II OSK 70/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 434/17 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, błędną wykładnię art. 6 ust. 7 i art. 15 ust. 3 w związku z art. 4 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961) przez uznanie, że organy powinny stosować przepisy tej ustawy i uwzględniać wymogi określone w art. 4 tej ustawy. W ocenie Spółki, odległość określoną zgodnie z art. 4 tej ustawy zobowiązane są uwzględniać jedynie organy enumeratywnie wymienione w art. 6 i wskazane w art. 15 ust. 3 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 11 ustawy w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa), wraz z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organami wydającymi decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, w rozumieniu tej ustawy są tylko regionalny dyrektor ochrony środowiska i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (jako organ odwoławczy). Po drugie, błędne zastosowanie art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Spółka wskazała, że 24 czerwca 2016 r. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia i zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, postępowanie w tej sprawie, powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. W związku z tym odległość, o której stanowi art. 4 ust. 1 tej ustawy nie powinna mieć zastosowania. Po trzecie, błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Spółka wskazała, że przepis ten nie został notyfikowany Komisji Europejskiej na podstawie norm wynikających z dyrektywy Nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. oraz dyrektywy Nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. i dodatkowo jest sprzeczny z prawem unijnym. W przypadku powzięcia wątpliwości przez Naczelny Sąd Administracyjny co do zasadności powyższych zarzutów, Spółka wniosła o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prawnych o określonej w skardze kasacyjnej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym: 1. czy przepis art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) - Dz. U.UE L. 2015.241.1, należy interpretować w ten sposób, że do “przepisów technicznych", których projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami; 2. czy przepis art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U.UE.L. 2006.376.36) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od terytorialnego ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, o których państwo członkowskie powiadamia Komisję zgodnie z art. 15 ust. 7 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami; 3. czy przepisy art. 3 ust. 1 akapit 1 i art. 13 ust. 1 akapit 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L. 2009.140.1 ze zmianami), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami. Powyższe zagadnienie prawne nie zostało jeszcze rozpoznane. Nie ulega wątpliwości, że odpowiedź na postawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach pytanie jest istotna dla oceny prawnej zarzutów kasacyjnych sformułowanych w tej sprawie oraz biorąc pod uwagę, że Spółka wniosła o wystąpienie z tożsamej treści pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tych względów i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., należało zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.