II GZ 1254/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1038/16 o odrzuceniu skargi N. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1038/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę N. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2016 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji stwierdził, że w skardze złożonej przez N. S.A. w W. były braki formalne – skarga ta nie była podpisana i w aktach sprawy nie znajdował się odpis z KRS, z którego wynikał sposób oraz osoby upoważnione do reprezentowania spółki. Wobec tego zarządzeniem z 27 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wezwał spółkę do uzupełnienia powyższych braków poprzez podpisanie skargi i złożenie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność kopii pełnego odpisu z KRS skarżącej, z którego wynika sposób oraz osoby upoważnione do jej reprezentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej 9 czerwca 2016 r. Skarżąca nie wykonała wezwania w wyznaczonym terminie, więc Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 49 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. w wyniku bezzasadnego przyjęcia, że stronie skutecznie doręczono wezwanie do uzupełnienia skargi, którego ona nie wykonała. Zdaniem spółki nie doszło do doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych, ponieważ odebrała je osoba nieuprawniona, której spółka nie jest w stanie w tej chwili zidentyfikować. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. Istota sporu sprowadza się do tego, czy skarżącej zostało prawidłowo doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z 27 maja 2016 r., w konsekwencji niewykonania którego odrzucono jej skargę. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że wezwanie zostało skutecznie doręczono możliwe było odrzucenie skargi z uwagi na jego niewykonanie. Jak wynika z art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym dla osoby prawnej doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Wobec tego, należało zbadać, czy osoba, która odebrała pismo była do tego uprawniona. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone w sposób dorozumiany. Mianowicie, jeżeli odbioru pisma dokonał pracownik, potwierdzając odbiór poprzez przybicie pieczątki zawierającej oznaczenie danego podmiotu wraz ze swoim podpisem, to z takiego działania można domniemywać, że był uprawniony do odbioru korespondencji (por. postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II FSK 1456/08). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (zpo) przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych została doręczona 9 stycznia 2016 r. pod wskazanym w skardze adresem. Na zpo znajduje się ręczny podpis odbiorcy "K. D." oraz pieczątka spółki. Zaznaczono również, że przesyłkę doręczono upoważnionemu pracownikowi (por. k. 11 akt sądowych). W ocenie NSA tak potwierdzone doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych świadczy o tym, że doręczenie było prawidłowe. Zostało bowiem dokonane na adres spółki, a pismo odebrała pracownica N. S.A. w W.. Za tym ostatnim przemawia szereg okoliczności, m.in. to, że K. D. przebywająca w siedzibie spółki dysponowała pieczęcią spółki. Wobec tego NSA uznał zarzuty skarżącej o nieprawidłowym doręczeniu wezwania z 27 maja 2016 r. za niezasadne. W konsekwencji należało uznać, że spółka zobowiązana była do uzupełnienia braków formalnych skargi, określonych w wezwaniu z 27 maja 2016 r., a skoro tego nie zrobiła w wyznaczonym terminie, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mające powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.