II OSK 2803/18

SENTENCJA Dnia 20 listopada 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1177/17 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1177/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Lublinie w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (LWINB), z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w pkt 2. zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 24 lipca 2013 r. na wniosek E. K. zostało wszczęte przez PINB postępowanie w sprawie dobudowy pomieszczeń do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w miejscowości [...], w toku którego dokonano oględzin. W ramach tej czynności ustalono, że do zlokalizowanego tam murowanego budynku mieszkalnego inwestor – A. K. – dobudował przedpokój, łazienkę i klatkę schodową prowadzącą do piwnicy. Dobudowana część jest parterowa z dachem jednospadowym, pokrytym blachą trapezową. Parter został wybudowany z bloczków gazobetonowych, natomiast część piwniczna z cegły ceramicznej. Dobudowa została wykonana do części budynku będącej własnością G. K., w której mieszka A. K. wraz z rodziną. Organ powiatowy ustalił, że dobudowana część budynku jest samowolą budowlaną, a roboty zostały zakończone. Po przesłuchaniu stron oraz powołanych przez inwestora świadków, ponownych oględzinach oraz zapoznaniu się z opinią z dnia 28 lipca 1998 r., sporządzoną przez biegłego sądowego z zakresu budownictwa dla potrzeb postępowania o zniesienie współwłasności prowadzonego przed Sądem Rejonowym w [...], organ I instancji ustalił, że dobudowa miała miejsce w okresie obowiązywania aktualnej ustawy – Prawo budowlane. Z planu sporządzonego przez w/w biegłego wynika, że budynek mieszkalny został podzielony na dwa lokale nr 1 i nr 2. Lokal nr 1 został przyznany na własność G. K., a lokal nr 2 G. P. Działki oznaczone Nr [...] i Nr [...], o łącznej powierzchni 624 m², przyznano na współwłasność G. K. i G. P. Organ powiatowy uznał, że datą dobudowy był rok 1999, na co wskazywała treść kserokopii aktu notarialnego darowizny z dnia [...] czerwca 1996 r., kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., I C [...], oraz oświadczenie G. P. Z dokumentacji geodezyjnej wynikało, że dobudowy dokonano wyłącznie na działce nr [...], natomiast budynek mieszkalny z dobudową oraz z przyłączami usytuowany jest na działkach nr [...] i nr [...]). W oparciu o wypis z rejestru gruntów ustalono, że działki stanowią współwłasność G. K. i E. K. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 5 czerwca 2017 r. PINB wydał na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., uPb) postanowienie nakładające na G. K. obowiązek dostarczenia oznaczonych dokumentów. LWINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. uchylił w/w postanowienie organu I instancji. W wyroku przytoczono dalej, że w tych okolicznościach postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. PINB nałożył na G. K., obowiązek dostarczenia oświadczenia, składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, rysunków dobudowanych pomieszczeń, projektu zagospodarowania działki oraz zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że LWINB powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. po rozpoznaniu zażalenia G.K. utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w dniu 1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2250, nowela uPb z 2016). Zgodnie z art. 26 ust. 2 noweli uPb z 2016 w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b uPb, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienionej w art. 5, w brzmieniu nadanym tą ustawą. Nowela uPb z 2016 zmieniła treść art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 uPb. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 uPb, w stanie prawnym uwzględnianym przez organ wojewódzki, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych), o powierzchni zabudowy do 35 m², nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia budowy. W stosunku do obiektów, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia, może mieć jedynie zastosowanie tryb naprawczy przewidziany w art. 49b uPb. W ocenie organu II instancji budowa ganku o powierzchni zabudowy około 17 m² wymagała dokonania zgłoszenia robót budowlanych w organie administracji architektoniczno-budowlanej, którego to obowiązku inwestor nie dopełnił. Wobec powyższego, w ocenie LWINB w sprawie ma zastosowanie tryb naprawczy przewidziany w art. 49b uPb, w ramach którego organ nadzoru budowlanego winien nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę do WSA w Lublinie na postanowienie organu II instancji wniósł A. K. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie umowy darowizny z dnia [...] września 2017 r. jest aktualnym współwłaścicielem działki nr [...] w miejsce G. K. Stwierdził, że część dokumentów wymienionych w postanowieniu organu I instancji jest już w posiadaniu organu administracji, zatem nakładanie po raz kolejny obowiązku ich przedłożenia jest zbędne. W toku prowadzonego postępowania inwestor był już obowiązany do przedłożenia tych dokumentów i przedłożył je w lipcu 2015 r. wraz z ekspertyzą dotyczącą stanu technicznego budynku. W ocenie skarżącego nie jest zasadne żądanie zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ przyznaje bowiem, że jest w posiadaniu wypisu ze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ośrodka gminnego [...] i osiedla [...] uchwalonego uchwałą nr XXXI/222/2001 Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 grudnia 2001 r. Wynikać ma z tego wypisu, że działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym w planie symbolem [...], co oznacza mieszkalnictwo jednorodzinne, na którym możliwa jest przebudowa i rozbudowa istniejących budynków mieszkalnych. Odnosząc się zaś do żądanego przez organ oświadczenia o posiadanym uprawnieniu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane skarżący stwierdził, że nie może go przedłożyć, albowiem nie wymagane jest w przedmiotowym wypadku przeprowadzenie prac budowlanych, czy robót budowlanych. Skarżący wskazał, że posiada większościowy udział w nieruchomości wspólnej w wysokości 3570/6330 części. Posiada zatem uprawnienie do decydowania w zakresie nieruchomości do dokonywania czynności zwykłego zarządu. Legalizacja dobudówki nie jest natomiast czynnością przekraczającą swoim zakresem zwykły zarząd nieruchomością. Zdaniem skarżącego dokonanie legalizacji przybudówki w sytuacji, gdy nie wymaga ona wykonywania żadnych prac, czy robót budowlanych mieści się w granicach zwykłego zarządu rzeczą wspólną i nie jest wymagana w tym zakresie zgoda wszystkich współwłaścicieli. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Lublinie uwzględnił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki przychylił się do stanowiska organów, według których przedmiotowa dobudowa do budynku mieszkalnego miała miejsce już po wejściu w życie uPb, co skutkowało zastosowaniem w sprawie przepisów tej ustawy. Sąd pierwszej instancji za wiarygodne uznał oświadczenie skarżącego "złożone na rozprawie w dnu 8 sierpnia 2013 r., wtedy także prostowane, że dobudowę wykonał w 2000 r., szczegółowo opisując wykonane roboty budowlane". Tę datę budowy potwierdził również E. K. i G. P. Powyższy stan znajduje potwierdzenie również na mapie geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Powiatu [...] w dniu [...] lipca 1994 r., gdzie na działce [...] nie ujawniono przedmiotowej dobudowy, wskazanej za to na mapie znajdującej się w złożonej w dniu 28 sierpnia 2015 r. przez G. K. ekspertyzie technicznej dobudowy. Według sądu pierwszej instancji trafnie organ nadzoru budowlanego eksponował skutki noweli uPb z 2016. WSA w Lublinie nie podzielił stanowiska organów odnośnie zakwalifikowania ocenianych robót budowlanych jako budowy ganku przydomowego, o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt 2 uPb, zauważając iż przepisy uPb nie zawierają legalnej definicji ganku. Sąd wojewódzki uwzględnił jednak powszechne rozumienie tego pojęcia, przytaczając określenie, którym posłużono się w opracowaniu komentarzowym do uPb. W ocenie tegoż sądu w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, aby skarżący dobudował do budynku ganek. Z rysunków (rzutów) oraz opisu technicznego składających się na ekspertyzę techniczną z lipca 2015 r. oraz oględzin i sporządzonej w ich trakcie dokumentacji fotograficznej wynika, że w rzeczywistości rozbudowano istniejący na działce nr [...] budynek mieszkalny o dodatkowe pomieszczenie - łazienkę oraz wykonano zejście do piwnicy. Zarówno łazienka jak i zejście do piwnicy, o ile budynek jest podpiwniczony, są pomieszczeniami zawsze wchodzącymi w skład budynku mieszkalnego. Ich właściwości wpływają na ocenę cech mieszkaniowych, użytkowych budynku, decydują zatem o głównej funkcji, czyli funkcji mieszkalnej. Dobudowując więc pomieszczenia wykraczające poza funkcję ochronną brak jest – zdaniem sądu a quo – podstaw, aby przyjąć, że chodzi o budowę ganku przydomowego. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że skoro dobudowane pomieszczenia nie mogą być klasyfikowane jako ganek przydomowy, to ich budowa nie może być objęta dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb, a tym samym niedopuszczalne jest prowadzenie wobec niej procedury naprawczej unormowanej w art. 49b ust. 2 uPb. Rozważona winna zaś zostać procedura unormowana w art. 48 ust. 1-4 uPb. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu w całości orzeczeniu skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, Ppsa), zarzuca naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 Ppsa poprzez uznanie, że dobudowa do budynku mieszkalnego miała miejsce już po wejściu w życie uPb, co skutkuje zastosowaniem w sprawie przepisów tej ustawy, podczas gdy powyższa dobudowa wykonana została w 1994 r.; w toku całego postępowania administracyjnego skarżący dokładnie wskazał kiedy zakupił materiały budowlane na rozbudowę łazienki, datą, na którą opiewa faktura zakupu to 24 maja 1994 r., dodatkowo z zaświadczenia o zameldowaniu wynika, że A. K. zameldowany jest w przedmiotowym budynku od dnia 15 listopada 1994 r., co potwierdza, iż zamieszkiwał tam już w roku 1994 r., a to w zestawieniu z fakturą na materiały budowlane również z maja 1994 r. świadczy, że właśnie w tym roku nastąpiła rozbudowa domu poprzez dobudowanie ganku; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Ppsa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów wskazanych w skardze, m. in. do kwestii przedłożenia przez A. K. wszystkich wymaganych dokumentów i braku obowiązku przedstawienia przez niego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, z tych względów, że organ nie może zobowiązać skarżącego do przedstawienia dokumentów, jakich okazania nie wymaga żaden przepis prawa; III. przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 uPb poprzez uznanie przez WSA w Lublinie, że przedmiotowa dobudowa nie mogła stanowić ganku w rozumieniu przepisów uPb, podczas gdy z całego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dobudowa dokonana przez A. K. jest gankiem o pow. 17 m², dlatego też organ administracji publicznej mógł wszcząć procedurę naprawczą na podstawie art. 49b ust. 2 uPb, nie zaś, jak wskazuje sąd – na podstawie art. 48 ust. 1-4 ww. ustawy; IV. przepisów prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 1 i 2 uPb poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że przedmiotowa dobudowa nie stanowi ganku, w związku z tym organ administracji publicznej nie może zastosować trybu naprawczego przewidzianego w art. 49b ust. 2 uPb, podczas gdy dobudowa dokonana przez A. K. jest gankiem o powierzchni do 35 m², dlatego też przewidziany w rzeczonym przepisie tryb naprawczy ma w tym przypadku pełne zastosowanie; V. przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1-4 uPb poprzez "jego" zastosowanie i uznanie, że dobudowa wykonana przez A. K. nie stanowi ganku, do którego budowy wymagane jest jedynie zgłoszenie, zaś budynek o charakterze mieszkalnym, wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, i w związku z tym do legalizacji przedmiotowej dobudowy może zostać zastosowany jedynie tryb naprawczy określony w art. 48 uPb, nie zaś w art. 49b ww. ustawy. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Dodatkowo oświadczono, że strona skarżąca kasacyjnie nie wnosi, ażeby Sąd Naczelny rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie. W skardze kasacyjnej obszernie rozwinięto sformułowane podstawy kasacyjne. Zdaniem skarżącego przedmiotowa dobudowa wymagała zgłoszenia, a zatem w niniejszej sprawie zastosowanie ma tryb naprawczy przedstawiony w art. 49b uPb. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). A. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak odniesienia się do zarzutów skargi w aspekcie przedłożenia przez skarżącego oznaczonych dokumentów i braku obowiązku przedstawienia oświadczenia o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Z art. 141 § 4 Ppsa, stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", wynika obowiązek zamieszczenia w motywach wyroku oznaczonych jego elementów. Wszystkie te elementy wyrok II SA/Lu 1177/17 zawiera. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem skarżący kasacyjnie wywodząc o naruszeniu art. 141 § 4 Ppsa w istocie zarzuca sądowi wojewódzkiemu brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej uznać wypadnie, że sąd wojewódzki w sposób dostateczny wskazał przyczyny, z powodu których ocenił skargę jako uzasadnioną. Wypadnie przy tym dostrzec, że sąd wojewódzki uwzględnił wnioski zawarte w skardze A. K. uchylając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, choć uczynił to z przyczyn, które –nie będąc związanym zarzutami skargi – wziął pod rozwagę z urzędu. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami formalnymi wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, CBOSA.nsa.gov.pl). Zaskarżony wyrok spełnia te wymagania. To, że skarżący kasacyjnie uznaje, że w kwestionowanym wyroku w jego ocenie nie odniesiono się do wszystkich zarzutów skargi, nie skutkuje z kolei trafnością zarzutu naruszenia cyt. art. 141 § 4 Ppsa. Istota rozpoznanej przez WSA w Lublinie sprawy dotyczyła kwalifikacji wykonanej dobudowy w aspekcie wdrożenia oznaczonego trybu likwidacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Zdaniem Sądu, skarżący kasacyjnie naruszenia cyt. przepisu w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa, nie wykazał. B. Nie mogły odnieść także skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy czym za takowe wskazano w skardze kasacyjnej art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 Ppsa. Co się tyczy art. 1 Ppsa, to przepis ten określa wyłącznie zakres przedmiotowy obowiązywania tej ustawy, wynika z niego iż normuje ona postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Z kolei z art. 3 § 1 Ppsa wynika tylko to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (czyli w Ppsa – uwaga Sądu). Żadnemu z powyższych przepisów Ppsa sąd wojewódzki nie uchybił. Niewątpliwie WSA w Lublinie stosował przepisy tej ustawy, skoro przedmiotem skargi było postanowienie wydane przez organ administracji publicznej, a sprawa dotycząca jego kontroli jest sprawą sądowoadministracyjną w rozumieniu art. 1 Ppsa. Niewątpliwie również sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę A. K. uchylając zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji, stosował "środek określony w ustawie" w rozumieniu art. 3 § 1 Ppsa. Co się zaś tyczy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a., którym miałby uchybić sąd pierwszej instancji, to wypadnie zauważyć, że przepisów tych sąd administracyjny nie stosuje, gdyż są one adresowane do organów administracji publicznej. Skoro ich sąd pierwszej instancji nie stosował, przeto nie mógł im uchybić. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł przy tym, że art. 77 K.p.a. dzieli się na kilka paragrafów, w judykaturze zgodnie zaś podkreśla się, że w odniesieniu do unormowania, które nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Już z tego tylko względu zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. wymyka się kontroli. Zarzut naruszenia z kolei art. 7 i art. 80 K.p.a. dotyczyć mógłby wyłącznie organu administracji publicznej. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że powyższe uchybienie autora skargi kasacyjnej nie może bezwarunkowo dyskwalifikować skargi kasacyjnej. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania takiego zarzutu kasacyjnego. Uwzględniając przeto motywy skargi kasacyjnej przyjdzie uznać, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o wadliwe zaakceptowanie przez sąd wojewódzki błędnego ustalenia stanu faktycznego, gdy idzie o datę samowolnie wykonanych robót budowlanych. Tak zrekonstruowanego zarzutu kasacyjnego Sąd Naczelny nie podziela. Trafnie WSA w Lublinie zaaprobował te ustalenia faktyczne organów, które odnoszą się do zlokalizowania w czasie daty popełnionej przez A. K. samowoli budowlanej. Ustalenia te opierały się na dowodach rzeczowych i osobowych, szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie dyskwalifikują tych ustaleń, ani data faktury na zakup oznaczonych materiałów budowlanych, ani data zameldowania skarżącego w budynku przy ul. [...] w [...]. Z samego faktu zakupu materiałów budowlanych w oznaczonym roku nie wynika jeszcze, że w tym samym roku zostały one wykorzystane do realizacji przedmiotowej inwestycji. Ta sama uwaga odnosi się do kwestii daty zameldowania skarżącego. C. Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazywane w pkt III-V skargi kasacyjnej. Nie budziło wątpliwości sądu pierwszej instancji, że w świetle ustaleń faktycznych organów nadzoru budowlanego skarżący wykonał dobudowę do budynku mieszkalnego, w ramach zaś tej dobudowy wykonano łazienkę i klatkę schodową do piwnicy. Taka dobudowa zatem nie mogła być zakwalifikowano jako ganek przydomowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb. WSA w Lublinie w rzeczowy i logiczny sposób dokonał egzegezy pojęcia "ganek" w aspekcie przepisów uPb. Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że dobudowa obejmująca wykonanie także klatki schodowej dla budynku mieszkalnego i łazienki – co nie zostało wszak zanegowane przez skarżącego kasacyjnie – nie może prowadzić do argumentacji zasługującej na uwzględnienie, iż powstał li tylko ganek przydomowy. W następstwie słusznie wywodzono w zaskarżonym wyroku, że na wykonane roboty budowlane inwestor winien posiadać uprzednio pozwolenie na budowę, nie byłoby wystarczające wniesienie zgłoszenia zamiaru ich wykonania. W konsekwencji trafna była konstatacja sądu wojewódzkiego, że prawidłowym trybem mającym zastosowanie do tak zakwalifikowanej samowoli budowlanej nie mogły być przepisy art. 49b uPb, lecz przepisy art. 48 uPb. Tej oceny skutecznie skarga kasacyjna nie podważyła. D. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu po myśli art. 184 Ppsa.