VII SA/Wa 1657/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W dniu 11 lipca 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty N. nr z [...] dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla M. sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo – Akcyjna na budowę i przebudowę dróg dojazdowych oraz drogi lokalnej wraz z infrastrukturą techniczną oświetlenia terenu, zasilania sygnalizacji świetlnej skrzyżowania, kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami rozsączającymi oraz rozbudową sieci wodociągowej na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] , [...],[...]w obrębie[...] w N. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej wraz z infrastrukturą techniczną bez uwzględnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego tj. zmiany poziomów gruntów jak również zaburzenie stosunków wodnych spowoduje, iż nieruchomość skarżącego będzie istotnie zagrożona poprzez powstanie podtopień spowodowanych nagłym spływem wód z nieruchomości sąsiedniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zastosowanie przytoczonej ochrony tymczasowej, wyłączyć mogą przepisy ustawy szczególnej, dotyczy to także przepisów prawa miejscowego. Żądanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, obejmuje możliwość wstrzymania wykonania także innych aktów lub czynności, które podjęto w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis koresponduje z treścią art. 135 p.p.s.a., w którym także jest mowa o stosowaniu środków przewidzianych ustawą, w stosunku do aktów lub czynności wydanych w granicach tej samej sprawy wywołanej skargą, a które mogą ulec eliminacji z obrotu prawnego, w przypadku uznania, że doszło do ich wydania z naruszeniem prawa. Sąd rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie przesłanek wstrzymania oraz ich uzasadnienia spoczywa na stronie wnoszącej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący w skardze formułuje, w ocenie Sądu, ogólnikowy zarzut, iż "poprzez wykonanie wadliwej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a realizacja inwestycji drogowej wraz z infrastrukturą techniczną bez uwzględnienia okoliczności podnoszonych w niniejszym piśmie przez Skarżącego tj. zmiany poziomu gruntów jak również zaburzenie stosunków wodnych spowoduje, że nieruchomość Skarżącego będzie istotnie zagrożona m.in. poprzez powstanie podtopień spowodowanych nagłym spływem wód z nieruchomości sąsiedniej". Podnieść należy, że ani we wniosku, ani w treści skargi poza postawioną przez siebie tezą o zmianie poziomu gruntów i skutku jaki w przyszłości może spowodować realizacja inwestycji, Skarżący nie przywołuje żadnych konkretnych okoliczności, nie odwołuje się do specjalistycznych opinii, wyliczeń, nie przytacza żadnych faktów. W ocenie Sądu należy zatem uznać, iż Skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo przypomnieć należy, że sąd wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 FZ 163/04), bowiem niezgodność z prawem , która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie, a merytoryczna ocena legalności decyzji w tym postępowaniu poddawałaby w wątpliwość istotę sądownictwa administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i orzekł jak w sentencji postanowienia.