II OSK 1616/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1452/09 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1452/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. M. B. posiadał licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia od 2000 r. a od 2003 r. w związku z wykonywanym zawodem uzyskał dopuszczenie do posiadania broni palnej służbowej. W związku z uzyskaniem informacji o uznaniu M. B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 K.k. i skazaniu na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., cofnął M. B. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Następnie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie dopuszczenia do posiadania broni w związku z wykonywaniem zadań służbowych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 18 ust 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy cofnął skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. W odwołaniu uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2009 r., M. B. wyjaśnił, iż został skazany za przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece. W jego ocenie nie mieści się ono w kategorii przestępstw wymienionych w katalogu z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził, iż co prawda dopuścił do powstania zaległości alimentacyjnych, ale nie uczynił tego świadomie, lecz z powodu braku dochodów. Dodał, iż w maju 2007 r. spłacił powyższe zaległości. Ponadto dołączył pismo, które skierował do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z prośbą o ułaskawienie. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż M. B. należy do grupy osób, które zostały dopuszczone po posiadania broni, zgodnie z art. 30 ust 3, z uwagi na wykonywanie zawodu licencjonowanego pracownika ochrony, w drodze czynności materialno – technicznej. Stosownie zaś do treści art. 18 ust 2, do osób tych mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust 1 pkt 2-4, które wskazują w jakich okolicznościach organ Policji cofa pozwolenie na broń. Skoro więc strona popełniła przestępstwo umyślne, to zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy, należy zaliczyć ją do kręgu podmiotów, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wyjaśnił, iż odpowiednie zastosowanie dyspozycji przepisu art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 polega na uznaniu, iż w przypadku pracowników ochrony wykonujących zadania, do których wymagana jest licencja, skazanie również za inne przestępstwo, niż przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, wzbudza uzasadniona obawę, o której mowa w cytowanych powyżej przepisach, o ile ma ono charakter przestępstwa umyślnego. Popełnienie przestępstwa umyślnego, w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. z 2005 r. Nr 145 poz. 1221 ze zm.), jest bowiem przesłanką do obligatoryjnego cofnięcia licencji pracownikowi ochrony. Biorąc zaś pod uwagę, iż dopuszczenie do posiadania broni w wypadku tej grupy osób jest nierozerwalnie związane z wykonywanym zawodem, to popełnienie przestępstwa umyślnego, skutkującego cofnięciem licencji, powoduje też spełnienie dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W dniu [...] lipca 2009 r. Komendant Główny Policji wydał również decyzję utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2008 r. o cofnięciu M. B. licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni M. B. nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Wskazał, iż zaskarżona decyzja drastycznie narusza jego interes prawny w postaci prawa do wykonywania pracy zagwarantowanej mu przez Konstytucję RP. Wyjaśnił, iż odbył już karę na którą został skazany wyrokiem Sądu. Jego wniosek o ułaskawienie wraz z pozytywną opinią Sądu Okręgowego w Koszalinie został przesłany w dniu 22 lipca 2009 r. do Ministerstwa Sprawiedliwości. Zarzucił organowi przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji, przed uprawomocnieniem się decyzji o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, więc nie można było na niej oprzeć decyzji o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako materialną podstawę zaskarżonej decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Podał, iż stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy wskazuje, iż art. 18 ust 1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1 i 3. Przepis ten, jak dalej wywodził Sąd pierwszej instancji, dotyczy m. in. osób, które - jak w niniejszej sprawie skarżący - na podstawie odrębnych przepisów posiadają licencję pracownika ochrony fizycznej. W wypadku tych osób, zgodnie z przepisami cytowanej ustawy, dopuszczenie do posiadania broni z uwagi na charakter wykonywanej pracy odbywa się na podstawie czynności materialno technicznej, nie zaś na mocy decyzji administracyjnej. Przechodząc do analizy katalogu wskazanego w cytowanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji Sąd podkreślił, iż nie ma on zamkniętego charakteru, co pozwala stwierdzić, iż są możliwe inne sytuacje, od wymienionych powyżej, mogących skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W takim wypadku organ administracji dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a obecną sytuacją w jakiej znalazł się posiadacz broni. Bezspornym jest fakt, iż skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 K.k. i skazaniu na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności. Powyższy wyrok w dniu wydania decyzji I i II instancji był prawomocny i nie uległ zatarciu. Natomiast przestępstwo z art. 209 § 1 K.k. należy do kategorii przestępstw umyślnych i zostało umieszczone w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko rodzinie i opiece. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uprawniona była dokonana przez organ wykładnia przepisu art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazująca, iż w przypadku określonego kręgu osób każde przestępstwo umyślne rodzi uzasadnioną obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nawet jeśli nie dotyczy to przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Według Sądu, nie ma wątpliwości, że zadania związane z bezpośrednią ochroną fizyczną, są wyjątkowo odpowiedzialne, a zatem wymagają odpowiedniego przygotowania zawodowego, a jednocześnie spełnienia szczególnych warunków. Sposób uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. z 2005 r. Nr 145 poz. 1221 ze zm.), która w art. 26 ust. 2 pkt 5 wskazuje, iż jednym z warunków, jakie muszą spełniać osoby ubiegające się o wydanie tej licencji jest warunek nieskazitelności czyli nieskazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Jednocześnie w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawa ta nakazuje właściwym organom Policji cofnąć licencję osobie, która przestała spełniać ten warunek. Oznacza to, iż w przypadku powyżej wskazanych podmiotów zaostrzone zostały rygory, co do możliwości wykonywania zawodu, a jednocześnie, co do posiadania broni służbowej, która jest nierozerwalnie związana z wykonywanymi obowiązkami. Stąd też, w ocenie Sądu, dopuszczalna jest ocena Komendanta Głównego Policji wskazującego, iż w sytuacji skarżącego, popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 209 § 1 K.k. i utrata przymiotu nieskazitelności umieszcza go w kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W dacie wydania zaskarżonych decyzji skarżący był skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego. Brak było też możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uzyskania ułaskawienia, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1092/09, oddalającym skargę M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego wskazującego, iż decyzja o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni służbowej nie mogła zostać wydana w oparciu o decyzję o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej z powodu popełnienia przestępstwa umyślnego ponieważ była ona nieprawomocna Sąd wskazał, iż ani decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], ani utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nie zostały wydane w oparciu o decyzję o cofnięciu skarżącemu licencji. Zaskarżone decyzje zostały wydane z uwagi na zaistniały w sprawie stan faktyczny i okoliczność skazania M. B. za przestępstwo umyślne. Wyjaśnił, iż postępowanie dotyczące cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni było postępowaniem odrębnym, prowadzonym niezależnie od postępowania o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej, na podstawie odrębnych przepisów – ustawy o broni i amunicji. W skardze kasacyjnej M. B. zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi (art. 174 pkt 1), 176 i 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyraził pogląd, że wbrew stanowisku Sądu, katalog wskazany w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter zamknięty. Po pierwsze, jest to uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, żadne z dotychczasowych orzeczeń wydanych w niniejszej sprawie nie wskazywało na czym polega uzasadniona obawa, ze skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taka uzasadniona obawa musi być poparta szczegółowym uzasadnieniem przesłanek, na których organ się oparł. Samo skazanie za jakiekolwiek przestępstwo nie rodzi uzasadnionej obawy. Argumentował, ze Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zwolnił skarżącego z reszty kary ograniczenia wolności. Prośba skarżącego o ułaskawienie została pozytywnie zaopiniowana przez sądy powszechne orzekające w sprawie. Przytaczając orzecznictwo wskazujące na uznaniowy charakter decyzji skarżący stwierdził, że ocena organu nie może być oceną dowolną, lecz obiektywnie uzasadnioną. Tymczasem do popełnienia przestępstwa niealimentacji doszło w sytuacji, gdy pozostawał bez pracy. Z chwilą uzyskania pracy zaciągnął kredyt i jednorazowo spłacił całe zaległości alimentacyjne. Postępowanie skarżącego przed popełnieniem przestępstwa i po skazaniu nie daje podstaw do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po drugie, chodzi o skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Przesłanka ta nie podlega żadnej interpretacji rozszerzającej. Skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece. Po trzecie: wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. przesłanka ta nie dotyczy skarżącego. Skarżący stwierdził, że wśród powoływanych przez organy podstaw prawnych jest również art. 18 ust.2 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że ust.1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust.1 i 3. Natomiast art. 30 ust.3 stwierdza, że przepisy ust.1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają licencję pracownika ochrony fizycznej. Powołane przepisy art. 30 ust.1 pkt 2-4 wskazują na podstawy cofnięcia pozwolenia na broń: osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 2-6, naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Skarżący nie naruszył obowiązku zawiadomienia o utracie broni, ani też nie znajdował się w stanie wyżej opisanym, nosząc jednocześnie broń. Jedyna przesłanka, którą może brać organ pod uwagę to powołanie się na art. 15 ust.1 pkt 2-6. W tym zakresie skarżący powołał się na powyższe omówienie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że dopuszczenie do posiadania broni przez pracowników ochrony jest nierozerwalnie związane z wykonywanym zawodem. Popełnienie przestępstwa umyślnego skutkujące cofnięciem licencji powoduje też spełnienie dyspozycji art. 15 ust.1 pkt 5 w związku z art. 18 ust.2 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do postępowania o ułaskawienie organ zauważył, że w myśl art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a wiec rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skarżący złożył następnie pismo przygotowawcze, w którym zarzucił połączenie w odpowiedzi na skargę kasacyjną dwóch spraw. Przywołany w odpowiedzi przepis art. 32 ust.2 pkt 1 w związku z art. 26 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia dotyczy drugiej sprawy toczącej się z udziałem skarżącego. W odpowiedzi na pismo przygotowawcze skarżącego Komendant Główny powtórzył wywody o związku cofnięcia pozwolenia z pozbawieniem licencji, zastrzegając, że decyzje zaskarżone w niniejszej sprawie nie zostały wydane na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia. W dniu 25 października 2011 r. skarżący poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2011 r., zastosowano w stosunku do M. B. prawo łaski przez zarządzenie zatarcia skazania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Podstawa skargi kasacyjnej została skonstruowana wadliwie. W myśl art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacji, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., wyznaczają granice rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny (patrz: Bogusław Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2011, teza 5 do art. 183). Jeśli więc strona przytacza materialną podstawę kasacji, nie może ograniczyć się do powtórzenia treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Ma obowiązek wskazania w podstawie kasacji konkretnego naruszonego przepisu prawa materialnego, wykazując na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA i wsa 2010/1/1; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 146732; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 446/09, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 599927). Skarżący nie wskazał w podstawie kasacji przepisu, który jego zdaniem został naruszony zaskarżonym wyrokiem. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest to jednak wadliwość skutkująca odrzuceniem skargi kasacyjnej. Nie budzi wątpliwości, że naruszonym, zdaniem skarżącego, przez Sąd pierwszej instancji przepisem, jest art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten został powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi niemal w całości analizę przesłanek materialnych normy zawartej w tym przepisie. W powiązaniu z podstawą kasacji można zatem odczytać zarzut jako naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z wywodu uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje ocenę prawną faktów. Ocena prawna faktów jest zaś procesem subsumpcji stanu faktycznego (patrz: Bogusław Gruszczyński, op. cit. teza 12 do art. 183). Należy zatem odnieść się merytorycznie do zarzutu niewłaściwego przyjęcia, iż zachodziła okoliczność sformułowana w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ocena ta, w odniesieniu do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu dokonana została przez ustawodawcę, a w odniesieniu do innych przestępstw, oceny tej dokonują organy (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSA i wsa 2010/1/5). Ocena organów powinna być oparta o obiektywne kryteria. Do takich kryteriów należy z pewnością wzorzec pracownika ochrony sformułowany w przepisach ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz.1221 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust.2 pkt 5 tej ustawy, o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może się ubiegać osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Z przepisu tego wynikają konsekwencje dla sprawy o cofnięcie dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. Po pierwsze, w odniesieniu do pracowników ochrony, skazanie za popełnienie przestępstwa umyślnego, jakkolwiek nie skutkuje domniemaniem ustawowym dla dyspozycji art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tak jak skazanie za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu, ale jest okolicznością bardziej uzasadniającą obawę, o której mowa w tym przepisie, niż w przypadku skazań za przestępstwa nieumyślne. Odnotować w tym miejscu trzeba, że do znamion przestępstwa z art. 209 § 1 K.k. należy uporczywość zachowania sprawcy, z którą wiąże się niepłacenie alimentów w pewnym okresie czasu, mimo istnienia po stronie sprawcy możliwości regulowania należności na rzecz uprawnionego. Sprawca takiego przestępstwa, będący pracownikiem ochrony i znający wymagania stawiane mu przez ustawodawcę, a mimo to decydujący się na konflikt z prawem w dłuższym okresie, nie daje pełnej gwarancji poszanowania porządku prawnego w ogóle, w tym także gwarancji, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po drugie, skutkiem skazania pracownika ochrony za przestępstwo umyślne jest, zgodnie z art. 31 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, cofnięcie licencji. Pracownik ochrony jest osobą dopuszczoną do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. W tym zakresie odnotować trzeba, że w myśl art. 18 ust.2 ustawy o broni i amunicji, przepisy art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy, stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa m.in. w art. 30 ust.3 (osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają licencję pracownika ochrony fizycznej). To odpowiednie stosowanie polega i na tym, że cofnięcie dotyczy posiadania broni w celu ochrony osób i mienia – celu na który dopuszczenie nastąpiło. W razie zatem obligatoryjnego cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej, należy także cofnąć dopuszczenie do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. W rezultacie należy przyjąć, iż trafne było zastosowanie wobec skarżącego, który został skazany za przestępstwo z art. 209 § 1 K.k., przepisu art. 18 ust.2 w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 oraz art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni amunicji. Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność decyzji bada m. in., czy jest ona zgodna ze stanem prawnym i faktycznym w dacie rozstrzygania. W dacie rozstrzygania w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej, oparta o prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 K.k. Późniejsze ułaskawienie, którego skutki nie sięgają wstecz, nie miało zatem wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalić skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.