III SA/Gd 435/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Asystent sędziego Joanna Karpińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 4 grudnia 2019 r. nr [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia 16 października 2019 r. nr [...]. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 października 2019 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia K. K. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Decyzją z dnia 4 grudnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." oraz art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz w związku z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2140) – dalej jako: "ustawa", Prezydent Miasta uchylił decyzję własną z dnia 23 sierpnia 2019 r. w przedmiocie udzielenia K. K. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz odmówił udzielenia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją własną z dnia 23 sierpnia 2019 r. udzielił K. K. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Do wniosku w sprawie zakończonej ww. decyzją strona załączyła oświadczenie, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 ustawy, wymagany do udzielenia licencji na podstawie art. 8 ust. 3 pkt 2 ustawy. Organ pierwszej instancji wystąpił z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego i uzyskał informację, że K. K. figuruje w kartotece karnej jako osoba, wobec której Sąd Rejonowy G. w G. wydał w dniu 21 grudnia 2017 r. prawomocne z dniem 29 grudnia 2017 r. orzeczenie o kwalifikacji prawnej czynu zabronionego określonej w art. 286 § 1 Kodeksu karnego, tj. przestępstwa mieszczącego się w katalogu przestępstw przeciwko mieniu. K. K. już zatem na dzień wydania decyzji o udzieleniu licencji nie spełniał wymagań niezbędnych do jej uzyskania z uwagi na prawomocne skazanie wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu. Nie spełniał zatem wymogu dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, mimo to poświadczył, że wymagania te spełnia, oświadczając, że nie był skazany prawomocnym wyrokiem m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu. Dopiero po weryfikacji w Krajowym Rejestrze Karnym wyszły na jaw okoliczności istniejące w dniu udzielania licencji, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postepowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Powyższe okoliczności miały wpływ na rozstrzygnięcie postępowania w sprawie udzielenia licencji, zatem zasadne było jego wznowienie. Zastosowanie znajduje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. zarzucił, że w momencie złożenia wniosku o udzielenie licencji był osobą niekaraną i podał prawdziwe informacje niezbędne do wydania decyzji. Uzyskał licencję, ponieważ nie był skazany za przestępstwo określone ustawą o transporcie drogowym. Wcześniej wydana decyzja nie powinna być uchylona, gdyż spełniał warunki z art. 5c ust.1 pkt 1 i 5 ustawy o transporcie drogowym. Wniosek o zmianę decyzji podyktowany był jedynie zmianą samochodu, a decyzja z dnia 23 sierpnia 2019 r. była wydana na skutek tejże zmiany. Decyzją z dnia 6 marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że licencja nr [...] wydana została skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2016 r., zaś decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. została ona zmieniona w części dotyczącej pojazdu, którym krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką miałby być wykonywany. Zdaniem Kolegium rację ma skarżący wskazując, że w momencie ubiegania się o licencję w zakresie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie był osobą prawomocnie skazaną. Niewątpliwie jednak jego oświadczenie z dnia 23 sierpnia 2019 r. nie odpowiada prawdzie, albowiem został on skazany za przestępstwo przeciwko mieniu wyrokiem z 2017 r. Zdaniem Kolegium jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem za np. przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to jeden z wymogów uprawniających do wykonywania transportu drogowego nie jest spełniony lub przestał być spełniany. Utrata tego wymogu, uniemożliwiająca uzyskanie licencji, oznacza konieczność cofnięcia licencji w okresie jej posiadania. Błędne jest przekonanie, że po spełnieniu wymogów i uzyskaniu licencji jej posiadacz może być prawomocnie skazany za przestępstwa określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy bez konsekwencji w postaci cofnięcia tejże licencji. Spełnienie którejkolwiek z okoliczności określonych w tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. Z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy wprost wynika, że niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego obliguje organ do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję K. K. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wskazał, że o licencję ubiegał się przez dniem 1 kwietnia 2016 r., składając oświadczenie o niekaralności. Na podstawie złożonych dokumentów otrzymał licencję w dniu 1 kwietnia 2016r. W dniu 23 sierpnia 2019 r. została ona jedynie zmieniona tylko w części dotyczącej pojazdu, którym przewóz osób taksówką miał być wykonywany. Decyzja wydana została na jego wniosek, w którym podał dane nowego pojazdu, a wniosek dotyczył zmiany licencji tylko w tym zakresie. Tak więc w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie licencji spełniał wymogi dobrej reputacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższego przepisu uznał, że skarga powinna być uwzględniona. Kwestie związane z licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką unormowane są ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tj. Dz.U z 2019 r., poz.2140), zwanej dalej "ustawą". Ustawa w art. 4 pkt 17 określa, że licencja to decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie z 5b ust. 1 ustawy , podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony ( art. 5b ust.3 ustawy). W myśl art. 5c ust. 1 ustawy licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą: a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie z art. 6 ust.1 ustawy , licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: b) 16 nie byli prawomocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także za przestępstwa, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2019 r. poz. 852), a ponadto nie orzeczono prawomocnie wobec nich zakazu wykonywania zawodu kierowcy, d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4. Przepis art. 7 ust.1 ustawy stanowi, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się: 1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 5c ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby; 2) oświadczenie członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1; 3) dokumenty potwierdzające spełnienie warunku, o którym mowa w art. 5c ust. 2 pkt 2 albo ust. 2a pkt 2; 4) zaświadczenie o niekaralności opatrzone datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem wniosku, potwierdzające, że odpowiednio przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy, zatrudnieni przez niego kierowcy oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewóz na jego rzecz, spełniają warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2; 5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem; 6) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji. Z kolei z art. 14 ust.1 pkt 2 ustawy wynika, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać (...) organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. W przypadkach określonych art. 15 ustawy licencję cofa się ( ust.1 ) lub może być ona cofnięta ( ust.3). Jednym z przypadków, gdy licencję cofa się jest sytuacja, gdy jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego ( art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a). Przechodząc do oceny legalności zakwestionowanych skargą decyzji wskazać należy, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2019 r. , wydana po wznowieniu postępowania, uchyla decyzję z dnia 23 sierpnia 2019 r. w przedmiocie udzielenia skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz odmawia udzielenia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Wznowienie postępowania, a następnie uchylenie decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r. oraz odmowa udzielenia skarżącemu licencji nr [...] oparte zostało na tezie, że w czasie wydania decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r. istniały nowe okoliczności faktyczne , nieznane organowi, który wydał decyzję, bowiem skarżący w dniu wydania tej decyzji nie spełniał wymagań do uzyskania licencji, będąc osobą skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, czyli – innymi słowy - nie spełniał wymogu dobrej reputacji. Zauważyć należy, że – jak wynika z akt administracyjnych - licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ważna do dnia 1 kwietnia 2046r., została udzielona skarżącemu decyzją z dnia 1 kwietnia 2016 r. Wskazano w niej numer rejestracyjny pojazdu [...]. Decyzją z dnia 23 maja 2017 r. wskazano w licencji numer rejestracyjny innego pojazdu - [...], a decyzją z dnia 14 marca 2018 r. - numer rejestracyjny [...]. We wniosku poprzedzającym decyzję z dnia 23 sierpnia 2019 r. skarżący podał, że wnosi o zmianę danych w licencji nr [...] i wskazał numer rejestracyjny [...]. W przedmiotowej decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r. wskazano ponownie numer licencji [...] oraz jej ważność do dnia 1 kwietnia 2046r. Wynika z powyższego , że licencja została skarżącemu udzielona decyzją z dnia 1 kwietnia 2016 r., a kolejne decyzje dotyczyły jej zmiany w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu, którym skarżący wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Podkreślić należy , że z powyżej przytoczonego art. 7 ust.1 ustawy jednoznacznie wynika, że czym innym jest udzielenie licencji, czym innym odmowa udzielenia licencji, czym innym zmiana udzielonej licencji, czym innym zawieszenie licencji, a czym innym cofnięcie licencji. W przypadku rozpatrywania wniosku o udzielenie licencji organy muszą sprawdzić, czy wnioskodawca przedłożył wszelkie dokumenty, wymienione w powyższych przepisach, w tym oświadczenie przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 ustawy, a także dokonać oceny, czy wnioskodawca spełnia wszelkie wymagania uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jeżeli wnioskodawca spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami – licencji się udziela, w przeciwnym przypadku należy odmówić jej udzielenia. W przypadku natomiast wystąpienia przedsiębiorcy z wnioskiem o zmianę treści licencji ( decyzji) z uwagi na to, że zmianie uległy dane zawarte w tej licencji – tak jak w niniejszym przypadku, gdy zmianie uległ pojazd , a co za tym idzie - numer rejestracyjny pojazdu, uwzględniany w treści licencji – obowiązkiem organów jest dokonanie oceny zasadności zmiany licencji ( decyzji) w określonym zakresie. Tak więc gdy wniosek ma na celu zmianę danych zawartych w licencji , organy nie rozstrzygają o udzieleniu bądź o odmowie udzielenia licencji, lecz o dokonaniu bądź nie dokonaniu zmiany licencji. Z przywołanych powyżej przepisów wynika też, że to podczas rozstrzygania wniosku o udzielenie licencji brana pod uwagę jest okoliczność, czy przedsiębiorca spełnia wymóg dobrej reputacji , bowiem to do wniosku o udzielenie licencji , w myśl art. 8 ust.3 pkt 2 ustawy, należy dołączyć oświadczenie o spełnianiu wymogu dobrej reputacji. Z przepisów ustawy nie wynika, by w innych przypadkach – choćby przy zmianie licencji – konieczne było przedłożenie oświadczenia o spełnianiu przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji. O ile nawet oświadczenie takie przez skarżącego przy wniosku z dnia 23 sierpnia 2019 r. o zmianę licencji zostało złożone, to dla rozstrzygnięcia tego wniosku było ono w istocie obojętne; innymi słowy – rozstrzygnięcie wniosku o zmianę licencji w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu nie było uzależnione od złożenia oświadczenia dotyczącego dobrej reputacji i od jego treści. Podkreślić należy, że wskazanie w decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r., że skarżącemu udzielono licencji , nie zaś dokonano jej zmiany, charakteru tej decyzji nie zmienia - jest ona decyzją o zmianie licencji skarżącego o numerze [...], ważnej do dnia 1 kwietnia 2046 r. - nie można bowiem dwukrotnie udzielić tej samej licencji, tj. licencji o tym samym numerze i z tą samą datą ważności. Na taki też charakter decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r. wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej skargą decyzji. Jak już powyżej wskazano, wymogiem uprawniającym do wykonywania krajowego transportu drogowego taksówką jest , by osoby prowadzące działalność gospodarczą nie były skazane prawomocnym wyrokiem m.in. za przestępstwa przeciwko mieniu ( wymóg dobrej reputacji). Przy rozstrzyganiu wniosku o zmianę licencji w zakresie zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu nie rozstrzyga się kwestii spełniania przez przedsiębiorcę wymagań uprawniających do wykonywania transportu drogowego taksówką, a jedynie to, czy możliwe jest dokonanie wskazywanej zmiany, np. poprzez sprawdzenie posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do pojazdu. Tak więc przedłożone przez skarżącego przy wniosku o zmianę licencji oświadczenie o spełnianiu wymogu dobrej reputacji nie mogło być podstawą merytorycznego rozpoznania tego wniosku, niezależnie od zgodności bądź niezgodności przedłożonego oświadczenia z rzeczywistością. Skoro tak - nie było podstaw do wydania, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 16 października 2019 r. z uwagi na to, że zdaniem organu na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z przytoczonym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczność, że skarżący do wniosku o zmianę licencji dołączył oświadczenie o spełnianiu wymogu dobrej reputacji , mimo że wobec niego zapadło prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego G. w G. z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt [...] , z którego wynika, że skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu , nie była jednak "okolicznością istotną" – w rozumieniu przywołanego przepisu - dla "sprawy" zmiany licencji w zakresie numeru pojazdu. Z tych samych powodów organy w wydanych decyzjach z dnia 4 grudnia 2019 r. i z dnia 6 marca 2020 r. błędnie uznały, że zaszła podstawa do uchylenia decyzji z dnia 23 sierpnia 2019 r. z tego względu, że skarżący na dzień jej wydania nie spełniał wymagań do uzyskania licencji, nie spełniając wymogu dobrej reputacji. Argumentacja organów w obu kwestionowanych skargą decyzjach nie koncentrowała się na przesłankach zmiany licencji, lecz na przesłankach jej cofnięcia, bowiem dotyczyła m.in. wymogu posiadania przez przedsiębiorcę dobrej reputacji przez cały czas posiadania udzielonej licencji. Organ odwoławczy, mimo że wyraźnie stwierdza, że decyzja z dnia 23 sierpnia 2019 r. jest zmianą licencji w części dotyczącej pojazdu , którym przewóz osób taksówką miałby być wykonywany, wprost wskazuje na konieczność cofnięcia licencji w okresie jej posiadania z powodu utraty przez posiadacza licencji wymogów uprawniających do wykonywania transportu drogowego. Tymczasem w przypadku stwierdzenia, że posiadacz licencji przestał spełniać wymagania uprawniające do wykonywania transportu drogowego taksówką organy powinny wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia licencji, czyli postępowanie dotyczące możliwości posiadania licencji co do zasady. Postępowanie w sprawie zmiany licencji tak szerokiego zakresu nie ma. Na marginesie nadmienić należy, że zdaniem Sądu w przypadku złożenia przez wnioskodawcę przy wniosku o zmianę licencji nieprawdziwego oświadczenia o spełnianiu wymogu dobrej reputacji, po stwierdzeniu tego faktu przed rozpatrzeniem wniosku o zmianę licencji organy powinny rozważyć zawieszenie postępowania w sprawie zmiany licencji, do czasu zakończenia postępowania w sprawie jej cofnięcia. Stwierdzenia ponadto wymaga, że skoro decyzja z dnia 23 sierpnia 2019 r. dotyczyła zmiany licencji , po jej uchyleniu nie można było odmówić wydania licencji , lecz co najwyżej odmówić dokonania jej zmiany, skoro – zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., na który powołały się organy obu instancji , po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W sprawie rozstrzyganej przez organy istotą sprawy nie było udzielenie licencji , lecz jej zmiana. W ocenie Sądu nie było podstaw ani do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, ani do wydania decyzji w trybie wznowieniowym, bowiem nie zaistniały przesłanki z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Uzyskanie przez organ pierwszej instancji informacji , że posiadacz licencji przestał spełniać wymagania uprawniające do wykonywania transportu drogowego taksówką powinno pociągnąć za sobą rozważenie potrzeby wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji, nie zaś wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej zmiany licencji. Wadliwa jest także, jak wskazano wyżej, konstrukcja decyzji organu pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2019 r., utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uznając, że organy naruszyły przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy , tj. art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. , a organ odwoławczy ponadto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji oraz postanowienie organu pierwszej instancji o wznowieniu postępowania.