I SA/Ke 336/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi T. S.A. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) znak (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz T. S.A. w S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu zażalenia T. Spółka Akcyjna w S. (Spółka) na postanowienie Wójta Gminy S.-N. z (...) nr (...) zawieszające w części postępowanie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 — 2018 prowadzone wobec Spółki w zakresie: wyłączenia z podstawy opodatkowania w kategorii "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" użytków rolnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; zwolnienia z opodatkowania gruntów oznaczonych jako nieużytki niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; skorygowanie deklarowanej podstawy opodatkowania w kategorii "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" dla obiektów całkowicie zamortyzowanych, postanowieniem z (...) nr (...) uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości i orzekło o zawieszeniu postępowań podatkowych prowadzonych z wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2018 do czasu prawomocnego zakończenia spraw ze skarg Spółki na interpretacje Wójta Gminy S.-N. z (...) nr (...), z (...) nr (...) i z (...) nr (...). Organ ustalił, że 5 września 2019 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2018 wraz z korektami deklaracji podatkowych. Wójt, decyzjami z (...), stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za poszczególne lata, odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za poszczególne lata oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne lata. Kolegium decyzjami z (...) od nr (...) do nr (...) uchyliło powyższe decyzje i przekazało sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wójt postanowieniem z (...) nr (...) zawiesił w części postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2018 prowadzone wobec Spółki w zakresie: wyłączenia z podstawy opodatkowania w kategorii "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" użytków rolnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; zwolnienia z opodatkowania gruntów oznaczonych jako nieużytki niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; skorygowania deklarowanej podstawy opodatkowania w kategorii "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" dla obiektów całkowicie zamortyzowanych. Rozpoznając zażalenie na postanowienie Kolegium wskazało na art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej, który określa obligatoryjne przyczyny zawieszenia postępowania podatkowego. W niniejszej sprawie zdaniem organu zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu zagadnieniem prejudycjalnym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2018 jest przyszłe rozstrzygnięcie NSA mające zapaść w związku ze skargami kasacyjnymi wniesionymi przez organ od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 i 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 3/19, I SA/Ke 7/19 i sygn. akt I SA/Ke 8/19, którymi uchylono interpretacje indywidualne Wójta Gminy S.-N. z 25 i 31 października 2018 r. Organ przyjął, że orzeczenie NSA będzie wiążące dla organu podatkowego. W ocenie Kolegium jest niewątpliwym, że kontrola sądowo-administracyjna wydanej indywidualnej interpretacji podatkowej dokonywana jest w odrębnym postępowaniu przez NSA, a więc przez inny podmiot niż właściwy do wydania decyzji w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że część przesłanki zawartej w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej została spełniona. Odnośnie zaś związku przyczynowego pomiędzy przyszłym orzeczeniem Sądu a rozstrzygnięciem sprawy, to zdaniem Kolegium, taki związek w przedmiotowej sprawie zachodzi. W prowadzonych przez Wójta postępowaniach oś sporu stanowi określenie wartości budowli całkowicie zamortyzowanych. Spółka uważa, że ich wartością jest wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, przy uwzględnieniu dotychczas poczynionych odpisów amortyzacyjnych. Z takim stanowiskiem nie zgadza się organ podatkowy pierwszej instancji uważając, że wartością tą jest wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Takie też stanowisko wyraził Wójt w interpretacji indywidualnej z (...) nr (...). Interpretacja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 3/19. Od tego wyroku organ podatkowy wywiódł skargę kasacyjną. W ocenie Kolegium zakres wskazanej wyżej interpretacji indywidualnej jak i kwestia sporna prowadzonych postępowań podatkowych są ze sobą zbieżne. W związku z treścią art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ podatkowy jest związany stanowiskiem sądu. Zatem w razie oddalenia skargi kasacyjnej przez NSA organ podatkowy będzie musiał uznać stanowisko Spółki, a następnie, stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, wydać decyzje uwzględniające to stanowisko. Również przedmiot pozostałych dwóch interpretacji uchylonych przez WSA w Kielcach jest ściśle związany z przedmiotem prowadzonych postępowań i podjęte przez NSA w tym przedmiocie rozstrzygnięcia będą rzutowały na treść rozstrzygnięcia organu. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i zawiesiło postępowania podatkowe prowadzone z wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2018. Postępowania te dotyczą poszczególnych lat, nie mają wyodrębnionych części, nie można więc ich zawiesić w części. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zawieszenie wszczętych na wniosek skarżącego postępowań w sprawie stwierdzenia nadpłaty za lata 2014-2018 do czasu prawomocnego zakończenia spraw ze skarg skarżącej na interpretacje Wójta Gminy S.-N. z (...) nr (...), z (...) nr (...) i z (...) nr (...), pomimo braku podstawy prawnej umożliwiającej takie zawieszenie. Przepis do którego odwołuje się organ, tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiesza jedynie postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, podczas gdy wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zagadnieniem wstępnym, co wynika wprost z orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny. Na potwierdzenie stanowiska, przywołała wyroki sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 poz.2325.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Istota sporu sprowadza się do oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa. Zagadnieniem prejudycjalnym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 jest przyszłe rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mające zapaść w związku ze skargami kasacyjnymi wniesionymi przez Wójta Gminy S. N. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 lutego 2019 r. r. sygn. akt I SA/Ke 3/19, którym uchylono interpretację indywidualną Wójta Gminy S. N.y z dnia (...) znak (...), w przedmiocie określenia podstawy opodatkowania budowli całkowicie zamortyzowanych oraz od wskazanych przez organ I instancji wyroków w sprawach sygn. akt I SA/Ke 1/19, oraz I SA/Ke 2/19, których sygnatury zostały sprecyzowane przez Kolegium - sygn. akt I SA/Ke 7/19, oraz I SA/Ke 8/19. Organ stoi na stanowisku, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miał wiążący wpływ na treść rozstrzygnięcia organu podatkowego. Stosownie do brzmienia przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" w judykaturze rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Oznacza to, że nie każda kwestia, która w przekonaniu strony, czy też organu stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem jest w istocie i obliguje organ do zawieszenia postępowania. Nie można pomijać, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Winno mieć zatem zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stąd też powoływany przepis Ordynacji podatkowej nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu), będą zatem zachodziły jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia danej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast, kiedy sprawa, co do której rozstrzygać ma organ administracji, jest przedmiotowo związana z inną sprawą toczącą się przed organem administracji bądź sądem czy organami ścigania, ale której brak rozstrzygnięcia nie tamuje (nie uniemożliwia) prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (tak NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II GSK 503/19 dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko skarżącej spółki, że wydanie interpretacji indywidualnej na wniosek podatnika nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie podatkowej dotyczącej tego podatnika. Wydanie decyzji w sprawie podatkowej nie jest w żaden sposób uzależnione od wcześniejszego wydania interpretacji indywidualnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1214/14 dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Interpretacja zgodnie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z uzasadnieniem prawnym oceny, nie jest tym samym rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, lecz oceną stanowiska podatnika dokonaną przez organ dokonujący interpretacji lub jego stanowiskiem w przypadku negatywnej oceny. Inaczej mówiąc stanowi wyjaśnienie rozumienia treści przepisów podatkowych poddanych ocenie oraz ich zastosowania w odniesieniu do określonego we wniosku stanu faktycznego. Organ podatkowy w postępowaniu interpretacyjnym nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, co z kolei powoduje, że zawarta w niej ocena prawna ma moc wiążącą jedynie w odniesieniu do stanu faktycznego przytoczonego w zapytaniu, który może się różnić od stanu faktycznego ustalonego przez organ w toku postępowania wyjaśniającego. Brak jest tym samym podstaw do twierdzenia, że kwestia prawna objęta interpretacją stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu wymiarowym, co uzasadniałoby z kolei zawieszenie postępowania wymiarowego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie interpretacji (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt I GSK 404/10 dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie indywidualnych interpretacji podatkowych nie stanowią zagadnienia prejudycjalnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018. Jakkolwiek kontrola sądowo-administracyjna indywidualnej interpretacji podatkowej dokonywana jest w odrębnym postępowaniu, a więc przez inny podmiot niż właściwy do wydania decyzji w postępowaniu podatkowym, to nie można przyjąć, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy przyszłym orzeczeniem Sądu, a rozstrzygnięciem sprawy. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie warunkuje wydania decyzji w w/w sprawie. Tym samym organ niezasadnie zawiesił postępowanie podatkowe w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości z uwagi na toczące się przed NSA postępowanie związane z rozpoznaniem skarg kasacyjnych wniesionych od wyroków WSA w Kielcach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 3/19, oraz wyroków z 7 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 7/19 i sygn. akt 8/19. Na marginesie należy wskazać, że przyczyną uchylenia interpretacji w sprawach sygn. akt I SA/Ke 7/19, oraz I SA/Ke 8/19 były uchybienia o charakterze proceduralnym. Podsumowując stwierdzić należy, że wyroki NSA w sprawie indywidualnych interpretacji podatkowych dotyczących bezpośrednio strony, która wystąpiła do organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za wskazane lata nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie warunkują bowiem wydania decyzji w rozpoznawanych sprawach. Zawieszenie postępowania było zatem nieuzasadnione. Mając na uwadze stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na kwotę kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej spółki w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265) oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.