II SA/Po 759/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznych i odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania M. M., utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia 12 lipca 2022 r., nr [...] Decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją Starosty O. z dnia 5 maja 2021 r., nr [...], orzeczono o uznaniu M. M. za osobę bezrobotną z dniem 30 kwietnia 2021 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 30 kwietnia 2021 r. w wysokości 120% podstawy wysokości zasiłku. W dniu rejestracji Strona oświadczyła, że jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowych wspólnie z małżonkiem po ˝ części. Decyzją Starosty O. z dnia 2 maja 2022 r., nr: [...], orzeczono o utracie przez M. M. prawa do zasiłku od dnia 30 kwietnia 2022 r. w związku z upływem maksymalnego okresu jego pobierania. M. M. zgłosiła się do Urzędu i powiadomiła, że otrzymała odmowną decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczącą przyznania świadczenia przedemerytalnego. Podstawą odmowy przyznania świadczenia był fakt posiadania przez Stronę nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych. M. M. stwierdziła jednakże, że nieruchomość ta stanowi współwłasność małżeńską i jest jej właścicielem w ˝ części, oświadczenie o tożsamej treści złożyła w dniu rejestracji w PUP. Strona wyjaśniła także, że nieruchomość uzyskała w drodze działu spadku po ojcu. Postanowieniem Starosty O. z dnia 25 maja 2022 r. wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) postępowanie w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi: -z dnia 5 maja 2021 r., nr: [...]; - z dnia 2 maja 2022 r. nr: [...] o utracie prawa do zasiłku. W dniu 26 maja 2022 r. Urząd wezwał Stronę do stawienia się w siedzibie PUP w celu ustalenia własności nieruchomości rolnej. Zwrócono się o dostarczenie numeru ksiąg wieczystych posiadanych nieruchomości, dokumentu stanowiącego wskazanie podstaw nabycia nieruchomości, umów małżeńskich, rozszerzenia współwłasności majątkowej, rozdzielności małżeńskiej. Strona nie stawiła się w Urzędzie ze względu na przebywanie na zwolnieniu lekarskim L-4. Urząd zwrócił się do Statysty K. i Starosty O. o wydanie wypisu z rejestru gruntów. Decyzją z dnia 12.07.2022 r. Starosta O. orzekł o: - uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 5 maja 2021 r., nr: [...], o uznaniu za osobę bezrobotna z dniem 30.04.2021 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 30 kwietnia 2021 r.; - uchyleniu decyzji z dnia 2 maja 2022 r., nr: [...], o utracie prawa do zasiłku od dnia 30 kwietnia 2022 r. z powodu upływu maksymalnego czasu pobierania, - odmowie uznania M. M. za osobę bezrobotną z dniem 30 kwietnia 2021 r. M. M. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, iż od dnia Jej rejestracji w PUP jako osoby bezrobotnej do dnia złożenia odwołania nie ma nowych okoliczności, które miałyby wpływ na uchylenie decyzji. M. M. podniosła, że informacje podane w dniu rejestracji są zgodne ze stanem faktycznym gdyż jest wraz z mężem współwłaścicielem gruntów o powierzchni [...] ha przeliczeniowych (1/2 udziału). Strona wskazuje, że zgodnie z art. 43 § 1 k.r.o. oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. M. M. wyjaśniła, że nieruchomość nabyła w 1999 r. a w związku małżeńskim jest od 1995 r., natomiast zgodnie z 31 § 1 k.r.o. z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. wskazując, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w dalszej części: ustawo o promocji zatrudnienia) wskazuje, że: "Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 (...)" Natomiast, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 pkt d ustawy o promocji zatrudnienia: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: bezrobotnym - oznacza to osobę, (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej,. jeżeli (...) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509 i 2459), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe/1 Organ II instancji wskazuje, że zgodnie w przytoczonym powyżej przepisem ustawy o promocji zatrudnienia posiadanie nieruchomości rolnej o powierzchni nieruchomości powyżej 2 ha przeliczeniowych pozbawia właściciela możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami, w szczególności zaś z brakiem uprawnień do korzystania z zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych: "Z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że przy obliczaniu powierzchni użytków rolnych znajdujących się w majątku wspólnym małżonków, o której mowa w powyższym przepisie, należy w związku z art. 43 § 1 k.r.o. uznać, iż na każdego z małżonków przypada równa część własności tych użytków" (por. orzeczenie NSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt: I OSK185/13). W omawianej sprawie jednakże, jak ustalił w postępowaniu wyjaśniającym PUP na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, opisanego we wcześniejszej części niniejszej decyzji, zarówno nieruchomość rolna położona na terenie gminy K., jak i na terenie gminy O. , o łącznej powierzchni [...] ha przeliczeniowych stanowi własność osobistą Strony. Wojewoda wyjaśnił, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa obejmująca ich dorobek. W istocie jednak nie wszystkie przedmioty nabyte w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej wchodzą do wspólnego majątku małżonków. Każdy z małżonków może posiadać bowiem odrębny majątek. Zgodnie z art. 33 pkt 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przedmioty nabyte poprzez dziedziczenie, zapis albo darowiznę wchodzą do majątku osobistego, chyba że spadkodawca postanowił inaczej. W konsekwencji, jeżeli jeden z małżonków stanie się spadkobiercą, składniki odziedziczonego majątku stanowią tylko jego własność. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. M. zarzucając organowi naruszenie: - art. 172 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie kwestii zasiedzenia nieruchomości rolnej przez jej męża i nie wzięciu go pod uwagę przy obliczaniu powierzchni użytków rolnych znajdujących się w majątku wspólnym małżonków - art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który wprost statuuje, że oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, Art. 18 Konstytucji RP – małżeństwo i rodzina znajdują się pod ochrona i opieka Rzeczypospolitej Poleskiej, - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP – wszyscy są wobec prawa równi. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w związku małżeńskim jest od 1995 r., a nieruchomość nabyła w 1999 r. Zdaniem Skarżącej jej mąż w czasie trwania wspólności majątkowej nabył prawo do nieruchomości rolnej przez zasiedzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty O. orzekającej o uchyleniu decyzji ostatecznej o uznaniu Skarżącej za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku jak również uchyleniu decyzji o utracie prawa do zasiłku. Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 5 maja 2021 r., na mocy której Skarżąca została z dniem 30 kwietnia 2021 r. uznana za osobę bezrobotną i jednocześnie przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzją z dnia 2 maja 2022 r. o utracie prawa do zasiłku. Wskazać w tym miejscu należy, że instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Stwarza ona możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Stanowi więc wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, którą ustanawia art. 16 § 1 k.p.a. Następstwem tego jest zarówno niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę niewyliczoną w art. 145 § 1, art. 145a § 1 bądź art. 145b § 1 k.p.a., jak i niedopuszczalność rozszerzającej wykładni podstaw wyliczonych w tych przepisach. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.). Stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 tej ustawy, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Katalog przesłanek wznowienia postępowania, wymieniony w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. W realiach rozpatrywanej sprawy postępowanie wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy wznowienie postępowania w sprawie nastąpiło postanowieniem z dnia 25 maja 2022 r. w związku z powzięciem przez organ informacji, iż Skarżąca posiada nieruchomość rolną o powierzchni ponad 2 ha przeliczeniowych. Tym samym w niniejszej sprawie należy dokonać oceny czy istniały faktyczne podstawy do uznania Skarżącej za osobę bezrobotną. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. 2021 r., poz. 1100 ze zm. – dalej "u.p.z.r.p."), który to przepis zawiera ustawową definicję, bezrobotny to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l ustawy oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha ustawy, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli osoba ta spełnia dodatkowe kryteria, określone w lit. a – m tego przepisu. Jednym z tych kryteriów jest wymóg, sformułowany przy lit. d, aby osoba ubiegająca się o przyznanie jej statusu bezrobotnego lub już uznana za bezrobotnego nie była właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Z przytoczonego przepisu wynika, że posiadanie nieruchomości rolnej o powierzchni nieruchomości powyżej 2 ha przeliczeniowych pozbawia właściciela możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami, w szczególności zaś z brakiem uprawnień do korzystania z zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest czy Skarżąca w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy była właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni nieruchomości powyżej 2 ha przeliczeniowych. Sama Skarżąca w dniu rejestracji oświadczyła, że jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowych. Jednakże Skarżąca zaznaczyła, iż jest właścicielem wspólnie z małżonkiem po 1/2 części (k. [...] akt administracyjnych). W tym miejscu warto wskazać, iż Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OSK 692/06, Lex Polonica nr 1028228, w którym rozstrzygnięto, że w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego współwłaściciel może podlegać tym samym ograniczeniom jak właściciel tylko wtedy, gdy wielkość jego udziału odpowiadać będzie powierzchni nieruchomości, jaką ustawodawca przypisał właścicielowi. Jak wyjaśniał w nim NSA, przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy kryterium obszarowe dotyczące właściciela należy odnieść do wielkości udziału współwłaściciela nieruchomości rolnej. Statusu bezrobotnego nie może uzyskać zatem ten współwłaściciel, którego udział we współwłasności nieruchomości rolnej odpowiadać będzie części nieruchomości o powierzchni co najmniej 2 ha przeliczeniowe. Zaznaczyć również należy, iż oświadczenie o współposiadaniu gospodarstwa rolnego zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, co zaś oznacza, że organ orzeka na jego podstawie. Z oświadczenia nie wynikało jaka jest powierzchnia nieruchomości rolnej. Z tych też względów organ podjął tylko działania celem ustalenia powierzchni nieruchomości rolnych. W toku postępowania przedłożono zaświadczenie wystawione przez Wójta Gminy O. potwierdzające, że Skarżąca figuruje w ewidencji podatników podatków i podlega opodatkowaniu za grunt na terenie ww. gminy o powierzchni [...] ha przeliczeniowych oraz zaświadczenie wystawione przez Urząd Miejski w K. potwierdzające, że Skarżąca podlega obowiązkowi podatkowemu w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego z gospodarstwa rolnego na terenie ww. gminy o powierzchni [...] ha przeliczeniowych. Jednakże w wyniku uzyskania od Skarżącej informacji, iż otrzymała odmowną decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczącą przyznania świadczenia przedemerytalnego oraz że podstawą odmowy przyznania tego świadczenia był fakt posiadania przez Stronę nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych organ wznowił postępowanie celem wyjaśnienia powyższych okoliczności. Z uzyskanych w toku postępowania dokumentów (uproszczone wypisy z rejestru gruntów, wydruki treści ksiąg wieczystych) w sposób jednoznaczny wynika, iż jedynym właścicielem nieruchomości rolnych w powiecie K. o łącznej pow. [...] ha tj. [...] ha przeliczeniowych jest Skarżąca. W toku postępowania przed organami jak i przed sądem administracyjnym Skarżąca wskazywała, iż współwłasność wynika z faktu, iż jej mąż zasiedział udział w nieruchomości oraz iż nieruchomość nabyła w trakcie trwania małżeństwa. Odnosząc się do kwestii, iż skarżąca nabyła nieruchomość w 1999 r., a od 1995 r. jest w związku małżeńskim wskazać należy, że zgodnie z oświadczeniem Skarżącej nieruchomości rolne nabyła w drodze dziedziczenia, a te stosownie do art. 33 pkt 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią majątek osobisty, a więc nie są objęte wspólnością ustawową. Odnosząc się do kwestii zasiedzenia wyjaśnić należy, iż niewątpliwie nabycie własności nieruchomości poprzez zasiedzenie następuje z upływem ostatniego dnia terminu określonego w art. 171 Kodeksu cywilnego. Powyższe nie może jednak oznaczać, iż organy orzekające w niniejszej sprawie czy też sąd administracyjny ma prawo do dokonywania oceny czy w sprawie zostały spełnione przesłanki do zasiedzenia udziału w nieruchomości. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do wydawania na podstawie art. 172 Kodeksu cywilnego orzeczenia o zasiedzeniu nieruchomości, z tych też względów zarzut naruszenia powyższego przepisu poprzez jego niezastosowanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż właściwym w zakresie oceny spełnienia przesłanek zasiedzenia nieruchomości jest sąd powszechny. Co prawda orzeczenie Sadu powszechnego ma charakter deklaratoryjny, a więc tylko potwierdza nabycie własności, to jednakże bez orzeczenia tego organ orzekający w niniejszej sprawie czy też sąd administracyjny nie mają podstaw do kwestionowania zapisów w ewidencji gruntów czy też księgach wieczystych. Należy pamiętać, iż dopiero uzyskanie prawomocnego orzeczenia stwierdzającego nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia daje możliwość zmiany wpisu w KW i ujawnienia w niej prawidłowego właściciela. Z tych też względów, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, iż Skarżąca, zarówno w dniu rejestracji jaki i obecnie, jest właścicielem nieruchomości przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Powyższe zaś prowadzi do wniosku, iż organ zasadnie uznał, ze Skarżąca nie mogła zostać uznana za osobę bezrobotną. Powyższe ustalenia zaś słusznie skutkowały uchyleniem decyzji ostatecznych z dnia 5 maja 2021 r. o uznaniu Skarżącej za osobę bezrobotna i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 30 dnia 2021 r. oraz decyzji z dnia 2 maja 2022 r. (jako decyzji ściśle powiązanej z decyzja o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych). Ponadto organ wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. zasadnie odmówił uznania Skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 30 kwietnia 2021 r. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi naruszenia przepisów Kodeksu cywilnego czy też Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz Konstytucji uznać należy za niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.