I OSK 342/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia NSA Piotr Przybysz Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 595/20 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 28 września 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 595/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt 1 oddalił skargę A. N. (dalej Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej Kolegium) z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego, a w pkt II przyznał adwokatowi J. K. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr F8.500.2207.2018, Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent) przyznał Skarżącej zasiłek okresowy w kwocie 20 zł miesięcznie od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Prezydent podał, że sprawa jest ponownie rozpatrywana albowiem WSA w Krakowie wyrokiem z 25 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1255/18 uchylił decyzję Kolegium z [...] października 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] sierpnia 2018 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku ze spełnieniem przez Skarżącą kryterium dochodowego i jednoczesnym spełnieniem przesłanek z art. 7 ustawy o pomocy społecznej, tj. długotrwała choroba i bezrobocie. W związku z powyższym Prezydent, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, dokonał analizy zebranych dokumentów i przyznał Skarżącej zasiłek okresowy w kwocie 20 zł miesięcznie od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. Na skutek odwołania Skarżącej, Kolegium decyzją z [...] marca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że wypłacona przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej kwota 80 zł w styczniu 2020 r. za zaległy zasiłek okresowy (od VIl-X 2018 r.) jest nieadekwatna do jej potrzeb. Wskazała, że oczekuje należytej pomocy finansowej, gdyż ma problemy zdrowotne. Podała, że nie byłaby w stanie funkcjonować gdyby nie pomoc życzliwych osób, które pomagają jej przy zakupie jedzenia, niezbędnych leków, sprzętu medycznego, okularów, kart KKM. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z 28 września 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 595/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt 1 oddalił skargę Skarżącej na decyzję Kolegium z [...] marca 2020 r., a w pkt II przyznał adwokatowi J. K. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Sąd Wojewódzki wskazał, że materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2018.1508 ze zm., powoływanej dalej "u.p.s."), a w szczególności jej art. 38. Sąd I instancji zaznaczył, że sprawę przyznania Skarżącej zasiłku okresowego na wniosek złożony 11 lipca 2018 r. organy rozpatrywały ponownie z uwagi na to, że tut. Sąd wyrokiem z 25 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1255/18 uchylił decyzję Kolegium z [...] października 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, odmawiające przyznania skarżącej tego świadczenia. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 38 ust. 1 u.p.s. Zdaniem Sądu, Skarżąca spełnia przesłanki przyznania jej zasiłku okresowego z uwagi na długotrwałą chorobę i bezrobocie, a także na spełnienie kryterium dochodowego. W związku z powyższym Sąd ponownie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności miał obowiązek ocenić, czy organy administracyjne dostosowały się do wskazań ww. wyroku zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organy zastosowały się do ww. wyroku Sądu przyznając Skarżącej zasiłek okresowy na okres od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. Natomiast Sąd w wyroku tym nie wypowiadał się odnośnie wysokości należnego Skarżącej zasiłku okresowego. Wysokość ta, której Sąd nie przesądził, jest kwestią sporną w sprawie. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 u.p.s. rozstrzygnięcie o wysokości zasiłku okresowego - w ustawowo określonych granicach - oraz o okresie, na jaki jest przyznawany ustawodawca pozostawił do uznania organu. Organ może więc zadecydować o tym, w jakim rozmiarze i na jaki okres zasiłek okresowy zostanie przyznany, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być zatem odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Fakt spełnienia kryteriów ustawowych dla przyznania zasiłku okresowego nie powoduje po stronie organu obowiązku przyznania go w maksymalnej wysokości. Zakres uznania administracyjnego w kwestii wysokości zasiłku okresowego został ograniczony kryteriami określającymi jego maksymalną i minimalną wysokość, które to wielkości wynikają wprost z art. 38 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.s. Adresatem świadczenia, jakim jest zasiłek okresowy może być osoba samotnie gospodarującej lub rodzina. Sąd Wojewódzki wskazał, że Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem - osoby te tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt. 14 u.p.s. Zatem wysokość zasiłku okresowego organy winny były wyliczyć w oparciu o przepisy art. 38 ust. 2 pkt. 2), ust. 3 pkt. 2) i ust. 4 u.p.s. Dochód ten w miesiącu poprzedzającym złożenie przez Skarżącą wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia tj. w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024 zł. Wielkość ta jest niesporna, składały się na nią kwoty wskazane przez organy: alimenty na syna 800 zł, alimenty na Skarżącą 400 zł, i zasiłek rodzinny 124 zł, po odliczeniu 300 zł uiszczonych przez Skarżącą alimentów na syna. Sąd I instancji zaznaczył również, że kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, zgodnie z § 1 pkt. 1) lit. b) rozporządzenia RM z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosiło 528 zł (Dz. U. 2018.1358), co wziąwszy pod uwagę stan rodzinny Skarżącej (2 osoby w rodzinie) wynosi 1056 zł. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, skoro dochód rodziny Skarżącej w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024 zł, to różnica między wysokością kryterium dochodowego rodziny Skarżącej, a dochodem rodziny Skarżącej wynosiła 32 zł (1056 zł – 1024 zł = 32 zł ). Skoro więc zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt.2) u.p.s. zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny, (a nie na osobę w rodzinie) to jego maksymalna wysokość wyniosłaby w stanie faktycznym sprawy, zgodnie z tym przepisem 32 zł. W ocenie Sądu I instancji, błędne jest więc stanowisko Kolegium, iż kwota zasiłku nie mogłaby wynosić więcej niż 20 zł, skoro jego maksymalna wysokość mogłaby wynosić 32 zł, co stanowi różnicę między kryterium dochodowym rodziny 1056 zł, a dochodem rodziny Skarżącej (1024 zł). Z kolei minimalna wysokość zasiłku okresowego w stanie faktycznym sprawy, zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt. 2) u.p.s. wyniosłaby 16 zł (50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny), co byłoby niezgodne z treścią art. 38 pkt. 4 u.p.s., zgodnie z którym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. Dlatego organ mając na uwadze powyższe przyznał Skarżącej kwotę 20 zł miesięcznie. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że określenie w art. 38 ust. 2 i 3 maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego oznacza, iż organ, ustalając kwotę zasiłku, działa w granicach uznania administracyjnego, określanego w orzecznictwie sądowym mianem "względnej uznaniowości", w przeciwnym wypadku przepis określiłby sztywno wysokość tego świadczenia. W tych ramach organ nie może pominąć własnych możliwości finansowych, liczby osób i rodzin ubiegających się o pomoc oraz hierarchii potrzeb, na które środki publiczne mają być przeznaczone. Organ nie jest więc zobowiązany do przyznawania zasiłku w maksymalnej wysokości. Co do zasady powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizację zadań pomocowych. Reasumując Sąd Wojewódzki podał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Stanowisko Kolegium w kwestii nieprzekraczalnej kwoty zasiłku w stanie faktycznym sprawy aczkolwiek nieprawidłowe, nie miało wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy mając na uwadze charakter i zakres związania wyrokiem III SA/Kr 1255/18. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 38 ustawy o pomocy społecznej, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionego przepisu ustawy o pomocy społecznej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na uznaniu, iż decyzja przyznająca Skarżącej zasiłek okresowy w wysokości 20 zł miesięcznie od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. jest prawidłowa, podczas gdy zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny do wysokości różnicy miedzy kryterium dochodowym rodziny, a dochodem rodziny (a nie na osobę w rodzinie) w związku z czym wysokość tak liczonego zasiłku okresowego powinna wynosić 32 zł miesięcznie, a ponadto organ ustalając kwotę zasiłku działa w granicach uznania administracyjnego, określonego w orzecznictwie sądowym mianem "względnej uznaniowości" powinien przede wszystkim uwzględnić wyjątkowo trudną sytuacje Skarżącej jak również kierować się tym, iż wymaga ona pomocy, a dochód miesięczny jest niewystarczający na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym poprzez zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania decyzji przyznającej zasiłek okresowy rodzinie Skarżącej w kwocie 200 zł miesięcznie za okres od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, świadczonej z urzędu, a nieopłaconej ani w całości ani w części, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec powyższego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W oparciu o art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno wskazanie przesłanek kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Wskazanie podstaw kasacyjnych wymusza potrzebę konkretnego przytoczenia tych regulacji prawnych, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznając zarzuty Skarżącej kasacyjnie, w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na jednej podstawie określonej w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 38 ustawy o pomocy społecznej, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionego przepisu ustawy o pomocy społecznej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na uznaniu, iż decyzja przyznająca Skarżącej zasiłek okresowy w wysokości 20 zł miesięcznie od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. jest prawidłowa, podczas gdy zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny do wysokości różnicy miedzy kryterium dochodowym rodziny, a dochodem rodziny (a nie na osobę w rodzinie) w związku z czym wysokość tak liczonego zasiłku okresowego powinna wynosić 32 zł miesięcznie, a ponadto organ ustalając kwotę zasiłku działa w granicach uznania administracyjnego, określonego w orzecznictwie sądowym mianem "względnej uznaniowości" powinien przede wszystkim uwzględnić wyjątkowo trudną sytuacje Skarżącej jak również kierować się tym, iż wymaga ona pomocy, a dochód miesięczny jest niewystarczający na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb. Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s.). Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s.), nie może być też niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 u.p.s.). Z wyżej wskazanych przepisów wynika, że w razie stwierdzenia, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe kryteria przyznania zasiłku okresowego, właściwy organ wydaje decyzję o przyznaniu takiego zasiłku. Natomiast, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ, ustalając wysokość zasiłku okresowego pomiędzy wskazanymi w ustawie widełkami, działa w granicach uznania administracyjnego. Może swobodnie ustalić, na podstawie materiału dowodowego, jaki wymiar zasiłku na dany okres będzie optymalny dla osoby samotnie gospodarującej, w trudnej sytuacji życiowej. Powinien zatem przyznać to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji osoby, jej potrzeb i możliwości ich zaspokojenia we własnym zakresie z uwzględnieniem posiadanych przez organ środków finansowych na realizację zadań pomocowych, kierując się przy jego ustaleniu między minimalną i maksymalną kwotą, również kryterium wynikającym z ogólnych zasad pomocy społecznej oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2681/17, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Zatem kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych jest w stosunku do zakresu takiej decyzji ograniczona. O tym, czy zasiłek okresowy będzie przyznany w rozmiarze wyższym czy niższym decyduje organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej, a także możliwościami finansowymi, jakimi dysponuje organ (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3714/18, źródło CBOSA). Sąd kontrolując wydaną w rozpoznawanej sprawie decyzję, powinien zatem zbadać czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, oraz czy organ dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie art. 38 u.p.s. W niniejszej sprawie, organy obu instancji, w wydawanych przez siebie decyzjach, co prawidłowo zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, zastosowały się do wyroku Sądu przyznając Skarżącej zasiłek okresowy na okres od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1255/18. Ponadto ustaliły stan faktyczny sprawy mając na uwadze charakter i zakres związania ww. wyrokiem. Organy obu instancji uwzględniały zmiany w sytuacji ekonomicznej Skarżącej, która prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem. Zatem osoby te tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 u.p.s. Bezsporna w sprawie jest wysokość dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie przez Skarżącą wniosku o przyznanie zasiłku okresowego (oczywiście w wymiarze miesięcznym) tj. w czerwcu 2018 r., która wyniosła 1024 złote. Składały się na nią kwoty wskazane przez organy: alimenty na syna w kwocie 800 zł, alimenty na skarżącą 400 zł, oraz zasiłek rodzinny w wysokości 124 zł. Od ww. dochodu odliczono 300 złotych uiszczonych przez skarżącą alimentów na syna. Kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia RM z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosiło 528 zł. W przedmiotowej sprawie, mając na względzie stan rodzinny Skarżącej (2 osoby w rodzinie) wynosiło ono 1056 zł. W tak zakreślonym stanie faktycznym, który nie był kwestionowany przez Skarżącego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli decyzji Kolegium nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, jaka była maksymalna i minimalna kwota zasiłku, która mogła zostać przyznana. Zatem skoro dochód rodziny skarżącej w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024 złote, to w oparciu o art. 38 ust. 2 pkt 2 u.p.s. zasiłek okresowy, w przypadku rodziny, w maksymalnej wysokości, stanowi różnicę pomiędzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny, który w stanie faktycznym sprawy, wynosiłby 32 zł. (1056 zł – 1024 zł = 32 zł). Natomiast w myśl art. 38 ust. 2 pkt 2 u.p.s. minimalna wysokość zasiłku okresowego w stanie faktycznym sprawy wyniosłaby 16 zł (50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny). Natomiast wyliczona wysokość pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 38 ust. 4 u.p.s., gdyż nie może ona być niższa niż 20 zł miesięcznie. Dlatego organ mając na uwadze powyższe przyznał skarżącej kwotę 20 zł miesięcznie. Należy w tym miejscu zauważyć, mając na względzie treść zarzutów skargi kasacyjne, że kwota 32 zł nie musi być kwotą zasiłku, ponieważ ustala się go w przedziale od kwoty minimalnej do wysokości różnicy między ustawowym kryterium dochodowym a rzeczywistym dochodem rodziny. Wobec powyższego organ, ustalając kwotę zasiłku, działał w granicach uznania administracyjnego, określanego w orzecznictwie sądowym mianem "względnej uznaniowości", w przeciwnym wypadku przepis określiłby sztywno wysokość tego świadczenia. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynikało, że wydając decyzję organ uwzględnił potrzeby Skarżącej a szczególnie te będące następstwem długotrwałej choroby. Argumentację organów obu instancji trafnie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować zadania z zakresu pomocy społecznej. Organy pomocy społecznej są więc upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Ponadto przepisy ustawy nie przewidują obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji szczegółowych danych dotyczących możliwości finansowych organu pomocy społecznej oraz ilości środków finansowych jakimi organ dysponuje, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających z tej formy pomocy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 698/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2360/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 446/21, źródło CBOSA). Zatem zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej uznać należało za niezasadne. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wnosił o przeprowadzenie rozprawy, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 p.p.s.a. i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.