III SA/Lu 104/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący W. M. wniósł w dniu 13 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr [...]), którą uchylono w całości decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. (nr [...]) i nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu (odpowiedź na skargę – k. [...]-[...] akt sądowych). Wraz z wniesioną skargą w piśmie z dnia 13 lutego 2020 r. skarżący zgłosił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej – k. [...] akt sądowych). Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a." – k. [...]-[...] akt sądowych). Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, które postanowieniem Sądu z dnia 12 sierpnia 2020 r. zostało odrzucone z powodu nieusunięcia jego braków formalnych – na zasadzie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. (k. [...]-[...] akt sądowych). Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 sierpnia 2020 r. (dowód doręczenia – k. [...] akt sądowych) i nie został od niego wniesiony żaden środek zaskarżenia, a zatem stało się ono prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Według zaś art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Według zaś art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po upływie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia stronie skarżącej ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter formalny i jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpatrzenia sprawy z powodu niezachowania przez stronę warunków formalnych skargi, a zatem skutecznego jej wniesienia w przewidzianym ustawą terminie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy ostateczna decyzja organu z dnia 19 grudnia 2019 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 30 grudnia 2019 r. – w trybie art. 39 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. – w miejscu zamieszkania strony (k. [...] akt administracyjnych). Tym samym ustawowy 30-dniowy termin do wniesienia skargi – określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. – upłynął z dniem 29 stycznia 2020 r. Z tej przyczyny wniesienie skargi w dniu 13 lutego 2020 r. nastąpiło ewidentnie z uchybieniem wskazanego wyżej ustawowego terminu. Mając powyższe okoliczności na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – obowiązany był do odrzucenia skargi jako wniesionej po terminie, o czym orzekł w sentencji postanowienia.