaniu kontroli administracyjnej, a drugi zawiera się w spełnieniu wymogu niezbędnego dla wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość. Tym samym termin "w każdym czasie", którym posłużono się w art. 53 § 2b p.p.s.a., a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów za nie do zaakceptowania uznał przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność, jak również uznał za nieprawidłowy pogląd sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie także w późniejszym orzecznictwie NSA (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r., I OZ 879/20, publ. CBOSA). Z tych to powodów, wobec wydania w dniu [...] września 2020 r. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skarga na bezczynność organu z [...] września 2020 r. w przedmiocie nierozpoznania tego wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Sąd uznał bowiem, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.