II OZ 1116/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Po 586/07 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli postanawia: - oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił M. K. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że był chory od dnia 25 lipca 2007r. do dnia 23 września 2007r. Na okoliczność tego twierdzenia skarżący przedstawił kopie zwolnień lekarskich za okres łącznie 28 sierpnia - 23 września 2008r. W związku z powyższym nie był w stanie wnieść skargi w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi, podnosząc, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż przywrócenie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd pierwszej instancji zauważył, że mimo nieodebrania zaskarżonej decyzji przez M. K., została ona doręczona skarżącemu przez awizo i termin do złożenia skargi upływał w dniu 13 września 2007r. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika jednak, aby skarżący w okresie choroby przebywał poza miejscem zamieszkania lub aby stan jego zdrowia uniemożliwiał mu odebranie przesyłki pocztowej, zapoznanie się z treścią decyzji i złożenie skargi do sądu. Sąd stwierdził również, iż skarżący nie potrafił jednoznacznie określić terminu, w którym został poinformowany o zaskarżonej decyzji, nie podał też, w jakich okolicznościach uzyskał tę wiedzę. Na powyższe postanowienie M. K. złożył zażalenie podnosząc, że jego choroba była "długotrwała i uporczywa" i uniemożliwiała mu sprawne funkcjonowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż uchylenie się przez skarżącego od oświadczenia w jakich okolicznościach i kiedy dowiedział się o istnieniu i treści zaskarżonej decyzji, uniemożliwia w niniejszej sprawie ocenę, czy zachowany został termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Sąd pierwszej instancji rozpoznał wprawdzie wniosek merytorycznie, ale z treści uzasadnienia orzeczenia wynika, iż kwestia ta przemawia za odmową uwzględnienia wniosku, tym bardziej, iż w zarządzeniu z dnia 3 czerwca 2008r. wezwano skarżącego do podania tych okoliczności pod rygorem odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z załączonego do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczenia lekarskiego wynika, iż skarżący do dnia 24 września 2007r.. nie był zdolny do pracy ze względu na stan po wypadku komunikacyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta nie przemawia za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bowiem stanu niezdolności do pracy nie można utożsamiać z niemożnością wykonania prostych czynności polegających na odebraniu (nadaniu) pisma z urzędu pocztowego, zwłaszcza, że ze zwolnień lekarskich wynika, iż w tamtym okresie chory mógł chodzić. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.