I SAB/Lu 9/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie nierozpatrzenia pisma z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie włączenia skarżącego jako strony postępowania podatkowego. p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 14 sierpnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie H. W. złożył skargę "na wyłączenie go jako strony z toczącego się postępowania w sprawie [...] i jednocześnie nierozpatrzenie do dnia dzisiejszego jego pisma w tej sprawie z dnia 31 marca 2008 r. złożonego do Pana Dyrektora Izby Skarbowej ". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o odrzucenie skargi wyjaśnił, iż w jego ocenie wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona przedwcześnie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału, pismem z dnia 20 sierpnia 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia - w terminie 7 dni - od dnia doręczenia wezwania - braków formalnych wniesionej przez niego skargi, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności albo jednoznaczne wskazanie numeru i przedmiotu sprawy, której organ nie rozpatrzył w terminie - pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżący został poinformowany o treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ i art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a./. W odpowiedzi na wezwanie skarżący H. W. pismem z dnia 29 sierpnia 2008 r. poinformował, iż złożona skarga dotyczy bezczynności Izby Skarbowej, polegającej na nierozpatrzeniu przez pół roku jego pisma z dnia 31 marca 2008 r. i niewydaniu w tym zakresie stosownej decyzji. Wezwany do wskazania, czy składał ponaglenie do organu wyższej instancji, pod rygorem odrzucenia skargi, skarżący nadesłał pismo datowane na dzień 11 października 2008 r., w którym nie odniósł się jednak do zapytania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.3 ( 1 i ( 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczjącym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. Z treścią tego przepisu skarżący został zapoznany. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w razie wniesienia skargi na bezczynność organu administracji, który nie załatwił sprawy w drodze decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, względnie nie podjął innego niż wyżej określone aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżący domagał się wszczęcia postępowania i prowadzenia tego postępowania łącznie z toczącym się wobec A. W. postępowaniem podatkowym, uznając że jest stroną tego postępowania. Procesową formę załatwienia wniosku o wszczęcie postępowania i prowadzenie go łącznie z postępowaniem prowadzonym wobec innych osób przewiduje art. 166 § 2 w związku z art. 165 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej "o.p.") lub art. 165a o.p. Przedmiotem skargi wniesionej przez H. W. jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegająca na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego skierowanego do tego organu w dniu 31 marca 2008 r. Zgodnie jednak z art. 52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (z wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Powyższe oznacza, iż prawodawca uwarunkował dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi od wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile przysługiwały one stronie. Zgodnie z przepisem art. 141 § 1 pkt 2 o.p., w przypadku gdy sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej, co strona zarzuca w sprawie niniejszej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Środek w postaci "ponaglenia" stanowi szczególny środek zaskarżenia, jako że konsekwencją jego złożenia jest zobligowanie organu wyższej instancji do zajęcia stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności. Skarżący nie wykazał, że wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji (ponaglenie przewidziane w art. 141 o.p.), co przesądziło o uznaniu, że skarga strony z dnia 18 lipca 2008 r. jest przedwczesna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.