II OZ 1095/08
Sądy administracyjne2008-10-22
Sygnatura
II OZ 1095/08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
2008-10-22
Rodzaj
Postanowienie NSA
Sędziowie
Wiesław Kisiel
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 22 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2150/07, o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia: oddalić zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008 r. Sygn. akt IV SA/Wa 2150/07 odrzucił zażalenie W. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2008 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 6 listopada 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Sądu z dnia 6 listopada 2007 r. wezwano skarżącego - W. S. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Pismem z dnia 28 listopada 2007 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu oraz zwolnienie kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił W. S. przyznania prawa pomocy. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 19 lutego 2008 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 20 lutego 2008 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 6 listopada 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało dwukrotnie awizowane: po raz pierwszy w dniu 25 lutego 2008 r., po raz drugi w dniu 5 marca 2008 r. i pozostawione w placówce oddawczej na okres 7 dni. Czynność doręczenia została więc dokonana z zachowaniem trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) który z mocy art. 65 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") ma zastosowanie do doręczania pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na powyższe zarządzenie pismem z dnia 26 lutego 2008 r. skarżący wniósł zażalenie.
Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Przepisy dotyczące zażaleń stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia (art. 198 P.p.s.a.). Zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, gdyż przysługuje na nieprawomocne postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego i zarządzenia przewodniczącego. Zgodnie z art. 227 § 1 P.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy.
W niniejszej sprawie, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 listopada 2008 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, wobec faktu niewniesienia środka odwoławczego w terminie do tego przewidzianym oraz niezaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów sądowych stało się prawomocne. Zatem od zarządzenia z dnia 20 lutego 2008 r. nie przysługuje już środek odwoławczy w postaci zażalenia.
Zażalenie na powyższe złożył skarżący, W. S., wskazując na szereg nieprawidłowości w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz w doręczaniu pism sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 P.p.s.a., lecz jest wezwaniem do wykonania prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie. Zarządzenie przewodniczącego ponownie wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia nie jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 P.p.s.a., a w istocie jest zarządzeniem wzywającym do wykonania prawomocnego zarządzenia.
Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Od prawomocnych orzeczeń nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Zażalenie można wnieść na nieprawomocne zarządzenia przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Zatem na zarządzenie wzywające do wykonania wcześniejszego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu nie przysługuje zażalenie. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV tego Sądu z dnia 19 lutego 2008 r. (wykonanego przez sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 20 lutego 2008 r.) jako niedopuszczalne, ponieważ pismo to nie stanowi nowego zarządzenia, wydanego na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a. podlegającego zaskarżeniu. Na pismo "informacyjne" w myśl przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie nie przysługuje.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.