X Ka 399/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt X Ka 399/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 24 września 2020 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie w X Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Przemysław Dziwański (del.)</p> <p>Protokolant: prot. sąd. Edyta Marcinkiewicz</p> <p>Przy udziale Prokuratora Krzysztofa Stańczuka</p> <p>po rozpoznaniu 24.9.2020 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B.</span>, <span class="anon-block">J. J.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonych o czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 a;art. 63 a § 1)">art. 63a § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10;art. 10 § 1)">art. 10 § 1</a> kw</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z 13 marca 2020 r. sygn. akt IIK 363/19</p> <p>orzeka:</p> <p>1.  zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B.</span>, <span class="anon-block">J. J.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> od popełnienia zarzucanych im czynów,</p> <p>2.  kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt X Ka 399/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd rejonowy uznał oskarżonych <span class="anon-block">H. B.</span>, <span class="anon-block">J. J.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span> za winnych popełnienia czynów z art. 63a § 1 kw polegających na umieszczeniu wspólnie z innymi ustalonymi osobami 14 maja 2019 w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym tj. na ścianie budynku <span class="anon-block"> Spółdzielni (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> banera z napisem „<span class="anon-block">(...)</span>”, wystawiając go na widok publiczny bez zgody zarządzającego tym miejscem.</p> <p>Od wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonych zarzucając m.in. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, że przypisane zachowania oskarżonych były społecznie szkodliwe.</p> <p>Zdaniem sądu okręgowego zarzut obrońcy należy uznać za zasadny. Zgodnie z art. 1 §1 k.w. odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Warunkiem odpowiedzialności jest więc dopuszczenie się czynu szkodliwego społecznie. Społeczna szkodliwość czynu to jego materialna cecha, czyli jego ujemna społecznie treść. Zdaniem sądu okręgowego w niniejszej sprawie działanie oskarżonych cechuje brak społecznej szkodliwości. Oskarżeni prowadzili akcję polegającą na zawieszeniu na elewacji transparentu z postulatem proekologicznym. Chcieli zwrócić uwagę społeczeństwa na problem korzystania z paliw kopalnych i jego wpływu na środowisko naturalne. Postulat ten jest zdecydowanie prospołeczny - zbieżny z interesem społeczeństwa. Ponadto działanie oskarżonych w zasadzie nie utrudniło pracy osobom znajdującym się w budynku. Nie wywołało też negatywnych skutków dla właściciela czy najemców budynku. Nie spowodowało żadnych uszkodzeń fasady. Nie nastąpił też uszczerbek prestiżu właściciela budynku, czy wynajmujących. Co więcej, akcja spotkała się z pewną przychylnością zarówno pracujących w budynku osób (np. parlamentarzyści <span class="anon-block"> (...)</span>), jak i przedstawiciela zarządcy budynku. Również prezes Spółdzielni Wydawniczej <span class="anon-block"> (...)</span> nie zdecydował się na podjęcie kroków prawnych przeciwko oskarżonym po zakończeniu akcji. Zdaniem sądu okręgowego zachowanie obwinionych stanowiło realizację dopuszczalnego prawa do krytyki i wyrażania opinii. Stanowiło wyraz realizacji prawa do swobodnego wyrażania poglądów przestrzeni publicznej gwarantowany przez: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 54)">art. 54 Konstytucji</a>, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w <span class="anon-block">R.</span> 4 listopada 1950 r., czy wreszcie art. 11 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w <span class="anon-block">N.</span> 7 grudnia 2000 r. Owa wolność wyrażania poglądów oznacza wolność prezentowania własnych myśli, zarówno mową, jak i w inny sposób. E.T.P.Cz. słusznie wskazywał, że wolność wyrażania poglądów może się realizować przez takie zachowania, które oceniane bez kontekstu sytuacji, w jakich występują, mogłyby być postrzegane, jako naruszenia porządku publicznego (np: wyrok z 25 listopada 1999 r. w sprawie <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">H.</span> przeciwko Wielkiej Brytanii, wyrok z 23 września 1998r. w sprawie <span class="anon-block"> (...)</span> i inni przeciwko Wielkiej Brytanii i in.). Swoboda ta nie może zatem ograniczać się tylko do działań mało zauważalnych , ale odnosi się również do tych uznawanych za zakłócające spokój i porządek.</p> <p>Zdaniem sądu okręgowego powołane przez sąd rejonowy zaangażowanie znacznych sił Policji, straży i pogotowia wynikało nie tyle z zachowania oskarżonych, co z nerwowej reakcji służb które otrzymały zgłoszenie o wdarciu się osób do budynku, a nadto dążących do natychmiastowego, zdjęcia transparentu.</p> <p>Wobec uznania zarzutu obrońcy za zasadny sąd uznał za zasadny również wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych.</p> <p>Sąd ograniczył rozpoznanie środka odwoławczego do wskazanego uchybienia gdyż rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.</p> <p>Wobec uniewinnienia oskarżonych koszty postępowania obciążają Skarb Państwa.</p> </div>