III SAB/Wr 790/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, , po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi: S.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D.przewlekle prowadził postępowanie w sprawie z wniosku Strony skarżącej; II. zobowiązuje Wojewodę D. do wydania aktu administracyjnego w sprawie Strony skarżącej, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz Strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości: 1.000,00 zł (tysiąc złotych), V. zasądza od Wojewody D. na rzecz Strony skarżącej kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, VI. dalej idącą skargę oddala. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S.B. (dalej: Strona, Skarżąca) jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: Organ, Wojewoda) w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że 25 stycznia 2019 r. do Organu wpływa wniosek Strony wraz z dokumentami (m.in. umowa o pracę, ksero stron paszportu, dyplom, umowa najmu mieszkania). Tego samego dnia (25.01.2019 r.) Organ zawiadamia Stronę, że przewidywanym terminem załatwienia sprawy jest 25 lipca 2019 r. z uwagi na konieczność zweryfikowania złożonych dokumentów, dużą liczbę prowadzonych wobec cudzoziemców postępowań. Do Organu wpływają dokumenty dotyczące Strony: w dniu 11.02.2019 - zawiadomienie o przejściu zakładu pracy, a w dniu 24.06.2019 - umowa najmu. Następnie Wojewoda 5 sierpnia 2019 r. otrzymuje ponaglenie Strony celem załatwienia sprawy. Organ 3 września 2019 r. tworzy pismo przesyłające ponaglenie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym uznaje ponaglenie za zasadne. Tę sama datę (3.09.2019 r.) nosi pismo Organu adresowane do jednostek Policji, ABW, Straży Granicznej o informację, czy wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Strony stanowi zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu 04.09.2019 Wojewoda tworzy pismo wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy (4.12.2019 r.), z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, uzyskania informacji od Policji ABW, SG. W piśmie tym wezwano ponadto – zastrzegając 14 dniowy termin – o przedstawienie okoliczności uzasadniających pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a jeśli pobyt ma dotyczyć wykonywania pracy, to Strona winna przedstawić informację właściwego starosty, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. W dniu 16.09.2019 r. do Organu wpływa powiadomienie o nadaniu numeru PESEL i aneksu do umowy o pracę. Wojewoda 19 września 2019 r. otrzymuje informację z Policji, że z posiadanych danych nie wynika, by pobyt Strony stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W kolejnym dniu (20.09.2019 r.) do Organu wpływa załącznik nr 1 do wniosku i informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. W dniu 18.10.2019 r. Wojewoda otrzymuje postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...].10.20109 uznające ponaglenie za zasadne i wyznaczające termin rozpatrzenia wniosku do dnia 04.12.2019 r., równocześnie w postanowieniu tym wskazano, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W dalszej kolejności do Organu wpływają: w dniu 17.12.2019 r. umowa najmu lokalu mieszkalnego wraz z aneksem, a w dniu 15.01.2020 r. potwierdzenie ubezpieczenia [...], umowy o świadczenie usług edukacyjnych – nauka j. polskiego wraz z dokumentami podmiotu kształcącego, programu edukacyjnego i opłat, a także wskazano na cel pobytu – nauka w szkole językowej. W dniu 12.06.2020 r. Organ otrzymuje kierowaną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skargę strony na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postepowania administracyjnego. W dniu 30.06.2020 r. Organ tworzy pismo, w treści którego informuje o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (wypowiedzenia się) i zawiera wezwanie by w terminie 7 dni do doręczenie Strona przedstawiła dokumenty potwierdzające posiadanie źródła stabilnego regularnego dochodu. W złożonej skardze Strona wskazuje na rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12, art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W oparciu o wskazane naruszenia sformułowano wnioski o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy administracyjnej; 2) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a.; 5) przyznanie Skarżącej od Organu sumy pieniężnej w wysokości 4.000,00 zł; 4) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono czynności w postępowaniu, podkreślając, że od dnia wszczęcia postepowania minęło 17 miesięcy, a zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. Charakter sprawy strony nie jest skomplikowany i brak jest okoliczności uzasadniających tak długie procedowanie. Zarzucono brak możliwości kontaktu z Organem i powołano się na negatywną ocenę działalności Organu w raporcie Najwyższej Izby Kontroli w raporcie dotyczącym "Przygotowania Administracji Publicznej do Obsługi Cudzoziemców". Uzasadniając wnioski o: – wymierzenie Organowi grzywny - zaakcentowano trudną sytuacje w jakiej znalazła się Skarżąca (utrudnienie prowadzenia spraw zawodowych jak i z zakresu życia codziennego, brak karty pobytu uniemożliwia opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie może odwiedzić rodziny, brak możliwości zawarcia związku małżeńskiego, problem z podjęciem pracy, wynajmem mieszkania i uzyskaniem kredytu); – zasądzenie sumy pieniężnej – wskazano na rozmiar naruszeń prawa, czego konsekwencja jest brak możliwości normalnego funkcjonowania w kraju oraz wyjazdu i rekompensatę za naruszenie praw Strony (swobodnego poruszania się w granicach RP i poza, posługiwania się dokumentami stwierdzającymi legalność pobytu, bezpośredniego kontaktu z rodziną). W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddaleni wskazując, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników, ale jest skutkiem: wpływu ogromnej ilości wniosków, fluktuacji pracowników, braku możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych oraz koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach. Wskazano na brak podstaw by uznać, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie uznając również wniosku o przyznanie sumy pieniężnej wskazano, że owa suma jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, a wybór przez sąd środka powinien być uwarunkowany celem skargi na bezczynność, którym jest jej zwalczanie i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Zdaniem Organu pierwszeństwo w realizacji wskazanych celów należy przyznać grzywnie, a dopiero gdy sąd uzna ten środek za niewystarczający może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. Zdaniem Organu wnioski Skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej jak i o wymierzenie Organowi grzywny nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Pojęcie przewlekłości postępowania zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia przewlekłości należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że - w myśl art. 12 k.p.a. - organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona (przewlekłość) zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy uprawnionym będzie przedstawienie organowi zarzutu niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla strony. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2013 r. (II OSK 34/13), stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. W myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei art. 36 § 1 w zw. z § 2 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, także z przyczyn niezależnych od organu, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, Organ dopuścił się przewlekłości, o czym przesądza zawartość akt administracyjnych sprawy. Z akt tych wynika, że pierwsze czynności Wojewoda, które można uznać za zmierzające do rozstrzygnięcia złożonego wniosku zostały podjęte dopiero po wniesieniu przez Stronę ponaglenia tj. 3 września 2019 r. – pisma: przesyłające ponaglenie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym uznaje ponaglenie za zasadne i pismo do jednostek Policji, ABW, Straży Granicznej o informację, czy wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym od wpływu wniosku Strony do podjęcia ww. czynności przez Organ upłynęło ponad 7 miesięcy. Zdaniem Sądu wniosek do służb powinien zostać wystosowany niezwłocznie po wpływie wniosku – jest to czynność typowa dla tego rodzaju spraw, które cechuje powtarzalność. Nic nie stało na przeszkodzie, aby wnioskowi nadać bieg niezwłocznie po jego wpłynięciu. Nie do zaakceptowania jest natomiast sytuacja, w której Organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku - jego kompletności (zaczyna działać, podejmuje pierwszą w sprawie czynność) po 7 miesiącach od jego wpływu do Organu. Niewątpliwie czynności Organu administracji zostały podjęte już po dacie, w której wniosek winien był zostać załatwiony, a sprawa nadal jest w toku. Obciążającym Organ jest również doręczenie Stronie pisma - o niezałatwieniu sprawy Skarżącego w terminie - już w momencie złożenia przez Stronę wniosku. Świadczy to (wraz z treścią samego pisma) o braku jakiejkolwiek weryfikacji wniosku przez Organ. Powyższe wskazuje, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości, czym naruszył zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7. k.p.a. Okres zwłoki ze strony Organu przekroczył, maksymalny termin dla załatwienia sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać tę przewlekłość. Opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie przewlekłości w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn przewlekłego prowadzenia postępowania. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Zauważyć należy, że skarga na przewlekłość wpłynęła do Organu 12 czerwca 2020 r., a więc już po 14 marca 2020 r. – od tej daty obowiązywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemiologiczne, a następnie od 20 marca 2020 r. - stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Kwestia ta jak i przepisu art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) – obowiązującego 31.03.-15.05.2020 r., mają znaczenia dla rozstrzygania o przewlekłości w prowadzonym przez Organ postępowaniu o tyle, że Sąd wyłączył z okresu objętego przewlekłością i jego skutków czas obowiązywania konsekwencji dla biegu terminów z art. 15zzs wymienionej ustawy. Należy podkreślić, że Strona złożyła wniosek 25 stycznia 2019 r., a więc ponad 14 miesięcy wcześniej niż wskazane w zdaniu poprzednim okoliczności, a niniejsze orzeczenie Sądu zostało wydane w dniu 23.09.2020 r. Organ przez ponad 14 miesięcy i następnie ponad miesiąc nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie wniosku Strony, a więc stwierdzić należało, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania (ponad 15 miesięcy) i brak koncentracji i konsekwencji działań Organu zmierzających do wydania aktu administracyjnego w sprawie oraz brak rozstrzygnięcia sprawy przez Organ na dzień niniejszego wyroku, Sąd uznał, że przewlekłość Organu administracji w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że stwierdzona przewlekłość wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) Organu administracji oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się Skarżąca. O rażącym naruszeniu prawa w postaci przewlekłego prowadzenia postępowania świadczy zlekceważenie wnioskodawcy - Skarżącego, Jego żądania oraz wprost zasad postępowania administracyjnego odnoszących się do maksymalnego terminu załatwienia sprawy, zasady zaufania do organów i czynnego udziału w postępowaniu. Sytuacja, w której Skarżący czeka tak długo na rozstrzygnięcie jak w rozpoznawanej sprawie oraz bierność Organu - nawet pomimo składnia przez Stronę pism, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Kolejnym argumentem przemawiającym na niekorzyść Organu jest Jego pismo wręczone Stronie w dniu złożenia przez Nią wniosku o udzielenie zezwolenia, z którego wynika wprost, że niezależnie od tego czy wniosek jest kompletny i nadaje się do niezwłocznego rozpoznania, to Organ odkłada jego rozpoznanie już na samym "starcie" na okres 6 miesięcy – ignorując zawarte w k.p.a. terminy załatwienia sprawy. Również jako kwalifikowane naruszenie przepisów odnoszących się do terminu załatwienia sprawy należy ocenić zlekceważenie nie tylko wydłużonego terminu, który Organ sam sobie wyznaczył w piśmie z 25 stycznia 2019 r., ale również zignorowanie terminu wynikającego z postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].10.2019 r. (uznające ponaglenie za zasadne i wyznaczające termin rozpatrzenia wniosku do dnia 04.12.2019 r.). W ocenie Sądu, przewlekłość postępowania nosi cechę rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w pkt III wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Wojewodę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej i grzywny stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd w przypadku wymierzania wskazanych środków. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.) Uwzględnienia natomiast wymaga kompensacyjny charakter uprawnienia – w przypadku sumy pieniężnej, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Sąd w ramach przysługujących kompetencji orzekł o przyznaniu na rzecz Skarżącej wyłącznie sumy pieniężnej w wysokości 1.000,00 zł., uznając równocześnie, że przyznana kwota w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącej krzywdy związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie Jej wniosku. W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 4.000,00 zł byłoby w realiach sprawy zbyt wygórowane (czego konsekwencją jest pkt IV i VI wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt V wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a.