I SA/Wr 100/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania dot. podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. S. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W skardze sformułowano m.in. wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 8 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 100/19, I SPP/Wr 32/19 wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. Zarządzenie to nie zostało zaskarżone. Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 24 maja 2019 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu w dniu 11 czerwca 2019 r. Na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Skarżący wniósł zażalenie. Ponownie też wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 7 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 100/19, I SPP/Wr 32/19 starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Od postanowienia nie został wniesiony sprzeciw. W piśmie z 12 listopada 2019 r. Skarżący sformułował kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 7 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 100/19, I SPP/Wr 32/19 starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Postanowieniem z 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FZ 338/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego na zarządzenie w przedmiocie wpisu sądowego od skargi. Następnie, pismem z 20 sierpnia 2020 r. Skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 maja 2019 r. przez uiszczenie kwoty wpisu do skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie wezwania Skarżącemu nastąpiło w dniu 3 września 2020 r. Z akt sprawy wynika, że kwota wpisu nie została uiszczona (informacja z Oddziału Finansowego Sądu – k. 50 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego pismo – w tym przypadku skargę - do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego na zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 maja 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżącemu odmówiono również, prawomocnym postanowieniem, przyznania prawa pomocy m.in. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego, Skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie, który upływał w dniu 10 września 2020 r. (czwartek), Skarżący wymaganej kwoty wpisu nie uiścił. Potwierdza to informacja pozyskana z Oddziału Finansowego Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia skargi o czym orzekł, jak w sentencji postanowienia.