V SA/Wa 1793/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego W. przy udziale M. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... marca 2011 r. nr ... w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie rozłożenia na raty spłaty należności z tytułu kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia ... marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia ... grudnia 2010 r. umarzającą postępowanie z wniosku M. S.A. w Ł. o rozłożenie na raty spłaty należności z tytułu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu ... marca 2010 r. została wydana decyzja Prezydenta Miasta S. . wymierzająca karę pieniężną dla M. S.A. z siedzibą w Ł. w kwocie ... zł za zajęcie pasa drogowego, drogi krajowej ul. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczeniu w nim reklamy w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej ... m² od dnia ... listopada 2007 r. do dnia ...października 2009 r. Decyzja ta wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. W dniu ... września 2010 r. (data nadania pocztowego) M. S.A. wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty powyżej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę podnosząc trudności finansowe firmy. Decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. Prezydent Miasta S. umorzył postępowanie w tej sprawie wskazując na jego bezprzedmiotowość. Organ wskazał, że powyższa należność jest nieopodatkowana należnością budżetową o charakterze publiczno-prawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157 poz. 1240 ze zm.) dalej: u.f.p. Ulg w spłacie należności można udzielać zgodnie z brzmieniem art. 64 wymierzonej ustawy. Przepis zaś art. 64 ust 2 ustawy nie przewiduje możliwości przyznania przedsiębiorcy pomocy w spłacie należności z tytułu kar za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi co czyni bezpodmiotowość postępowania w sprawie. Rozpoznając odwołanie M. S.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzję z dnia ... marca 2011 r. uchybiło decyzję organu pierwszejinstancji i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Podstawą uchylenia było stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 64 ust 1 i 2 u.f.p. polegające na nie zastosowaniu ust 1 wymienionego przepisu oraz błędnej wykładni ust 2 tegoż przepisu. Organ odwoławczy uznał, że kara za zajęcie pasa drogowego jest należnością określoną w art. 60 pkt 7 u.f.p., która podlega ulgom w spłacie określonym w ust 1 art. 64, gdyż jego redakcja nie zawiera zapisu ograniczającego jego zastosowanie do podmiotów "nie prowadzących działalności gospodarczej". Przepis art. 64 ust 2 u.f.p. zawiera natomiast ograniczenie wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, ale ograniczenia te odnoszą się do ulg z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 u.f.p. Zatem ograniczenia ustępu 2 art. 64 nie odnoszą się do należności z art. 60 pkt 7 i 8 ustawy. Z tego tegoż względu umorzenie postępowania w sprawie przez organ pierwszej instancji było nieprawidłowe zdaniem SKO. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prokurator Rejonowy W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego z art. 64 ust 1 i 2 u.f.p. z dnia ... sierpnia 2009 r. poprzez błędne uznanie, że istnieje możliwość udzielenia ulgi rozłożenia na raty w spłacie zobowiązań z tytułu należności pieniężnych w postaci kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Skarżący uznał, że treść przepisu art. 64 ust 2 u.f.p. enumeratywnie wymienia możliwości zastosowania ulg dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Brak ujęcia w nich w/w kar pieniężnych stanowi o braku możliwości udzielenia ulgi w stosunku do takiej należności. Prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania – M. S.A. w Ł. wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Spór w sprawie sprowadza się do interpretacji przepisu art. 64 u.f.p. z dnia 27 sierpnia 2009 r. przy jednolitym ujęciu przez strony charakteru zobowiązania kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi – jako nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym określonej w pkt 7 art. 60 u.f.p. Przypomnieć należy, że art. 64 brzmi: Art. 64.1 Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności o których mowa w art. 60. 2. Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności o których mowa w art. 60 pkt 1-6 które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty, e) będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, 3. Ulgi w spłacie zobowiązań, określone w art. 55 w przypadku wymienionym w ust 2 pkt 3 lit. "a" mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. 4. UIgi w spłacie zobowiązań, określone w art. 55 w przypadku wymienionym w ust 2 pkt 3 lit. b-e, lit. "j" oraz lit. "k" mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo pomoc udzielana w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. Wymieniony przepis został wprowadzony w życie ustawą o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r., która to ustawa jako novum wprowadziła enumeratywne wskazanie katalogu środków publicznych, stanowiących nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, w stosunku do których mogą być stosowane różne instrumenty ulg w ich spłacie. Zawarła regulacje dotyczące zarówno organów uprawnionych do wydawania decyzji w sprawach ich dotyczących oraz regulacje dotyczące ulg w spłacie tych zobowiązań. Zgodnie z uzasadnieniem rządowego projektu ustawy z dnia 20 października 2008 r., druk nr 1181, strona 23 i 24, przyjęte w przepisach konstrukcje prawne wzorowane są na rozwiązaniach juz istniejących na gruncie podatkowym. Ulgi w spłacie zobowiązań z tytułu nieopodatkowanych należności budżetowych, w postaci umorzeń, odroczenia spłat lub rozkładania na raty są analogiczne jak w Ordynacji podatkowej, która była notyfikowana Komisji Europejskiej. W ustawie zawarto również regulację art.-67 – zgodnie z którą do spraw nieuregulowanych ustawę o finansach publicznych zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.). Powyższe wskazanie założeń i celów projektu ustawy o finansach publicznych – ustawy uchwalonej przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI Kadencji w dniu 27 sierpnia 2009 r. są niewątpliwie pomocne przy interpretacji prawnej jej przepisów. Przepis art. 64 u.f.p. stanowi podstawę prawną ulg w spłacie nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym. Zakres zastosowania ulg jest, zdaniem Sądu uzależniony od osoby zobowiązanego. Zasada ogólna wyrażona w ust 1 art. 64 doznaje ograniczenia, zdaniem Sądu, zarówno co do podmiotu zobowiązanego – prowadzącego działalność gospodarczą, jak i co do rodzajów należności publiczno-prawnych, względem których może być zastosowana ulga, przy jednoczesnych dodatkowych warunkach związanych z pomocą publiczną. Wynika to z treści ust 2 art. 64. Sformułowanie tego przepisu wyraźnie eksponuje najpierw wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą a następnie odnosi się do ulg, należności i spełnienia konkretnych warunków, a nie odwrotnie. Zatem przepis podkreśla w ten sposób, że jako przepis szczególny odnosi się co do podmiotu, a następnie co do przedmiotu regulacji. W zapisie tym nie ma takiego celu regulacji, który wskazywałby, że tylko określone zobowiązania z art. 60 pkt 1-6 ustawy są szczególnie regulowane co do możliwości zastosowania ulgi w przypadku gdy dotyczy to zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą. Aby tak było musiałby być inny szyk wyrazów składających się na budowany przepis szczególny. To podkreślenie ustawodawcy musiałaby dotyczyć przedmiotu, a następnie związane byłoby to z podmiotem zobowiązanym, a nie odwrotnie. Za taką też wykładnią przepisu przemawia również wykładnia funkcjonalna, na którą wskazuje w/w uzasadnienie projektu. Uzasadnienie wskazujące na zamierzenia ustawodawcy zrównania regulacji prawnych z Ordynacją podatkową, której to rozwiązania prawne poddano notyfikacji Komisji Europejskiej. Przywołane zaś przepisy art. 67 "a" i 67 "b" Ordynacji podatkowej wprost stanowią o ograniczeniu ulg w zobowiązaniach co do podmiotu i co do przedmiotu. Ich brzmienie jest następujące: Art. 67a § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika z zastrzeżeniem art. 67 "b" w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczonć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. § 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Art. 67b § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a. udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b. udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c. udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d. udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e. będącą rekompensatą za realizacje usług świadczonych w określonym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f. na szkolenia, g. na zatrudnienie, h. na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i. na restrukturyzację, j. na ochronę środowiska, k. na prace badawczo-rozwojowe, l. regionalną, m. udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. § 2. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w art. 1 pkt 3 lit. "a", mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. § 3. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 lit. b-g oraz lit. i-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. § 4. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. "h" mogą być udzielane po spełnieniu szczegółowych warunków określonych na podstawie § 5. § 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. "h" wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi są udzielane jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalne przeznaczenia i warunki udzielania pomocy państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego. § 6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt 3 lit. a-l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane są jako pomoc indywidualna mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego. Przyjęcie tej wykładni funkcjonalnej potwierdza treść art. 67 u.f.p. odsyłająca w sprawach nieuregulowanych do m.in. przepisów Ordynacji podatkowej, działu w którym znajduje się w/w przepisy art. 67a i 67b. Sąd uznał, że regulacja art. 64 ust 2 u.f.p. jest przepisem szczególnym całościowo odnoszącym się do ulg dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą , tym samym decyzja pierwszoinstancyjna jest prawidłowa. Zawiera wykładnię przepisu art. 64 u.f.p. podzielaną przez Sąd orzekający w sprawie. Dało to podstawę do umorzenia postępowania z wniosku M. S.A. na podstawie art. 105 k.p.a. z uwagi na brak podstaw do udzielania ulgi w zgłoszonym zobowiązaniu. W tych warunkach decyzja drugoinstancyjna uchylająca prawidłową decyzję organu I instancji nie mogła się ostać. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).