I OZ 605/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1165/19 o odrzuceniu sprzeciwu C. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych określających przebieg granicy działki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 13 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw C. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] września 2019 r. w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych określających przebieg granicy działki. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 5 listopada 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku fiskalnego sprzeciwu poprzez uiszczenie wpisu od sprzeciwu w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe zarządzenie zostało przesłane na adres skarżącego i powróciło do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Z zapisku urzędowego z 7 stycznia 2020 r. wynika, że do dnia jego sporządzenia wpis nie został uiszczony. Wskazując na przepisy art. 73 § 1 – 4 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżący nie był nieobecny pod wskazanym adresem i nie odebrał w terminie adresowanej do niego przesyłki z sądu, awizowanej w dniach 15 i 25 listopada 2019 r., to na podstawie art. 58 § 3 w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a. sprzeciw podlegał odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wskazując, że nie otrzymał odpowiedzi na skargę, jak i zawiadomienia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie wpis sądowy od sprzeciwu, pomimo wezwania, nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu nie została skarżącemu doręczona wyjaśnić należy, że stosownie do art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Mówiąc wprost oznacza to, że pomimo że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce, sąd ustala, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać natomiast obalone przez stronę, jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Ponieważ w niniejszej sprawie korespondencja skierowana do skarżącego została awizowana dwukrotnie 15 i 25 listopada 2019 r., a skarżący nie wykazał, że doręczenie spornej korespondencji nie zostało dokonane, np. poprzez stwierdzenie nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki przez operatora pocztowego – Pocztę Polską S.A., to wobec nie opłacenia wpisu od sprzeciwu w terminie, podlegał on odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.