II FZ 885/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 461/16 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 461/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną A. O. od wyroku tego Sądu z dnia 27 lipca 2016 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z 27 lipca 2016 r. oddalono skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 30 sierpnia 2016 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku w dniu 30 września 2016 r. Sąd przywołując teść art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) wskazał, że skoro zaskarżony wyrok został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 30 sierpnia 2016 r., to ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, był dzień 29 września 2016 r. Skarga kasacyjna została nadana zaś 30 września 2016 r., zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W konsekwencji WSA na podstawie art. 178 P.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono naruszenie art. 177 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 88 P.p.s.a oraz art. 178 P.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, że skarga kasacyjna wniesiona została po terminie przewidzianym do jej wniesienia, podczas gdy wyrok WSA wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego dniu 31 sierpnia 2016 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął nie 29 września 2016 r., a 30 września 2016 r., wobec czego skarga kasacyjna została wniesiona z zachowaniem przewidzianego w ustawie 30-dniowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z analizy akt wynika, iż skarga kasacyjna została zgodnie z twierdzeniem Skarżącego wniesiona w dniu 30 września 2016 r. Jednakże wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, termin do wniesienia skargi kasacyjnej zakończył swój bieg 29 września 2016 r., bowiem doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2016 r., co wynika wprost z potwierdzenia odbioru odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem znajdującego się w aktach sprawy (k. 89 akt sądowych). Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98, publ.: OSNC 1998; wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., II OSK 1228/10). Na potwierdzeniu odbioru znajduje się pieczątka Kancelarii pełnomocnika Skarżącego wraz z podpisem osoby upoważnionej do odbioru korespondencji i datą 30 września 2016 r. Także w ramach datownika pocztowej placówki oddawczej potwierdzono datę 30 września 2016 r. Tych okoliczności faktycznych w żaden sposób nie zakwestionowano w zażaleniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 178 P.p.s.a. i odrzucił skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Z przytoczonych wyżej względów oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.