I OZ 971/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 611/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. W. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia na czas nieoznaczony umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 611/09 odrzucił skargę H. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia na czas nieoznaczony umowy najmu lokalu mieszkalnego z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. W dniu 13 lipca 2009 r. skarżąca złożyła za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. W. z dnia [...] lipca 2007 r. W uzasadnieniu wskazała, iż organ w żadnym z wystąpień do niej kierowanych nie zamieszczał pouczeń co do dalszych możliwości prawnych. Ponadto wskazała, iż jest osobą starszą i niezamożną, dlatego też występowała w sprawie bez pomocy pełnomocnika profesjonalnego. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego odrzucenie, z uwagi na jego bezzasadność. Postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowią o braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie wykazała ona bowiem staranności przy prowadzeniu swojej sprawy. Z akt administracyjnych wynika, iż na etapie postępowania administracyjnego skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika z Kancelarii Prawnej, na okoliczność czego przedłożyła stosowne pełnomocnictwo z dnia 21 kwietnia 2008 r. Ponadto zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 stycznia 2009 r., jak i też sama skarga z dnia 23 marca 2009 r. zostały złożone bezpośrednio w organie. Oznacza to, iż skarżąca, bądź też osoba, która składała ww. dokumenty w jej imieniu, mogła dowiedzieć się o dalszym sposobie postępowania w celu realizacji swoich uprawnień, czy choćby o sposobie i miejscu pozyskania tych informacji. Na powyższe postanowienie H. S. wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji faktycznej skarżącej. Zdaniem skarżącej okoliczności przedstawione we wniosku oraz piśmie uzupełniającym z dnia 6 sierpnia 2009 r., w tym przede wszystkim brak pouczeń co do trybu zaskarżenia uchwał - uzasadniają brak winy skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła tak jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. W szczególności nie może stanowić okoliczności przesądzającej o braku winy skarżącej to, że organ administracji - Zarząd Dzielnicy W. W. nie pouczył skarżącej o trybie zaskarżenia przedmiotowej uchwały ponieważ sprawa niniejsza, która dotyczy skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nie należy do spraw z zakresu, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego, gdyż jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym. Skoro bowiem zawarcie umowy najmu lokalu przez gminę jest czynnością cywilnoprawną i nie należy do kognicji sądów administracyjnych, to wybór osoby, do której kieruje się oświadczenie woli o jej zawarciu, jako wyraz autonomii woli stron stosunków prawa cywilnego, należy również do sfery stosunków cywilnoprawnych. Należy w związku z tym wskazać, że ze względu na okoliczność, iż sprawa w przedmiocie skargi na uchwałę o skierowaniu do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu mieszkalnego nie ma charakteru administracyjnoprawnego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na tego rodzaju uchwałę należałoby uznać za niedopuszczalny (art. 88 p.p.s.a.). Jednak z uwagi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. odrzucił skargę, gdyż uznał, że została on wniesiona z uchybieniem terminu a nie z powodu jej niedopuszczalności a zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe - należało oddalić zażalenie H. S. na zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2009 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.