I SA/Wr 1123/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Zakładu A spółki z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w B.kwotę 200 ( dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 20 lutego 2012 r. (data wpływu) A Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka, skarżąca) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozliczania różnic kursowych, w którym przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka posiada rachunki walutowe i w prowadzonej działalności gospodarczej reguluje ona swoje zobowiązania wyrażone w walucie obcej, poprzez przelewy dokonywane z tychże rachunków walutowych. Jednocześnie, kontrahenci spółki regulując wobec niej swoje zobowiązania wyrażone w walucie obcej, dokonują wpłat na rachunki walutowe spółki. W ramach realizacji powyższych operacji na żadnym etapie nie dochodzi do wymiany (sprzedaży bądź zakupu) waluty za złote. Spółka zaznaczyła, że przedmiotem wniosku nie są skutki podatkowe tych operacji, w ramach których ma miejsce wymiana (sprzedaż bądź zakup) waluty za złote. Wskazała, że ustala różnice kursowe na podstawie art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. w Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej w skrócie: u.p.d.o.p.). W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie: Czy w przedstawionym stanie faktycznym, na gruncie przepisów u.p.d.o.p., do przeliczenia wpływu należności na rachunek walutowy oraz wypłat waluty z tego rachunku tytułem zapłaty zobowiązań w celu kalkulacji różnic kursowych od dnia 1 stycznia 2012 r., spółka powinna stosować średni kurs NBP z dnia poprzedzającego dzień dokonania danej operacji? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, spółka stwierdziła, że na gruncie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 stycznia 2012 r., do przeliczenia wpływu należności na rachunek walutowy oraz wypłat waluty z tego rachunku tytułem zapłaty zobowiązań, powinna stosować średni kurs NBP z dnia poprzedzającego dzień dokonania danej transakcji (operacji wpływu bądź wypływu waluty z rachunku bankowego spółki). W interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) stwierdził, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe. W jej uzasadnieniu wskazał, że za kurs faktycznie zastosowany do przeliczenia wpływu należności na rachunek walutowy oraz wypłat waluty z tego rachunku tytułem zapłaty zobowiązań - w świetle nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 1 lipca 2011 r. - należy uznać kurs bankowy (odpowiednio kurs kupna bądź kurs sprzedaży banku prowadzącego rachunek walutowy, z usług którego korzysta spółka). Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, zarzucając naruszenie art. 15a ust. 4 w związku z art. 15a ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p., poprzez błędne przyjęcie, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. za kurs faktycznie zastosowany do przeliczenia wpływu należności na rachunek walutowy oraz wypłat waluty z tego rachunku tytułem zapłaty zobowiązań w walucie w przypadku braku wymiany (sprzedaży lub zakupu) waluty na złote należy uznać kurs bankowy (odpowiednio kurs kupna bądź sprzedaży banku prowadzącego rachunek walutowy, z usług którego korzysta spółka), a nie średni kurs waluty ogłaszany przez NBP z dnia poprzedzającego dzień danej operacji. Argumentując podniesiony zarzut, skarżąca podtrzymała prezentowane dotychczas w sprawie stanowisko wraz z jego uzasadnieniem, na poparcie których powołała dodatkowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 524/10 oraz liczne interpretacje podatkowe, wydane w odniesieniu do przedmiotowego zagadnienia w stanie prawnym obowiązującym po dniu 1 stycznia 2012 r.. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielając zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie. Dodał, że powołane przez skarżącą orzeczenia, jako że nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu, pozostają bez wpływu na zajęte przez organ stanowisko. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wydanie w dniu [...] listopada 2012 r. interpretacji indywidualnej uwzględniającej skargę w całości (nr [...]). Na rozprawie w dniu [...] listopada 2012 r. Sąd zobowiązał organ do nadesłania zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą wspomnianej interpretacji indywidualnej. Ze złożonego przez organ, wraz z pismem z dnia [...] listopada 2012 r., dokumentu potwierdzenia odbioru wynika, że doręczenie nastąpiło w dniu 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Stosownie do art. 54 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z powołanego unormowania wynika zatem, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej korzystając z uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) zmienił zaskarżoną interpretację przez uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe. Na skutek powyższego, niewątpliwie przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Do kosztów postępowania, które podlegają zwrotowi przez ich zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, obejmują uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.