I SA/Ol 598/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o, .solidarnie ze Spółką , za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASADNIENIE D. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie orzeczenia jego odpowiedzialności jako członka zarządu A. Sp. z o.o. obecna nazwa B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]", solidarnie ze Spółką za: zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za: poszczególne okresy 2013 r., 2014 r., odsetki za zwłokę od zaległości wymienionych w pkt 1, które na dzień wydania decyzji wyniosły 474.500,00 zł, zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r. i 2015r, wyszczególnione w pkt 3 sentencji decyzji, odsetki za zwłokę od zaległości wymienionych w pkt 3, które na dzień wydania decyzji wyniosły 224.238,00 zł. D.B. złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie prowadzonego postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, z uwagi na przyjęcie przez organ pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że strona odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe Spółki z o.o.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie wystąpiły przesłanki, wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej, art. 116 § 2, w związku z art. 121 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpatrując przedmiotowe odwołanie stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wskazał, że na podstawie art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649), do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2015 r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis art. 116 § 2 ww. ustawy stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z wykładni literalnej art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że członkowie zarządu spółki kapitałowej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe spółki w sytuacji zaistnienia kumulatywnie dwóch przesłanek pozytywnych: jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Natomiast aby uwolnić się od odpowiedzialności, członek zarządu spółki kapitałowej powinien skutecznie wykazać którąkolwiek z niżej wymienionych przesłanek negatywnych, a mianowicie, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, spółka posiada mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie przesłanki pozytywne, natomiast ciężar wykazania zaistnienia którejkolwiek z negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności, spoczywa na członku zarządu. Z akt sprawy wynika, że na podstawie umowy spółki z o.o., powstała firma - A. Sp. z o.o., która w dniu 24.08.2010 r. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr "[...]". Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. Sp. z o.o. nr "[...]" r., dokonano zmiany brzmienia § 2 umowy Spółki, poprzez zmianę nazwy ww. firmy na B. Sp. z o.o.. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B. Sp. z o.o., odwołało G. R. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, zaś uchwałą nr "[...]", powołało na to stanowisko D. B.. Z kolei uchwałą nr "[...]" z dnia 27.05.2015 r., Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B. Sp. z o.o., odwołało D. B. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, natomiast uchwałą nr 2, powołało na to stanowisko R.M., który w dniu 04.10.2018 r. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego nr "[...]". Decyzją z dnia 23.05.2019 r. Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego określił B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" zobowiązanie podatkowe, które jest przedmiotem tego postępowania. Z pisma Urzędu Skarbowego z dnia 24.10.2019 r. wynika, iż ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 18.06.2019 r. DIAS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełniona została pozytywna przesłanka orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, wynikająca z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w postaci bezskuteczności egzekucji w całości lub w części z majątku Spółki. W toku podjętych czynności egzekucyjnych, nie udało się wyegzekwować ww. zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, na które organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze. Organ egzekucyjny w dniu 06.09.2019 r. wydał zawiadomienie w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji, w którym stwierdził, iż nie ma możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z majątku Spółki, gdyż nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych organ egzekucyjny ustalił bowiem, iż Spółka posiada nieruchomość wpisaną do Księgi Wieczystej nr "[...]", do której Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w "[...]" prowadzi egzekucję z nieruchomości (sprawa "[...]"), jednakże wartość tej nieruchomości, według wyceny rzeczoznawcy powołanego przez Komornika Sądowego wynosi 647.800,00 zł, natomiast hipoteka banku wierzyciela egzekucyjnego wynosi 3.000.000,00 zł. W piśmie z dnia 26.08.2019 r., Bank C. poinformował, że hipoteka ustanowiona na ww. nieruchomości jest w całości wymagalna i dochodzona zaległość na dzień 26.08.2019 r. wynosi 2.767.399,32 zł. Wobec powyższego organ egzekucyjny stwierdził, że zaległości podatkowe objęte tytułami wykonawczymi, nie zostaną uregulowane w drodze egzekucji z ww. nieruchomości. Organ egzekucyjny podkreślił również, że z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że Spółka nie posiada żadnych pojazdów. Z kolei na podstawie bazy danych Urzędu Skarbowego organ egzekucyjny ustalił, iż Spółka od 2014 r. nie uzyskuje dochodów, a ostatnia deklaracja VAT-7 została złożona za III kwartał 2015 r. Organ egzekucyjny wskazał ponadto, iż do majątku Spółki było już wcześniej prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", które postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20.09.2016 r., zostało umorzone jako bezskuteczne, na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ stwierdzono, iż nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny nie ustalił majątku zobowiązanego, z którego można byłoby prowadzić skuteczną egzekucję, celem przymusowego ściągnięcia należności. Organ egzekucyjny ustalił ponadto, iż Spółka nie prowadzi działalności, pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym, od 31.07.2015 r. W bazie danych Urzędu Skarbowego nie ma informacji o posiadanych przez spółkę rachunkach bankowych i aktualnie uzyskiwanych dochodach. Organ wskazał, że to na członku zarządu spoczywa ciężar udowodnienia tzw. przesłanek egzoneracyjnych, wynikających z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w tym wskazania mienia spółki, z którego możliwa jest egzekucja. Dla postępowania w sprawie odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej znaczenie ma jedynie rezultat postępowania egzekucyjnego i fakt, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku Spółki (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 08.09.2016 r., I SA/O1306/16, LEX nr 2156336). Dla przesądzenia natomiast o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej na podstawie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, niezbędne jest ustalenie, czy osoba ta pełniła formalnie i faktycznie obowiązki członka zarządu (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.04.2014 r., I GSK 793/12, LEX nr 1480818). Użycie w przepisie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej sformułowania "pełnienie" obowiązków członka zarządu oznacza, że chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.03.2014 r., I FSK 542/13, LEX nr 1504613). Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że D. B. pełnił funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. od dnia 08.04.2013 r. do dnia 27.05.2015 r.. A zatem pełnił te obowiązki również w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., od I do IV kwartału 2014 r. oraz za I kwartał 2015 r. w łącznej kwocie 1.352.992,00 zł, w którym powstały odsetki za zwłokę od ww. zaległości, w łącznej kwocie 474.000,00 zł oraz w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za: kwiecień, czerwiec, lipiec, od września do grudnia 2014 r. oraz za luty 2015 r., w łącznej kwocie 663.601 zł oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 224.238,00 zł. Poza wymienionymi w sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., Spółka posiada ponadto zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2015 r. w kwocie 277.880,00 zł oraz w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za maj 2015 r. w kwocie 16.100,00 zł oraz za czerwiec 2015 r. w kwocie 20.930,00 zł. DIAS wskazał, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2015 r., w świetle przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, zwanej dalej u.p.u.n. (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 10.08.2009 r., II FPS 3/09, LEX nr 509153). Zgodnie z art. 10 u.p.u.n. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 u.p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Z kolei art. 11 ust. 2 u.p.u.n. stwierdza, że dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.u.n. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dwutygodniowy termin do złożenia przez członków zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w postaci odmiennej, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując ww. terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli. Rygor, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, jest emanacją naczelnej zasady prawa upadłościowego (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 21 ust. 2 u.p.u.n. jeżeli dłużnik jest osobą prawną albo inną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Na członka zarządu nałożony został obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów. Niewykonanie tego obowiązku powoduje powstanie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki. Z punktu widzenia odpowiedzialności przewidzianej w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej nie jest istotne, kiedy konkretnie nastąpiła utrata płynności finansowej, tylko to, że w okresie pełnienia funkcji przez Stronę, Spółka pozostawała niewypłacalna, co stanowi obiektywną przesłankę do zgłoszenia wniosku o upadłość (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 05.03.2015 r., IIFSK 249/13, LEX nr 1666147). W orzecznictwie oraz w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Data powstania stanu niewypłacalności dłużnika rozumiana jest jako dzień bezskutecznego upływu terminu wymagalności drugiego z kolei zobowiązania dłużnego podmiotu . Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a więc gdy te zobowiązania są przynajmniej dwa (zob. wyrok NSA z dnia 25.06.2014 r., II FSK 1743/12, LEX nr 1518904; S. Babiarz, Komentarz do art. 116 ustawy - Ordynacja podatkowa, w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2019, LEX nr 10898). Niewystarczające jest jednak wskazanie na istnienie niespłaconych długów, ale należy wykazać, że ich niepłacenie miało w okresie, kiedy Strona pełniła funkcję członka zarządu, charakter trwały. Niewypłacalność należy rozpatrywać w dwóch ujęciach: płynnościowym (art. 11 ust. 1 u.p.u.n.) oraz zadłużeniowym (art. 11 ust. 2 u.p.u.n.). Przesłanka niewypłacalności Spółki, wyrażona w art. 11 ust. 1 u.p.u.n., przez którą rozumie się niewykonywanie przez nią swoich wymagalnych zobowiązań, stanowi odrębną, samodzielną i wystarczającą podstawę do zgłoszenia przez członka zarządu upadłości Spółki, od przesłanki wyrażonej w art. 11 ust. 2 u.p.u.n. W doktrynie oraz w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że "wymienione w przepisach art. 11 u.p.u.n. przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców. W konkretnym przypadku faktycznym mogą ziścić się łącznie obie podstawy niewypłacalności albo tylko jedna z nich" (zob. R. Adamus, Art. 11 Uwagi wstępne w: H. Buk, D. Chrapoński, P. Dragon, L. Guza, W. Klyta, S. Ociessa, A. Pokora, A.K. Witosz, A. Witosz, L. Zieliński, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz, red. A.K. Witosz, A. Witosz, Warszawa 2014; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 08.12.2009 r., I SA/Wr 973/2009, Lexis.pl nr 2509865). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że każda z przesłanek niewypłacalności dłużnika obliguje go do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Unormowanie, zawarte w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, ustanawiając subsydiarną odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe, obok odpowiedzialności za nie samej spółki, ma dawać Skarbowi Państwa dodatkową gwarancję uzyskania należnych świadczeń podatkowych, a jego celem jest obciążenie członków zarządu obowiązkiem wyrównania uszczerbku poniesionego w tym zakresie wskutek ich zawinionego działania. Wykładnia zatem omawianego przepisu powinna uwzględniać przede wszystkim funkcję ochrony praw podmiotu uprawnionego do uzyskania należności podatkowych. Funkcja ta jest jednocześnie funkcją postępowania upadłościowego, w szczególności w sytuacji, gdy wiadomo już, że dłużnik nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich wierzycieli w całości (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 09.07.2015 r., II FSK 1383/13, LEX nr 1783549). Z punktu widzenia realizacji celu postępowania upadłościowego i art. 116 Ordynacji podatkowej, "właściwy czas" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości to czas, w którym złożenie wniosku zapewnia wszystkim wierzycielom możliwość uzyskania równomiernego, chociażby tylko częściowego zaspokojenia z majątku spółki, by nie dopuścić do zaspokojenia niektórych wierzycieli ze szkodą dla innych albo w ogóle żadnego z wierzycieli (zob. wyroki NSA w Warszawie: z dnia 06.10.2016 r., II FSK 2724/14, LEX nr 2168478; z dnia 09.07.2015 r., LEX nr 1783549). "Właściwy czas" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest zatem przesłanką obiektywną, wykazywaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla określenia momentu zgłoszenia wniosku o upadłość nie ma natomiast znaczenia subiektywne przekonanie członka zarządu. Ze sprawozdań finansowych B. Sp. z o.o. (wcześniejsza nazwa A. Sp. z o.o.) (bilansów oraz rachunków zysków i strat), sporządzonych za lata 2011-2014, wynika, że na dzień 31.12.2011 r. Spółka posiadała aktywa o wartości 756,70 zł, w tym majątek trwały 0,00 zł, majątek obrotowy 756,70 zł oraz pasywa w wysokości 756,70 zł, kapitał własny 633,70 zł, kapitał podstawowy 5.000,00 zł, zysk (strata netto z lat ubiegłych) -2.370,90 zł, zysk (strata) netto -1.995,40 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 123,00 zł, zobowiązania długoterminowe 0,00 zł, zobowiązania krótkoterminowe 123,00 zł. Na dzień 31.12.2012 r. Spółka posiadała aktywa o wartości 6.223,78 zł, w tym majątek trwały 0,00 zł, majątek obrotowy 6.223,78 zł oraz pasywa w wysokości 6.223,78 zł, kapitał własny 1.253,40 zł, kapitał podstawowy 5.000,00 zł, zysk (strata netto z lat ubiegłych) -4.366,30 zł, zysk (strata) netto 619,00 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 4.970,38 zł, zobowiązania długoterminowe 0,00 zł, zobowiązania krótkoterminowe 4.970,38 zł. Na dzień 31.12.2013 r. Spółka posiadała aktywa o wartości 3.026.929,91 zł, w tym majątek trwały 0,00 zł, majątek obrotowy 3.026.929,91 zł oraz pasywa w wysokości 3.026.929,91 zł, kapitał własny 16.089,77 zł, kapitał podstawowy 5.000,00 zł, zysk (strata netto z lat ubiegłych) -3.746,60 zł, zysk (strata) netto 14.836,37 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 3.010.890,14 zł, zobowiązania długoterminowe 0,00 zł, zobowiązania krótkoterminowe 3.010.890,14 zł. Na dzień 31.12.2014 r. Spółka posiadała aktywa o wartości 5.109.349,18 zł, w tym majątek trwały 0,00 zł, majątek obrotowy 5.109.349,18 zł oraz pasywa w wysokości 5.109.349,18 zł, kapitał własny 25.500,49 zł, kapitał podstawowy 5.000,00 zł, zysk (strata netto z lat ubiegłych) 11.089,77 zł, zysk (strata) netto 9.410,72 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 5.083.848,69 zł, zobowiązania długoterminowe 0,00 zł, zobowiązania krótkoterminowe 5.083.848,69 zł. Z zeznań (CIT-8) za lata 2011-2014 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że Spółka wykazała za: 2011 r. stratę (koszty) w wysokości 1.990,50 zł (przychód 0,00 zł, dochód 0,00 zł); 2012 r. dochód w wysokości 2.166,84 zł (przychód 80.427,96 zł, koszty 78.261,12 zł); 2013 r. dochód w wysokości 19.150,67 zł (przychód 1.497.914,31 zł, koszty 1.478.763,64 zł); 2014 r. dochód w wysokości 35.998,63 zł (przychód 8.283.777,91 zł, koszty 8.247.779,28 zł). Od 2015 r. Spółka zaprzestała składania w urzędzie skarbowym zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8). Z deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7K), wynika, iż Spółka uzyskiwała następujące roczne obroty: w 2011 r. w kwocie 0,00 zł; w 2012 r. kwocie 80.427,00 zł; w 2013 r. w kwocie 1.405.305,00 zł; w 2014 r. w kwocie 8.067.524,00 zł; za I-III kwartał 2015 r. w kwocie 2.826.087,00 zł. DIAS uznał, że określenie zobowiązań Spółki (za poszczególne okresy rozliczeniowe lat 2013-2015) w decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego z dnia 23.05.2019 r. i wynikające z tych decyzji nieuregulowane zaległości podatkowe, muszą być uwzględniane przy ocenie kondycji finansowej Spółki za lata 2013 - 2015, mimo że odwołującemu się treść tej decyzji nie była znana, kiedy sprawował funkcję członka zarządu Spółki. Późniejsze określenie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013, 2014 i 2015 r., nie zmienia statusu tych zobowiązań, jako powstałych z mocy prawa zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 09.01.2019 r., I FSK 113/17, LEX nr 2619101). Z powyższych danych bilansowych wynika, iż kapitał własny Spółki wzrósł w 2011 r. z 633,70 zł do 25.500,49 zł w 2014 r. W latach 2011-2013 Spółka wykazała stratę z lat ubiegłych oraz stratę za rok 2011. Jednak za 2014 r. kapitał podstawowy Spółki wynosił 5.000,00 zł, majątek obrotowy 5.109.349,18 zł oraz Spółka uzyskała zysk z lat ubiegłych w kwocie 11.089,77 zł. Od 2012 r. Spółka generowała również zysk z działalności za lata bieżące. Pomimo zatem posiadania majątku obrotowego oraz osiągania zysku, od 27.01.2014 r., tj. od upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań publicznoprawnych, w łącznej kwocie 2.358.717 zł, tj.: zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za: poszczególne kwartały 2013 r. i 2014r. a także zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r.. Spółka zobowiązana została również do zapłaty odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, w łącznej kwocie 787.872 zł (łącznie z zaległością podatkową należność wyniosła 3.146.589 zł). Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań podatkowych na łączną kwotę 1.045.466 zł i przy posiadanym majątku obrotowym o wartości 5.109.349,18 zł, wykazała również zobowiązania krótkoterminowe w wysokości 5.083.848,69 zł. Dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o upadłość liczy się od dnia, w którym majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, a zatem należałoby przyjąć, iż nastąpiłoby to z dniem 31.03.2015 r., tj. z upływem terminu do złożenia przez Spółkę bilansu za 2014 r., chyba że wcześniej rozpoczął bieg termin liczony od dnia zaprzestania płacenia długów. W przedmiotowej sprawie Spółka posiadała już w 2014 r. zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. w kwocie 156.143,00 zł (termin płatności 27.01.2014 r.) oraz za I kwartał 2014 r. w kwocie 100.729,00 zł (termin płatności 25.04.2014 r.). Skarżący objął funkcję członka zarządu B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" od 08.04.2013 r., natomiast Spółka posiadała drugie nieuregulowane zobowiązanie publicznoprawne wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r. w kwocie 100.729,00 zł, z terminem płatności 25.04.2014 r., co wypełniało tym samym dyspozycję przepisu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (pierwszym nieuregulowanym zobowiązaniem publicznoprawnym było zobowiązanie podatkowe wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. w kwocie 156.143,00 zł, z terminem płatności 27.01.2014 r.), to zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, Strona miała prawny obowiązek złożenia w terminie 2 tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. najpóźniej do dnia 09.05.2014 r., wniosek o ogłoszenie upadłości, czego jednak nie uczyniła. Trwałe zaprzestanie zapłaty zobowiązań przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" nastąpiło z dniem 25.04.2014 r., kiedy to Spółka po raz kolejny nie uregulowała zobowiązania w podatku od towarów i usług wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w "[...]" za I kwartał 2014 r. (pierwsza zaległość za IV kwartał 2013 r. i kolejna, za I kwartał 2014 r.. Niewykonywanie zobowiązań przez Spółkę miało charakter trwały, ponieważ zaprzestała ona regulowania zobowiązań wobec Urzędu Skarbowego od 2014 r. i do chwili obecnej ich nie uiściła. Spółka posiada więcej niż jeden dług, a ponadto, nie spłaca ich od ponad 5 lat, dlatego nie można w tym przypadku mówić o krótkotrwałym wstrzymaniu płacenia długów. Analiza finansowa i majątkowa Spółki potwierdza, że nie były to przejściowe trudności, lecz charakterystyczne trudności dla trwałego niewywiązywania się z płacenia wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, z przytoczonych powyżej okoliczności wynika, że sytuacja finansowa Spółki już w 2014 r. uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, czyli podczas pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki i wbrew twierdzeniu Strony, nie zmierzała ona do polepszenia, lecz wręcz przeciwnie, do pogłębienia jej stanu niewypłacalności, co niewątpliwie nie służyło ochronie wierzycieli. Przedstawione dokumenty i dane finansowe Spółki świadczą bowiem o tym, że trwale zaprzestała ona regulowania swoich wymagalnych zobowiązań począwszy od 25.04.2014 r., ze względu na kolejne niespłacone zobowiązania. Zatem, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wszczęcie postępowania przed sądem upadłościowym winno nastąpić najpóźniej do dnia 09.05.2014 r. W konsekwencji przyjąć należało, jak uczynił to organ pierwszej instancji, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został w ogóle zgłoszony. Z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców nr KRS "[...]", wynika, że w Dziale 6 Rubryce 5 - informacja o postępowaniu upadłościowym oraz Rubryce 6 - informacja o postępowaniu układowym, nie dokonano żadnych wpisów świadczących o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub o otwarcie postępowania układowego w stosunku do ww. Spółki, a tym bardziej, we właściwym czasie, a co za tym idzie - Strona nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku w terminie. Odnośnie przesłanki wykazania przez członka zarządu majątku Spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie można uznać, że w sytuacji gdy członek zarządu - z pewnością posiadając z racji pełnionej funkcji większą od organów podatkowych wiedzę na temat majątku Spółki i jego wartości - ogranicza się do podania lakonicznych informacji, uniemożliwiających niewątpliwie stwierdzenie, o jaki konkretnie majątek chodzi, to cały ciężar dowodzenia, że taki majątek istnieje i badanie, czy w ogóle możliwe jest z niego zaspokojenie (i w jakiej części) zaległości podatkowych spółki, obciąża organy. Wręcz przeciwnie, chcąc uwolnić się od ponoszenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki członek zarządu powinien zadbać o to, by w możliwie pełny sposób wskazać mienie Spółki, które w jego mniemaniu spełnia wymogi przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Za bezzasadny DIAS uznał zarzut strony dotyczący naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. Za nietrafny uznał również zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 116 § 2, w związku z art. 121 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że Strona odpowiada solidarnie ze Spółką i pozostałymi członkami zarządu za zobowiązania Spółki, pomimo tego, że w czasie, gdy sprawowała funkcję członka zarządu, nie wystąpiły przesłanki do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Strony. Za chybiony uznał zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 116 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Strony, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć odmienny pogląd. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut Strony, iż w okresie pełnienia przez nią funkcji członka zarządu, sytuacja finansowa Spółki była stabilna, co wynika z danych bilansowych. Za bezzasadny uznał DIAS zarzut strony dotyczący naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. Za nietrafny uznał zarzut strony dotyczący naruszenia art. 116 § 2, w związku z art. 121 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że Strona odpowiada solidarnie ze Spółką i pozostałymi członkami zarządu za zobowiązania Spółki, pomimo tego, że w czasie, gdy sprawowała funkcję członka zarządu, nie wystąpiły przesłanki do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Strony. Za chybiony uznać należy zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 116 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Strony, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć odmienny pogląd. Podsumowując, DIAS przyjął, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące solidarną odpowiedzialność D. B., jako członka zarządu B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]", wraz ze Spółką, za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., od I do IV kwartału 2014 r. oraz za I kwartał 2015 r. w łącznej kwocie 1.352.992,00 zł, odsetki za zwłokę od ww. zaległości, w łącznej kwocie 474.000,00 zł oraz za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za: kwiecień, czerwiec, lipiec, od września do grudnia 2014 r. oraz za luty 2015 r., w łącznej kwocie 663.601 zł oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 224.238,00 zł. W okresie powstania ww. zaległości, strona pełniła funkcję członka zarządu tej Spółki, a ponadto istnieje obiektywna bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce. Natomiast odwołujący nie wykazał żadnej z przesłanek negatywnych, tzn. wyłączających odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej, a mianowicie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy. Strona nie wskazała też żadnego mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby skuteczne zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję. Wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, wg norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które doprowadziło do naruszenia art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie. Zarzucił również naruszenie art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - przez brak wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Administracyjnej. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił stan prawny i orzecznictwo sądowe dotyczące tej materii. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazał, że nie sposób zgodzić się z organem II instancji, że skarżący miał prawny obowiązek złożenia najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2014 r. wniosku o ogłoszenie upadłości. W okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółka była w dobrej kondycji finansowej, a zobowiązania podatkowe objęte niniejszym postępowaniem nie były wymagalne, a gdyby były spółka posiadała majątek aby te zobowiązania spełnić, m.in. nieruchomość położoną w miejscowości R., dla której Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr "[...]". Wskazał, że organ egzekucyjny dopiero w dniu 6 września 2019 r. wydał zawiadomienie, w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji, w którym stwierdził, iż nie ma możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z majątku spółki, gdyż nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przyjmując, że zobowiązania podatkowe stały się wymagalne wcześniej, tj. w chwili gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych spółki w podatku od towarów i usług, to z dużą dozą prawdopodobieństwa należy stwierdzić, że wówczas spółka posiadała majątek pozwalający na pokrycie tych zobowiązań. Poza tym zwrócił uwagę, że od 2013 r. spółka zaczęła prowadzić działalność na szeroką skalę. W spółce wzrastał także kapitał własny, co było bardzo dobrym prognostykiem w zakresie późniejszej działalności spółki. Mimo, że w 2011 r. spółka wykazała stratę, to już od 2012 r. zaczęła generować zysk. W zaistniałym stanie faktycznym, jak również mając na uwadze przytoczone powyżej orzecznictwo, wskazał, że nie można przyjąć, że "właściwy czas" na ogłoszenie upadłości spółki, zaistniał w chwili, gdy funkcję członka zarządu sprawował D. B., w dniu 9 kwietnia 2014 r. Z powyższych względów uznał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło również bez winy członka zarządu spółki, tym samym spełniona została przesłanka wyłączająca jego odpowiedzialność. Wskazał, że zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2017 r. (I FSK 1660/15, LEX nr 2307398), do badania istnienia przesłanki winy bądź-jej braku można przejść jedynie wtedy, gdy ustalono, że nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (nie wszczęto postępowania układowego). Skarżący wskazał, że dowiedział się o niniejszym postępowaniu dopiero na skutek zawiadomienia organu, po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce. Nie sposób zatem przypisywać jemu odpowiedzialności za zobowiązania objęte niniejszym postępowaniem. Skarżący przytoczył orzeczenia sądowe, które wyznaczają kryterium braku winy jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. To obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od członka zarządu należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w niezgłoszeniu upadłości powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie nie tylko o swoje interesy, lecz także o interesy właściciela spółki, jak i wierzyciela. Spółka, w której D. B. był członkiem zarządu, w latach 2011-2014 miała stabilną sytuację finansową, co wynika z danych bilansowych znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, że w spółce wzrastał kapitał własny z 633,70 zł w 2011 r. do 25 500,49 zł w 2014 r.. Spółka od 2012 r. zaczęła generować zysk. Powyżej przedstawione okoliczności wykluczają możliwość przypisania skarżącemu winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Podkreślił, że do chwili sprzedaży spółki prowadził działalność gospodarczą zgodnie z należytą starannością, czego efektem było uzyskiwanie zysku przez spółkę, co gwarantowało jej prawidłowy rozwój. Zakres odpowiedzialności ogranicza nadto zasada wyrażona w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej. Z powyższego wynika zatem, że przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki nie zostały spełnione, zatem decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego zdaniem skarżącego naruszają prawo. Tym samym za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 116 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa decyzja obarczona jest nadto wadami procesowymi. Organ drugiej instancji uchybił treści art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i ujętej tam zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, zapewnienia jej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wydanie decyzji z naruszeniem wymogów prawa procesowego, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, winno skutkować uchyleniem decyzji. W przedmiotowej sprawie nie miało to miejsca, gdyż strona nie została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Natomiast zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei stosownie do treści art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wszystkie powyżej wymienione przepisy postępowania zostały naruszone przez organy orzekające w obu instancjach. Organ II instancji dowolnie ustalił, iż spółka stała się niewypłacalna już w dniu 25 kwietnia 2014 r., a w związku z tym członek zarządu powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości już w dniu 9 maja 2014 r.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z bilansu spółki znajdującego się w aktach sprawy, jednoznacznie wynika, że w latach sprawowania przez niego funkcji członka zarządu, spółka generowała zyski, a jej sytuacja finansowa była stabilna, tym samym brak było podstaw do ogłoszenia upadłości. Nadto organy błędnie przyjęły, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące jego odpowiedzialność za zobowiązania spółki powstałe w okresie od IV kwartału 2013 r. do 2015 r. oraz, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło z jego winy. Organ II instancji utrzymując w mocy wadliwą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego naruszył także art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze szereg uchybień proceduralnych, których dopuścił się organ pierwszej instancji, jak i wynikających z zastosowania niewłaściwych przepisów prawa materialnego, decyzję tę na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 a) należało uchylić i umorzyć postępowanie. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W tak zakreślonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Skarżący formułując zarzut naruszenia art. 122 Op, art. 187 §1 Op i art. 191 Op uzasadnił to tym, że DIAS wadliwie uznał, że miał on prawny obowiązek złożenia najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2014 r. wniosku o ogłoszenie upadłości. Jego zdaniem w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółka była w dobrej kondycji finansowej, a zobowiązania podatkowe objęte niniejszym postępowaniem nie były wymagalne. A gdyby były wymagalne to spółka posiadała majątek aby te zobowiązania spełnić, m.in. nieruchomość położoną w miejscowości R., dla której Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr "[...]". Ponadto przedstawione okoliczności wykluczają jego winę. Zdaniem Sądu, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe uwzględniając obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Ustalenia faktyczne determinowane były treścią norm prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. W myśl przepisu art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu można podzielić na pozytywne i negatywne, przy czym zaistnienie tych ostatnich winien wykazać członek zarządu, aby uchronić się od orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W ocenie Sądu, poprzedzonej wszechstronną analizą okoliczności faktycznych i prawnych, w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne, a jednocześnie skarżący nie wykazał przesłanek negatywnych, co obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji. W przypadku wystąpienia wszystkich przesłanek pozytywnych przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, organ nie ma możliwości odstąpienia od rozstrzygnięcia co do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze spółką byłego członka zarządu. W niniejszej sprawie okoliczność pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu w czasie powstania przedmiotowych zobowiązań podatkowych jest bezsporna. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 85/03 (POP 2003/4/93), wyrok NSA z dnia 15 listopada 2007 r., I FSK 1421/06, CBOSA; wyrok WSA w Olsztynie z 5 lipca 2007 r., I SA/Ol 163/07, LEX nr 276887; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2007 r., I SA/Gd 693/06, LEX nr 253947; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., I FSK 554/05, LEX nr 219317; wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, POP 2003/4/93 oraz K. Winiarski, K. Stanik, Odpowiedzialność podatkowa członków zarządu spółek kapitałowych. Wybrane problemy, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/13-26 i K. Stanik, Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Jurysdykcja Podatkowa 2007/4/26-33). W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko DIAS wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że egzekucja prowadzona z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna i nie doprowadziła do wykonania zobowiązań podatkowych. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji następuje na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Za uznaniem bezskuteczności mogą przemawiać inne działania, muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok NSA z dnia 16.12.2015 r. , sygn. akt II FSK 2576/13). W toku podjętych czynności egzekucyjnych, nie udało się wyegzekwować ww. zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, na które organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze. Organ egzekucyjny w dniu 06.09.2019 r. wydał zawiadomienie w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji, w którym stwierdził, iż nie ma możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z majątku Spółki, gdyż nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych organ egzekucyjny ustalił bowiem, iż Spółka posiada nieruchomość wpisaną do Księgi Wieczystej nr "[...]", do której Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w "[...]" prowadzi egzekucję z nieruchomości (sprawa "[...]"), jednakże wartość tej nieruchomości, według wyceny rzeczoznawcy powołanego przez Komornika Sądowego wynosi 647.800,00 zł, natomiast hipoteka banku wierzyciela egzekucyjnego wynosi 3.000.000,00 zł. W piśmie z dnia 26.08.2019 r., Bank C. poinformował, że hipoteka ustanowiona na ww. nieruchomości jest w całości wymagalna i dochodzona zaległość na dzień 26.08.2019 r. wynosi 2.767.399,32 zł. Wobec powyższego organ egzekucyjny stwierdził, że zaległości podatkowe objęte tytułami wykonawczymi, nie zostaną uregulowane w drodze egzekucji z ww. nieruchomości. Organ egzekucyjny podkreślił również, że z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że Spółka nie posiada żadnych pojazdów. Z kolei na podstawie bazy danych Urzędu Skarbowego organ egzekucyjny ustalił, iż Spółka od 2014 r. nie uzyskuje dochodów, a ostatnia deklaracja VAT-7 została złożona za III kwartał 2015 r. Organ egzekucyjny wskazał ponadto, iż do majątku Spółki było już wcześniej prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", które postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20.09.2016 r., znak: "[...]" zostało umorzone jako bezskuteczne na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ stwierdzono, iż nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny nie ustalił majątku zobowiązanego, z którego można byłoby prowadzić skuteczną egzekucję, celem przymusowego ściągnięcia należności. Organ egzekucyjny ustalił ponadto, iż Spółka nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym od 31.07.2015 r., a w bazie danych Urzędu Skarbowego nie ma informacji o posiadanych przez podmiot rachunkach bankowych i aktualnie uzyskiwanych dochodach. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że D. B. pełnił funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. od dnia 08.04.2013 r. do dnia 27.05.2015 r. a zatem pełnił te obowiązki również w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., od I do IV kwartału 2014 r. oraz za I kwartał 2015 r. w łącznej kwocie 1.352.992,00 zł, w którym powstały odsetki za zwłokę od ww. zaległości, w łącznej kwocie 474.000,00 zł oraz w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za: kwiecień, czerwiec, lipiec, od września do grudnia 2014 r. oraz za luty 2015 r., w łącznej kwocie 663.601 zł oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 224.238,00 zł. Poza wymienionymi w sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., znak: "[...]", Spółka posiada ponadto zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2015 r. w kwocie 277.880,00 zł oraz w podatku od towarów i usług do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za maj 2015 r. w kwocie 16.100,00 zł oraz za czerwiec 2015 r. w kwocie 20.930,00 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, zauważyć należy, iż w 2014 r. Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań podatkowych na łączną kwotę 1.045.466 zł i przy posiadanym majątku obrotowym o wartości 5.109.349,18 zł, wykazała również zobowiązania krótkoterminowe w wysokości 5.083.848,69 zł. Niewypłacalność należy rozpatrywać w dwóch ujęciach: płynnościowym (art. 11 ust. 1 u.p.u.n.) oraz zadłużeniowym (art. 11 ust. 2 u.p.u.n.). Przesłanka niewypłacalności Spółki, wyrażona w art. 11 ust. 1 u.p.u.n., przez którą rozumie się niewykonywanie przez nią swoich wymagalnych zobowiązań, stanowi odrębną, samodzielną i wystarczającą podstawę do zgłoszenia przez członka zarządu upadłości Spółki, od przesłanki wyrażonej w art. 11 ust. 2 u.p.u.n. W doktrynie oraz w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że "wymienione w przepisach art. 11 u.p.u.n. przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców ( por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 380/18 ). W tym stanie prawnym, w ocenie sądu, zbędne było w rozpatrywanej sprawie analizowanie kondycji majątkowej spółki i porównywanie jej z wysokością obciążających ją zobowiązań. Wprost zgodnie z treścią przytoczonych wyżej unormowań ustawy Prawo upadłościowe dla odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z odsetkami wystarczyło ustalenie, że w czasie, kiedy skarżący był członkiem jej zarządu, przestała regulować swoje zobowiązania. Nie ma przy tym znaczenia dlaczego spółka ich nie wykonywała, a więc czy był to jej wybór, czy też zaistniały inne powody. W art. 11 ust. 1 u.p.u.n. ustawodawca nie nawiązuje do przyczyn zaprzestania płacenia wymagalnych zobowiązań pieniężnych przez dłużnika. Wobec tego, stanowisko organu w omawianej kwestii w pełni odpowiada prawu, zaś odmienne zapatrywanie skarżącego należy ocenić jako oderwane od treści regulacji ustawy Prawo upadłościowe, omówionych wyżej. Takiej analizy zresztą organ dokonał. Określenie zobowiązań Spółki (za poszczególne okresy rozliczeniowe lat 2013-2015) w decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego z dnia 23.05.2019 r., znak: "[...]", i wynikające z tych decyzji nieuregulowane zaległości podatkowe, muszą być uwzględniane przy ocenie kondycji finansowej Spółki za lata 2013 - 2015, mimo że skarżącemu treść tej decyzji nie była znana, kiedy sprawował funkcję członka zarządu Spółki. Późniejsze określenie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013, 2014 i 2015 r., nie zmienia statusu tych zobowiązań, jako powstałych z mocy prawa zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 09.01.2019 r., I FSK 113/17, LEX nr 2619101). Należy wskazać, iż dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o upadłość liczy się od dnia, w którym majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, a zatem należałoby przyjąć, iż nastąpiłoby to z dniem 31.03.2015 r., tj. z upływem terminu do złożenia przez Spółkę bilansu za 2014 r., chyba że wcześniej rozpoczął bieg termin liczony od dnia zaprzestania płacenia długów. W przedmiotowej sprawie Spółka posiadała już w 2014 r. zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. w kwocie 156.143,00 zł (termin płatności 27.01.2014 r.) oraz za I kwartał 2014 r. w kwocie 100.729,00 zł (termin płatności 25.04.2014 r.). Skarżący objął funkcję członka zarządu B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" od dnia 08.04.2013 r. Skarżący jako zarządca spółki miał prawny obowiązek złożenia w terminie 2 tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. najpóźniej do dnia 09.05.2014 r., wniosku o ogłoszenie upadłości.. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań zarządzanej spółki. Członkowie zarządu mają prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co należy rozumieć tak, iż są zobligowani do bieżącego śledzenia jej sytuacji, aby w przypadku wystąpienia ciężkich do przezwyciężenia trudności finansowych mogli podjąć stosowne, przewidziane prawem kroki. Członka zarządu obowiązuje zachowanie należytej staranności w związku z pełnioną funkcją. Sprawowanie owej funkcji jest dobrowolną działalnością zarobkową i przy zaniedbaniu spraw finansowych spółki wiąże się z ryzykiem zastosowania odpowiedzialności majątkowej w trybie art. 116 Op. Strona podejmując tego typu działalność powinna liczyć się z możliwością wystąpienia takiej sytuacji i tak kierować spółką, by do niej nie doszło. W toku postępowania skarżący nie wykazał w żaden sposób, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Winę należy postrzegać szeroko, również pod postacią niedbalstwa czyli powinności i możliwości przewidywania, że nastąpi niewypłacalność spółki. Skarżący nie wykazał w żaden sposób swojej staranności oraz faktu, że uchybienie wskazanemu obowiązkowi było od niego niezależne. Ponadto skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżący w skardze wywodzi, że nie ponosi winy i odwołuje się do prawa cywilnego. W monografii Tenenbaum Monika "Instytucja zadatku w polskim prawie cywilnym" autorka wypowiada się na temat pojęcia winy w prawie cywilnym. W doktrynie prawa cywilnego wyrażane są dwa stanowiska dotyczące zakresu pojęcia winy. Zgodnie z pierwszym, pojęcie winy obejmuje dwa elementy - subiektywny i obiektywny, czyli bezprawność. Pogląd przeciwny zakłada konieczność ścisłego oddzielenia pojęcia winy i bezprawności, w związku z czym traktuje winę w reżimie odpowiedzialności ex contractu wyłącznie jako element subiektywny. Ponadto wyróżnia się stanowisko czysto obiektywne, reprezentowane w doktrynie francuskiej, prowadzące w istocie do utożsamienia winy z bezprawnością. Zgodnie z wąskim rozumieniem zakresu winy, wzorowanym na prawie karnym, zarzut kierowany jest do sprawcy szkody ze względu na jego ujemne nastawienie psychiczne do czynu, a niekiedy również z uwagi na element obiektywny, jakim jest niezachowanie należytej staranności. Odrębną kwestią jest ocena zachowania sprawcy jako bezprawnego, a więc sprzecznego z porządkiem prawnym. Rozwiązanie takie występuje również w prawie niemieckim i austriackim. Ujęcie szerokie przyjmuje natomiast, że podstawą postawionego sprawcy zarzutu jest zarówno uznanie zachowania sprawcy za naganne (element subiektywny), jak i ocena jego czynu jako bezprawnego (element obiektywny). W myśl tej koncepcji bezprawność, stanowiąc element pojęcia winy, nie jest przesłanką samodzielną . Model obiektywnego ujęcia winy występuje w nauce francuskiej, która traktuje winę jako przejaw naruszenia obowiązku nieszkodzenia innym podmiotom, a więc jako naruszenie istniejącego obowiązku prawnego, moralnego lub czyn godzący w prawo innego podmiotu . W rozpoznawanej sprawie organ wykazał, że skarżący zachował się bezprawnie, gdyż nie wypełnił dyspozycji art. 11 ust. 2 u.p.u.n.. Przesłanka niewypłacalności Spółki, wyrażona w art. 11 ust. 1 u.p.u.n., przez którą rozumie się niewykonywanie przez nią swoich wymagalnych zobowiązań, stanowi odrębną, samodzielną i wystarczającą podstawę do zgłoszenia przez członka zarządu upadłości Spółki, od przesłanki wyrażonej w art. 11 ust. 2 u.p.u.n.. W rozpoznawanej sprawie została również wykazana przesłana subiektywna. Zachowanie skarżącego należy uznać za naganne. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że w okresie sprawowania przez niego zarządu spółki była ona w dobrej sytuacji finansowej. W okresie, gdy był on członkiem zarządu B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]", zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., od I do IV kwartału 2014 r. oraz za I kwartał 2015 r. wynosiły łącznie 1.352.992,00 zł. Brak uregulowania tych zaległości spowodowało naliczenie odsetek za zwłokę, w łącznej kwocie 474.000,00 zł. Ponadto powstały zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za: kwiecień, czerwiec, lipiec, od września do grudnia 2014 r. oraz za luty 2015 r., w łącznej kwocie 663.601 zł oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 224.238,00 zł. Nie zmienia tej oceny, że określenie zobowiązań wobec Spółki (za poszczególne okresy rozliczeniowe lat 2013-2015) nastąpiło w decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w "[...]" z dnia 23.05.2019 r.. Należy wskazać, że powołana decyzja ma charakter deklaratoryjny. Natomiast powstanie obowiązku podatkowego jest związane z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. A zatem to spółka , której zarządcą był skarżący, miała obowiązek deklarowania i odprowadzania należnego podatku VAT. Zaniechanie wykonywania tego obowiązku należy ocenić jako subiektywnie wadliwe. Konsekwencją takiego postępowania był brak regulowania bieżących zobowiązań , w tym przypadku wobec NUS. W rezultacie spółka sztucznie przedłużyła swoje funkcjonowanie, gdyż nie płaciła należnych podatków. Skarb Państwa został pozbawiony należnych podatków. Za ten stan rzeczy odpowiada skarżący. W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutów skargi, w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego, czy też norm prawa materialnego. Zostały bowiem wykazane pozytywne przesłanki tej odpowiedzialności. Natomiast skarżący nie wykazał istnienia przesłanek negatywnych. W konsekwencji Sąd nie uznał zarzutu naruszenia norm prawa procesowego i norm prawa materialnego, Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, zgodnie z wymogami prawa procesowego. Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne uprawniały organy do stosowania przepisów art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 116 § 1 i 2 O.p.. Organy wykazały przesłanki tej odpowiedzialności. Natomiast skarżący nie wykazał przesłanek negatywnych. W tej sytuacji organ nie miał możliwości odstąpienia od rozstrzygnięcia co do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze spółką byłego członka zarządu. Organ drugiej instancji nie uchybił treści art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i ujętej tam zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, zapewnienia jej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Organ odwoławczy przed wdanie decyzji pismem z dnia 2 czerwca 2020r. wyznaczył skarżącemu 7 dniowy termin wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań ( d. k.14 i 15 akt odwoławczych ). W sprzeczności z faktami pozostaje twierdzenie, że spółka była w dobrej kondycji finansowej, a zobowiązania podatkowe objęte niniejszym postępowaniem nie były wymagalne. O wymagalności zobowiązania podatkowego nie świadczy fakt wydania decyzji podatkowej. W tym przypadku wydanie decyzji było konsekwencją braku regulowania podatków, które powinny być deklarowane i zapłacone przez spółkę. Konsekwencją opóźnienia w płatnościach jest naliczenie odsetek ustawowych. Za chybiony należy uznać argument, że Spółka posiada nieruchomość wpisaną do Księgi Wieczystej nr "[...]", która mogła być zabezpieczeniem długu spółki, wynikającego z zaległości podatkowych. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w "[...]" prowadzi egzekucję z nieruchomości (sprawa "[...]"), jednakże wartość tej nieruchomości, według wyceny rzeczoznawcy powołanego przez Komornika Sądowego wynosi 647.800,00 zł, natomiast hipoteka banku wierzyciela egzekucyjnego wynosi 3.000.000,00 zł. W piśmie z dnia 26.08.2019 r., Bank C. poinformował, że hipoteka ustanowiona na ww. nieruchomości jest w całości wymagalna i dochodzona zaległość na dzień 26.08.2019 r. wynosi 2.767.399,32 zł. Spółka nie posiadała majątku pozwalającego na pokrycie zobowiązań, które wynikają z zaskarżonej decyzji. A zatem za całkowicie dowolne należy uznać stanowisko skarżącego, że nie miał obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, w terminie wskazanym przez DIAS. W rezultacie bezzasadne są twierdzenia skarżącego, że nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Jego stanowisko jest oparte na fałszywych przesłankach faktycznych i prawnych. Przytoczone przez skarżącego orzeczenia sądowe, zapadły na tle określonych stanów faktycznych. Brak winy w niezgłoszeniu upadłości w tej sprawie został oceniony na podstawie okoliczności , które wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi na powyższe, skarga jako niezasadna, po myśli art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.