II SA/Bd 1567/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K., Z. K. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Pismem z dnia [...] lipca 2019r. P. Sp. z o.o. zwróciła się do Wójta Gminy W. o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. - Nr projektu [...], gm. W., na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym N. , gm. W.". 2. Po ponowny rozpatrzeniu sprawy (decyzje Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2019r. oraz z dnia [...] sierpnia 2020r. zostały uchylone przez organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. Wójt Gminy W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla powyższej inwestycji. 3. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. F. i J. F. podnosząc, iż wydanie pozytywnej decyzji umożliwiającej powstanie stacji bazowej uderza w dobro i interes mieszkańców graniczących z tą inwestycją. Odwołanie wniosła również A. S., która wskazał, że sprzeciwia się budowie stacji telefonii komórkowej operatora P. w jej miejscowości. Odwołanie wnieśli także M. K., Z. K. oraz J. R.. Wskazali, że zaskarżają powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem I instancji, ewentualne uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili: - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 196r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a.") z uwagi na niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej kwalifikacji planowanej inwestycji - jako mogącej lub nie - należeć do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko; - oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie danych przedstawionych przez inwestora z pominięciem faktu, że inwestycja będzie wpływać na sąsiednie nieruchomości, w tym na te, na których faktycznie na dzień wydania decyzji nie został postawiony budynek; - bezzasadne przyjęcie, że planowana inwestycja, promieniowanie, będzie oddziaływać jedynie poziomo na wysokości 51m, a zatem żadna z nieruchomości sąsiadujących nie jest zagrożona, w tym zdrowie lub życie mieszkańców, w sytuacji gdy brak jest na to wystarczających dowodów w sprawie; - nieuwzględnienie przez organ pisma z dnia [...] czerwca 2021r. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2021r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I Instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności przytoczył stan faktyczny sprawy oraz powołał treść przepisów art. 50 ust. 1 i ust. 1a, art. 52 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 741 ze zm. – dalej u.p.z.p."), Dalej Kolegium wskazało, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które pozwalają przyjąć, że krąg stron postepowania został ustalony w sposób prawidłowy. Ponadto Wójt w toku postępowania podjął czynności pozwalające na ustalenie, iż planowana inwestycja nie będzie w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko, bowiem z treści przedłożonej przez Inwestora "Analizy występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448)" wynika, iż anteny sektorowe będą pracowały jedynie na przedstawionych trzech azymutach wynoszących odpowiednio: 350°, 120° i 230°. Zatem nie dojdzie do kumulacji oddziaływań anten i stworzenia mocy znacznie przekraczającej wartości dopuszczalne, co najmniej na linii nakładania lub przecinania. Nadto, z przedłożonej przez inwestora "Analizy środowiskowej" datowanej na miesiąc marzec 2021r. wynika, iż planowana inwestycja nie będzie wzajemnie oddziaływać z istniejącymi w okolicy stacjami bazowymi telefonii komórkowych. Organ I instancji dokonał zatem oceny konieczności uzyskania decyzji środowiskowej w przedmiotowej sprawie i doszedł do prawidłowego wniosku, iż nie jest ona wymagana. Ponadto przed wydaniem decyzji przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, czego wymaga art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Analiza objęła zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a także zbadanie stanu faktycznego i prawnego dotyczącego nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji. Organ dokonał ustaleń, czy będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne. W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienia i opinie oraz zapewniono stronom czynny udział w postępowaniu. Wójt ustalił również że dla działki [...] (znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji) została wydana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2020r., z której wynika, że ma na niej stanąć budynek o wysokości 10 m.n.p.t., tymczasem oddziaływanie planowej inwestycji będzie następować na wysokości 51,1 m n.p.t., czyli na wysokości znacznie przewyższającej wysokość istniejących i planowanych budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Końcowo organ stwierdził, że brak zgody skarżących na realizację inwestycji i nieuwzględnienie przez organ I instancji złożonych przez mieszkańców i strony postępowania w toku sprawy sprzeciwów wobec planowanej inwestycji, nie może decydować samo w sobie o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. 4. Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. K. i Z. K. reprezentowani przez pełnomocnika – córkę J. R.. Ponadto skargę na powyższą decyzję wniosła również w imieniu własnym J. R., którą zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Bd 1568/21. Wnoszący skargi wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postepowaniu według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: . naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego, wyrażające się w: - bezpodstawnym przyjęciu, że budowa telefonii komórkowej operatora P. ma stanowić inwestycję celu publicznego, podczas gdy materiał zgromadzony w sprawie tego nie potwierdza, w szczególności w aspekcie istnienia wieży telefonii komórkowej operatora P. na terenie miejscowości N. gm. W. i innych wież położonych na terytorium gminy W. lub powiatu l. ; - bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co skutkowało przyjęciem, że inwestor złożył kompletny wniosek, w sytuacji gdy do wniosku winna zostać dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; . naruszenie zasady wzbudzania zaufania obywateli do orzekających w tej sprawie organów administracji publicznej poprzez wydawanie różnych, odmiennych rzeczowo orzeczeń w aspekcie tego samego wniosku inwestora; . naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegającym na wydaniu decyzji bez wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niepełnym wyjaśnieniu podstaw faktycznych wydanej decyzji, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; . naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającym na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji i orzeczenie o umorzeniu postępowania; . naruszenie art. 140 i 143 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP poprzez pominięcie tych przepisów w sprawie i ich niezastosowanie, w sytuacji gdy planowana inwestycja naruszy prawa właścicieli bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja poprzez ograniczenie swobody jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, w tym ze swobodnym zamieszkaniem zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy; . błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na to, że część graficzna decyzji nie odpowiada warunkom formalnym, tj. oznaczenia graficzne i linie regulacyjne nie są zgodne z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r.; . błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 50 ust. 4 u.p.z.p. przejawiające się w sporządzeniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez nieuprawioną do tego osobę w myśl ww. przepisu; . naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, przejawiające się w rozstrzygnięciu merytorycznym o tym czy inwestycja będzie oddziaływać na środowisko w taki sposób, jak określa to ww. przepis, czy też nie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie w tym zakresie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, zakończonego odrębną decyzją administracyjną, co skutkowało uwzględnieniem wniosku inwestora, który powinien być uzupełniony o decyzję dotycząca uwarunkowań środowiskowych. 5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Ponadto Kolegium wniosło o skierowanie sparwy do rozpoznania w trybie uproszczonym. 6. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy połączył sprawy o sygn. akt II SA/Bd 1568/21 i II SA/Bd 1567/21 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2021r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2021r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W skardze strona zarzuciła, że organ bezpodstawnie przyjął, że budowa telefonii komórkowej operatora P. stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy materiał zgromadzony w sprawie tego nie potwierdza, w szczególności w aspekcie istnienia wieży telefonii komórkowej operatora P. na terenie miejscowości N. gm. W. i innych wież położonych na terytorium gminy W. lub powiatu l. . Odnosząc się do powyższego stanowiska wskazania wymaga, że stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ponadto z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, że przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 – dalej "u.g.n."). Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zdaniem Sądu z treści powyższy przepisów wbrew stanowisku zawartemu w skardze w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Istnienie wieży telefonii komórkowej innego operatora w miejscowości N. , czy też innych wież na terytorium Gminy W. pozostaje bez wpływu na kwalifikację planowanej inwestycji. 9. Bezspornym w sprawie jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3 ) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Ponadto zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Wskazania w tym miejscu wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. 10. Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto w świetle ww. ar. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien również zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Strona skarżąca de facto zakwestionowała kwalifikację przedsięwzięcia przyjętą przez organy w ocenie których nie osiąga ono progów wskazanych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co sprowadza się do przyjęcia, że nie zachodzi konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócić należy uwagę, że inwestor w dniu [...] czerwca 2019r. przedłożył postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2019r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia z uwagi, że inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z 2010r. Wskazania w tym miejscu zatem wymaga, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020r. 283 ze zm. - dalej "ustawa środowiskowa"), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm. - dalej "p.o.ś."), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883) za miejsca dostępne dla ludzi uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16). Odnosząc się zatem do spornej w sprawie kwestii dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia na potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i przedłożenia decyzji środowiskowej wyjaśnić należy, że w trakcie postępowania inwestor przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2020r. przedłożył kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej P. oraz analizę występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Ponadto w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2021r. inwestor przedłożył pismo z dnia [...] marca 2021r., analizę występowania obszaru pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (2019 poz. 2448) - marzec 2021 oraz analizę środowiskową, stacji bazowej telefonii komórkowej P. [...] - marzec 2021. Z powyższego pisma oraz dołączonych opracowań wynika, że anteny sektorowe będą pracowały jedynie na trzech azymutach, wynoszących odpowiednio: 350°, 120° i 230°. W związku z powyższym nie dojdzie do nachodzenia wiązek promieniowania (superpozycji) i występowania kumulacji oddziaływań anten i stworzenia mocy znacznie przekraczającej wartości dopuszczalne, co najmniej na linii nakładania lub przecinania. Dla anten nie zostały również przewidziane zmiany zarówno azymutów jak i pochyleń względem powierzchni ziemi. Pola elektromagnetyczne emitowane przez anteny rozchodzą się jedynie w płaszczyźnie poziomej na wysokości środka elektrycznego anteny (wysokość zawieszenia) - wynoszącego 51,1 m n.p.t. Zasięg poziomy pola wynosi maks. 6,0 m od każdej z anten i dotyczy tylko wysokości na poziomie 51,1 m n.p.t. Ponadto analizie poddano ewentualne oddziaływanie planowanej inwestycji z istniejącą stacją bazową zlokalizowaną w odległości ok. 550 m. i wskazano, że planowana inwestycja nie będzie wzajemnie oddziaływać z istnieją w okolicy stacją bazową (3 anteny O. i 18 anten P. ). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu słusznie wskazuje Kolegium, że moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. Oceniając rozważania o potencjalnej kumulacji promieniowania dostrzec należy, że inwestycja obejmuje trzy anteny sektorowe na trzech azymutach (120°, 230° i 350°). Natomiast z ewentualną kumulacją mocy promieniowanej izotropowo przez anteny sektorowe mamy do czynienia wówczas, gdy znajdą się one na tej samej wysokości i w tym samym sektorze (jednakowym azymucie). Co prawda w odległości ok. 550 m od planowanej inwestycji istnieje już stacja bazowa telefonii komórkowej, jednakże z przedłożonego przez inwestora opracowania i niepodważonego żadnym innym dowodem przez stronę skarżącą wynika, że planowana inwestycja i funkcjonująca już stacja bazową nie będą na siebie wzajemnie oddziaływać. Strona skarżąca poza kontestowaniem powyższej okoliczności nie przedłożyła żadnego dowodu, które podważałoby prawidłowość przedłożonej przez inwestora dokumentacji zaakceptowanej przez organy. Na marginesie wskazania również wymaga, że NSA w uchwale z dnia 7 listopada 2022r. sygn. akt III OPS 1/22 wskazał, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. 11. W skardze strona sformułowała zarzut naruszenia art. 140 i 143 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie. Ponadto jak wynika z akt sprawy część społeczności lokalnej wyraża swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Ustosunkowując się do powyższego wskazania wymaga, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego, tym bardziej na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego nie stanowi własności podmiotów kwestionujących dopuszczalność i zasadność ustalenia lokalizacji danej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/11). Wskazania w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przepis ten statuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada wynikająca z tego przepisu w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08). Właściciel ma m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, jednakże zarazem zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na tle ogólnych postanowień art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić zatem tylko gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne (por. E. Radziszewski (w:) E. Radziszewski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Przepisy i komentarz, LexisNexis 2006r. nr 335898, komentarz do art. 6). Ponadto uszło uwadze strony skarżącej, że stosownie do powołanego już wcześniej art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto art. 53 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. - w tym przepisy nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 7 i 9 u.p.z.p.) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt. II SA/Rz 35/21). Natomiast odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 774/20). Jeśli chodzi o nieuwzględnienia praw mieszkańców do ochrony zdrowia poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji, która może negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi należy zauważyć, iż prawodawca określając zasady kwalifikowania przedsięwzięcia pod kątem jego wpływu na środowisko określił ramy w jakich ma następować taka ocena. Twierdzenie o takim negatywnym oddziaływaniu inwestycji na zdrowie ludzi, które uzasadniłoby wydanie decyzji odmownej nie znajduje żadnych podstaw tym bardziej, iż na poparcie swoich twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Natomiast w zakresie interesu społecznego należy również dostrzegać, iż rozwój sieci telekomunikacyjnej ma dla niego istotne znacznie, stąd prawodawca określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, których określenie niewątpliwie ma na celu między innymi wyważenie potrzeb ochrony środowiska, zdrowia ludzi oraz rozwoju telekomunikacji. Wobec braku podstaw stwierdzenia, że w następstwie realizacji inwestycji miało dojść do przekroczenia takich norm, co zweryfikowano w stosownym postępowaniu administracyjnym, należy uznać powyższe zarzuty za nieuzasadnione. Wyjaśnić również stronie skarżącej należy, że stosownie do regulacji art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się istotnie ograniczone, właściciel bądź użytkownik wieczysty takiej nieruchomości może co do zasady żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 u.p.z.p.), względnie może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 3 u.p.z.p.). Dla dochodzenia tych roszczeń właściwą płaszczyzną jest jednakże droga cywilna, a nie formułowanie zarzutów przeciwko decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu administracyjnym (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt V CSK 230/07, niepubl., powołany przez I. Zachariasza (w:) H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. LEX 2013 r., nr 143844, komentarz do art. 63). Podkreślenia również wymaga, że prawo własności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też powołany przez stronę skarżącą przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw, w tym z u.p.z.p. Zatem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest dopuszczalne, o ile odbywa się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu nie sposób pominąć okoliczności, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są więc ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, co w kontrolowanej sprawie w sposób prawidłowy uczyniły. W związku z powyższym jako nieuzasadnione Sąd ocenił powyższe zarzuty. 12. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Stosownie do wymogu art. 10 § 1 k.p.a. strony miały zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego. Skoro organ I instancji, zgodnie z wytycznymi Kolegium, które dwukrotnie uchylało decyzję Wójta w trakcie prowadzonego postępowania uzupełnił materiał dowodowy na podstawie, którego wydał prawidłowe i mające oparcie w przepisach prawa rozstrzygnięcie, to nie sposób podzielić zarzut strony skarżącej o naruszeniu zasady wzbudzania zaufania obywateli do orzekających w tej sprawie organów administracji publicznej, które w zakresie tego samego wniosku inwestora wydają odmienne rozstrzygnięcia. Ponadto w ramach prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienia i opinie innych organów. 13. W skardze strona sformułowała zarzut naruszenia art. 50 ust. 4 u.p.z.p. podnosząc, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został w przedmiotowej sprawie sporządzony przez osobę nieuprawnioną, w myśl tego przepisu. Zgonie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Z kolei z treści art. 5 pkt 4 u.p.z.p. wynika, że projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzają m.in. osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej. Jak wynika z akt sprawy projekt decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego został przygotowany przez osobę, która ukończyła studia wyższe na kierunku gospodarka przestrzenna specjalność planowanie przestrzenne (dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia – k. 17 tom I akt administracyjnych). W konsekwencji powyższy zarzut należy uznać za całkowicie chybiony. Ponadto wbrew wywodom zawartym w skardze decyzja organu I instancji zawiera załączniki graficzne spełniające wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). 14. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zarzuty skargi zarówno natury procesowej jak i materialnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.