III FSK 2446/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1950/19 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1950/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym - zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325); dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowaniu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.); dalej: "u.p.e.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 5 sierpnia 2019 r., bezzasadnie uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr 2217-SEE.711.322.2019.04 z dnia 17 lipca 2019 r. w części, w jakiej organ ocenił przesłanki: śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; dopuszczalności egzekucji administracyjnej; dopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego oraz umorzenia postępowania na wniosek wierzyciela i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podczas gdy zażalenie zasługiwało na uwzględnienie w całości; 2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 punkty 1, 2, 3, 4, 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW bezzasadnie jedynie częściowo uchylił zaskarżone postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr 2217-SEE.711.322.2019.04 z dnia 17 lipca 2019 r., podczas gdy zażalenie zasługiwało na uwzględnienie w całości, ponieważ w sprawie zaistniały wskazane przez skarżącego przesłanki umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 sierpnia 2018 r. nr [...] i nr [...]; 3. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zawiera nieprawidłowe rozstrzygnięcie i jest błędnie uzasadnione; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 18 i art. 59 § 1 punkty 1, 2, 3, 4, 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez sąd pierwszej instancji błędnego uzasadnienia wyroku, w którym bezzasadnie uznał, że postanowienie z dnia 16 września 2019 r. jest prawidłowe, 5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW zostało wydane przedwcześnie, gdyż postępowanie zażaleniowe dot. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr 2217-SEE.711.322.2019.04 z dnia 17 lipca 2019 r. powinno być zawieszone. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto zawnioskował o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw kasacyjnych. Jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 sierpnia 2018 r. Zawiadomieniem z dnia 5 października 2018 r. organ dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie 5 października 2018 r., a wydruk zawiadomienia wraz z odpisem tytułów wykonawczych doręczono 8 października 2018 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w S. Pismami z dnia 8 października 2018 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i jego umorzenie. Postanowieniem z dnia 22 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 27 marca 2019 r. skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych, a organ odwoławczy postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części, w jakiej organ ten ocenił przesłanki: śmierci zobowiązanego, dopuszczalności egzekucji administracyjnej, dopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego oraz umorzenia postępowania na wniosek wierzyciela i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Orzekając na gruncie tak ustalonego przez organy stanu faktycznego, przyjętego za podstawę wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, sąd wyjaśnił, że przyczyny umorzenia postępowania, wskazane w treści art. 59 § 1 u.p.e.a. są w znacznej części również podstawami zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez zobowiązanego na podstawie art. 33 u.p.e.a. W związku z częściowym "dublowaniem" się podstaw do wniesienia zarzutów i wniosku o umorzenie postępowania, choć żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego może być wniesione przez zobowiązanego w każdym czasie w toku postępowania egzekucyjnego, to jednak nie może skutecznie występować po upływie terminu do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. z żądaniem umorzenia postępowania, powołując się na okoliczności, które zobowiązany mógł podnosić wyłącznie w zarzutach, albo które podniósł w zarzutach, ale zarzuty te nie zostały uwzględnione. Sąd wyjaśnił także, iż kwestia zarzutów wniesionych przez skarżącego, a dotyczących dopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) została już rozstrzygnięta w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 22 października 2018 r., utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2018 r. Skoro więc organ pierwszej instancji poddał już ocenie zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, uznając je za nieuzasadnione, to ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 59 u.p.e.a. było niedopuszczalne, co w konsekwencji zobowiązywało organ odwoławczy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a. - do uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji w części i w tym zakresie umorzenia postępowania. Sąd zgodził się z organem odwoławczym co do tego, że brak było również podstaw do dokonania przez organ egzekucyjny oceny przesłanek określonych w art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (przesłanki dot. śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego) oraz w art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela), gdyż zobowiązany (skarżący) we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego takich przesłanek nie formułował, a organ z urzędu nie stwierdził wystąpienia tych okoliczności, co mogłoby uzasadniać umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, gdyż w treści zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 sierpnia 2018 r. wskazane zostały prawidłowe dane skarżącego, jako dane identyfikujące zobowiązanego, a tytuły te sporządzono na podstawie wniosku o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności, wystosowanego przez administrację norweską. W ocenie sądu pierwszej instancji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, gdyż - zgodnie z art. 15 § 3a u.p.e.a. - przepisów art. 15 § 1 - § 3 u.p.e.a., dot. obowiązku doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji, nie stosuje się do egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, o których mowa w art. 2 ustawy o wzajemnej pomocy. Za nieuzasadniony sąd ten także uznał zarzut braku zawieszenia postępowania toczącego się na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie sądu organ nie był uprawniony do zawieszenia postępowania na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając przedstawiony przebieg postępowania przed organami obu instancji oraz ocenę prawną dokonaną w sprawie przez organ odwoławczy i sąd pierwszej instancji, nie podziela zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przepisy art. 59 u.p.e.a. stanowią, że: "Art. 59 § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. § 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. § 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2. § 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. § 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. § 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.". Natomiast, przepisy art. 33 u.p.e.a., w których wymieniono podstawy do wnoszenia zarzutów przez zobowiązanego stanowią, że: "Art. 33 § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. § 2. W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: 1) art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10.". Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że nie ma przeszkód prawnych do wnoszenia przez zobowiązanego żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego w toku postępowania egzekucyjnego z przyczyn, które w części pokrywają się z zarzutami, jakie zobowiązany może składać na podstawie art. 33 u.p.e.a. Jednak, jak prawidłowo wyjaśnił to sąd pierwszej instancji, skoro część zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie oznaczonym jako "zarzuty" pokrywała się z tymi podniesionymi we wniosku "o umorzenie postępowania egzekucyjnego", to skarżący nie mógł skutecznie występować po upływie terminu do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. z żądaniem umorzenia postępowania, powołując się na okoliczności, które mógł podnosić wyłącznie w zarzutach, albo które podniósł w zarzutach, ale zarzuty te nie zostały uwzględnione, jak to miało miejsce w tej sprawie (skarga skarżącego na postanowienie z przedmiocie zarzutów została odrzucona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 743/19), W konsekwencji, prawidłowo zaakceptował sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie reformatoryjne organu odwoławczego, który dostrzegł wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (który w swoim rozstrzygnięciu błędnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w części) i ocenił, choć nie było ku temu podstaw, następujące przesłanki umorzenia: śmierci zobowiązanego, dopuszczalności egzekucji administracyjnej, dopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego oraz umorzenia postępowania na wniosek wierzyciela. Prawidłowo więc organ odwoławczy w tej części uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w tym zakresie umorzył postępowanie, bowiem skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby już przedmiotem oceny przez organ egzekucyjny w sprawie zarzutów wniesionych przez skarżącego, a w pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Prawidłowo więc organ odwoławczy ocenił tylko nowe przesłanki umorzenia, podniesione przez skarżącego, tj. przesłankę błędu co do osoby zobowiązanego (art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) oraz braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), stwierdzając, że skoro w treści zagranicznych tytułów wykonawczych wskazane zostały dane skarżącego, jako identyfikujące zobowiązanego, a tytuły te sporządzono na podstawie wniosku o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności, wystosowanego przez administrację norweską, to brak było podstaw do przyjęcia, że wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Prawidłowo organ ten także wskazał, że z przepisów dotyczących obowiązku doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji nie stosuje się do egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, o których mowa w art. 2 ustawy o wzajemnej pomocy. Zatem, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjne, sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego, gdyż prawidłowo zastosował je w sprawie i skargę - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił. Nadto, sąd ten nie naruszył art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.66.2019.BW zostało wydane przedwcześnie, gdyż postępowanie zażaleniowe dot. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr 2217-SEE.711.322.2019.04 z dnia 17 lipca 2019 r. powinno być zawieszone. Zarzut ten jest nieuprawniony, bowiem u.p.e.a. zawiera samodzielne, odmienne i właściwe dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56. Brak jest wiec podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Także, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym nieprawidłowo miałby - według skarżącego - uznać, że postanowienie z dnia 16 września 2019 r. jest prawidłowe. Nie można bowiem mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1651/11; z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 745/11). Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a." - oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 360 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). /-/ A. Polańska /-/ K. Winiarski /-/ P. Borszowski