III OSK 5592/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1435/20 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. M. na rzecz Ministra Sprawiedliwości kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1435/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę C. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 27 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. W szczególności Minister Sprawiedliwości nie naruszył art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 218 ust. 3 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. W świetle tych przepisów skarżący funkcjonariusz mógł być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, z uwagi na ważne potrzeby służby. Decyzja w tym przedmiocie jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Minister Sprawiedliwości nie przekroczył granic uznania, z urzędu przenosząc skarżącego do pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w K. na stanowisko starszego wykładowcy. Przed przeniesieniem skarżącego organ przeanalizował potrzeby kadrowe zarówno tej jednostki, jak i Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. Analiza ta była związana ze zniesieniem Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K., stanowiąc konsekwencję przekształcenia tej jednostki. Organ rozważył również możliwość przeniesienia skarżącego do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. Dlatego w ocenie Sądu pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję organ administracji kierował się dobrem służby i przez ten pryzmat ocenił interes skarżącego. Skargę kasacyjną złożył C. M., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że za przeniesieniem skarżącego do COSSW w K. przemawiały ważne potrzeby służby, w sytuacji gdy w sprawie nie zostało wykazane w żaden sposób, jakie ważne potrzeby służby uzasadniały decyzję organu. Ponadto C. M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2. a) art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 , art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie zebrania przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało nieustaleniem wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, b) art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia stronom przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, a w szczególności brak wyjaśnienia przesłanki "ważnych potrzeb służby", co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ustalenie jakie ważne potrzeby służby spowodowały przeniesienie skarżącego do COSSW w K. są istotą sprawy, c) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości i wadliwie rozpoznał skargę przez nierozpoznanie sprawy w granicach zaskarżenia wynikających z zarzutów skargi, na skutek pominięcia zarzutów skargi naruszenia k.p.a., mających istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, a mianowicie naruszenia art. 9, 10 i 11 k.p.a., co spowodowało wadliwość rozstrzygnięcia przez poczynienie ustaleń w zakresie prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty C. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd nie ustalił, jakie ważne potrzeby służby przemawiały za przeniesieniem skarżącego do COSSW w K. Organ winien był wykazać, że zaistniały potrzeby organizacyjne uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy z jej uzasadnienia nie wynikają okoliczności faktyczne składające się na taką ocenę. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie spełnia powyższych wymogów ogólnikowe wskazanie, że przyczyną przeniesienia jest konieczność zabezpieczenia prawidłowego realizowania statusowych zadań COSSW w K. Organ I instancji nie wykazał, że dokonał stosownej analizy potrzeb kadrowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych, co mogłoby wyjaśnić w sposób jednoznaczny, dlaczego - kierując się ważnymi potrzebami służby – wziął pod uwagę jedynie COSSW w K. i dlaczego zdecydował się tam przenieść skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie zbadał, jakimi przesłankami kierowały się organy, nie dokonał wszechstronnej analizy konkretnej sprawy, nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł bezwarunkowo i bezkrytycznie na wydanej decyzji Ministra Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o przyznanie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie wybrano prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia ważąc proporcje pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony oraz mając na uwadze istotę służby funkcjonariusza Służby Więziennej. Organ podkreślił, że w podobnej jak skarżący sytuacji znaleźli się także inni funkcjonariusze Służby Więziennej, którzy również nie zostali przeniesieni z urzędu do pełnienia służby w Wyższej Szkole Kryminologii i Penitencjarystyki. W stosunku do tych funkcjonariuszy podjęto decyzje o przeniesieniu z urzędu do innych jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. Przeniesienie z urzędu miało na celu zapewnienie ciągłości służby przy zachowaniu równorzędnego stanowiska w zakresie pobieranego uposażenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 1 i art. 2 ust. 1 u.s.w. Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Formacja ta ma na celu zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa i jest ona zorganizowana w sposób hierarchiczny w oparciu o ścisłą podległość służbową, z czym wiąże się możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Służby Więziennej przez jej organy. Należy podkreślić, że w Służbie Więziennej występuje znaczny zakres podległości służbowej jako cechy szczególnej, charakterystycznej dla stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia takiej służby. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe lub przeniesieniu do innej jednostki. Nietrafnie zarzuca skarżący kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 69 ust. 1 u.s.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że za przeniesieniem skarżącego do innej jednostki organizacyjnej przemawiały ważne potrzeby służby. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie zostało wykazane jakie potrzeby służby uzasadniały decyzje organów. Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "ważnej potrzeby służby", tym niemniej prawidłowe zastosowanie tego przepisu wymaga wykazania, że taka przesłanka istnieje. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnej potrzeby służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że przeniesienie funkcjonariusza było konieczne, a to oznacza, że decyzja o przeniesieniu z urzędu do pełnienia służby wymaga wykazania przyczyn uzasadniających takie przeniesienie. Przyczyny te to konkretnie sprecyzowane względy służbowe, ale wyłącznie te, które należy ocenić jako ważne w zakresie takiej formacji jak Służba Więzienna (tak NSA w wyroku z 6 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1858/17, pub. w Lex nr 2447029). Ważna potrzeba służby oznacza taką, która warunkuje właściwe wykonywanie zadań danej formacji, czyli dotyczy konieczności zapewnienia sprawnego (prawidłowego) funkcjonowania danej jednostki organizacyjnej. Może ona być związana z sytuacją, w której brak w danej jednostce obsady konkretnych stanowisk uniemożliwia należyte wykonywanie zadań takiej Służby ale również, jak to jest w niniejszej sprawie, z koniecznością przeniesienia funkcjonariuszy likwidowanej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. W sprawie nie jest sporne, że decyzje wydawane na podstawie art. 69 ust. 1 u.s.w. są decyzjami uznaniowymi. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że decyzja uznaniowa pozostaje pod kontrolą sądu, ale zakres tej kontroli jest ograniczony. Kontrola sądu sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy zarówno procesu wydania decyzji jak i ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1858/17, pub. w Lex nr 2447029; wyrok NSA z 16 października 2018 r. sygn. akt II GSK 2949/16, pub. w Lex nr 2591196; wyrok NSA z 24 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 273/14, pub. w Lex nr 1995056). W związku z powyższym sąd administracyjny ma obowiązek skontrolowania, czy decyzja wydana na podstawie art. 69 ust. 1 u.s.w. została wydana w warunkach wykazania przez organ, że za przeniesieniem danego funkcjonariusza przemawiała ważna potrzeba służby, a nie obejmuje kontroli tego, czy w razie zaistnienia owej przesłanki organ mógł wydać decyzję o przeniesieniu lub nie wydawać decyzji o przeniesieniu, bo w tym zakresie organy posiadają luz decyzyjny i ten zakres stanowi uznanie administracyjne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister w zaskarżonej decyzji wskazał, jaka to ważna potrzeba służby przemawiała za przeniesieniem skarżącego do innej jednostki. Zatem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 69 ust. 1 u.s.w. a brak tej wady prowadzi do uznania zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu za niezasadny. Z argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej wynika, że jej autor pomija specyfikę niniejszej sprawy. Mianowicie to, że skarżący nie został przeniesiony do innej jednostki tj. COSSW w K. tylko z tego powodu, że jednostka ta potrzebowała starszego wykładowcy. U podstaw przeniesienia skarżącego leży zarządzenie nr 47/2019 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 23 września 2019 r. w sprawie przekształcenia Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. w Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w K., określenia siedziby, nadania statutu Centralnemu Ośrodkowi Szkolenia Służby Więziennej w K. oraz zniesienia Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K., którym zlikwidowano Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w K. (w którym pełnił służbę skarżący), a jego następcą prawnym został – przekształcony w Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej - dotychczasowy Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w K. Zatem przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby na stanowisko starszego wykładowcy w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w K. stanowiło konsekwencję zniesienia Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. Przeniesienie do pełnienia służby w innych jednostkach organizacyjnych dotyczyło wszystkich funkcjonariuszy służących w COSSW w K. Część z nich została przeniesiona, tak jak skarżący, do COSSW w K. Skarżący domagał się przeniesienia go do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. Zgodnie z postanowieniami art. 70a u.s.w., przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na uczelni oraz przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza pełniącego służbę na uczelni dokonuje Dyrektor Generalny Służby Więziennej w porozumieniu z Rektorem-Komendantem Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki, co w praktyce wiąże się ze złożeniem indywidualnego wniosku personalnego o przeniesienie z urzędu do dalszego pełnienia służby w tej Wyższej Szkole przez władze uczelni. W sprawie bezspornie ustalono, że pismami z 3 grudnia 2019 r. oraz z 6 grudnia 2019 r. Rektor-Komendant Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki, wystąpił do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z wnioskami personalnymi o przeniesienie wskazanych w pismach funkcjonariuszy do pełnienia służby w tej Szkole. Jednocześnie w piśmie z 6 grudnia 2019 r. Rektor-Komendant tej Wyższej Szkoły zawarł informację, iż zakończony został proces doboru kadry do korpusu mundurowego Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. W piśmie z 6 grudnia 2019 r. Rektor-Komendant wskazał, iż przedstawione wnioski personalne są ostatnimi w sprawie przeniesienia funkcjonariuszy do tej Wyższej Szkoły w bieżącym (2019) roku. Mając na uwadze pismo skarżącego z 4 grudnia 2019 r., zawierające wniosek o przeniesienie do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki w celu dalszego pełnienia służby na stanowisku dydaktycznym, Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Centralnego Zarządu Służby Więziennej pismem z 11 grudnia 2019 r., zwrócił się do Rektora - Komendanta Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki o pilne zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Pismem z 12 grudnia 2019 r. Rektor-Komendant poinformował Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, że 3 grudnia 2019 r. zakończył się dobór kadry, a przy piśmie z 6 grudnia 2019 r. zostały przesłane ostatnie wnioski personalne dotyczące przeniesień funkcjonariuszy do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. Dobór kadr do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki ma charakter uznaniowy. Przedstawione okoliczności zostały ustalone w zaskarżonej decyzji i niewątpliwie stanowiły ważną potrzebę służby do przeniesienia skarżącego do COSSW w K. Wobec tego nie można zarzucić Ministrowi, że nie wykazał przesłanek z art. 69 ust. 1 u.s.w. Dyrektor Generalny Służby Więziennej – w związku z likwidacją Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. i zakończonym procesem doboru kadry do korpusu mundurowego Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. –zabezpieczył interes służby więziennej i skarżącego przez wskazanie mu nowego miejsca pełnienia służby. Nie można zapominać, że jednostka organizacyjna, do której przeniesiono skarżącego jest następcą prawnym zlikwidowanej jednostki organizacyjnej, w której skarżący pełnił służbę dotychczas. Niewątpliwie przekształcenie OSSW w K. w Centralny Ośrodek Szkolenia SW spowodowało konieczność zwiększenia kadry wykładającej w tym ośrodku. Specyfika sprawy związanej z przeniesieniem skarżącego i innych funkcjonariuszy zlikwidowanego COSSW w K. powodowała, że zbędnym były szczegółowe ustalenia w zakresie potrzeb kadry wykładającej w Wyższej Szkole Kryminologii i Penitencjarystyki. Mając na względzie powyższe wywody, jako niezasadne jawią się także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. przez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co miało skutkować nieustaleniem wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w sprawie oraz brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, tj. brak wyjaśnienia przesłanki "ważnych potrzeb służby". Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem zdania, że w aktach sprawy zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie zarówno wystąpienia przesłanki "ważnej potrzeby służby", jak i braku możliwości powierzenia skarżącemu stanowiska starszego wykładowcy w innej jednostce organizacyjnej niż COSSW w K. Okoliczność, że Służba Więzienna jest formacją wysoce scentralizowaną opartą o podporządkowanie funkcjonariuszy wobec swoich przełożonych nie oznacza oczywiście dowolności w podejmowaniu decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza. Ustawodawca w art. 218 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 3 u.s.w. wyraźnie stwierdził, że sprawy dotyczące przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oraz przeniesienia na niższe stanowisko służbowe rozstrzyga się w formie decyzji w trybie określonym w przepisach k.p.a. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a. obowiązkiem organu jest podejmowanie w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wykazane wyżej przez organ odwoławczy okoliczności świadczące o wystąpieniu ustawowej przesłanki "ważnej potrzeby służby" w przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej wskazują, że ustalono istotne w sprawie okoliczności pozwalające na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Świadczy to o braku naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz art. 80 k.p.a. stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wobec przedstawionej już wyżej argumentacji, Sąd zasadnie uznał, iż organy w postępowaniu administracyjnym w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, ustalając okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 69 ust. 1 u.s.w. i prawidłowo je oceniając. Okoliczność, że nie podzieliły poglądu skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że organy dowolnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz naruszyły zasady ogólne k.p.a. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikającego z at. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera, argumentację wskazującą fakty, jakie organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł ustalając stan faktyczny sprawy oraz przyczyny, z powodu których odmówił rozważenia możliwości przeniesienia skarżącego do Wyższej Szkoły Kryminologii i Penitencjarystyki. Przedstawione wyżej okoliczności świadczą również, że niezasadnie zarzucono naruszenie zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Organ odwoławczy dostateczne wyjaśnił skarżącemu przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy w szczególności przekonywująco wyjaśnił przesłankę "ważnych potrzeb służby", które spowodowały przeniesienie skarżącego do COSSW w K. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo, z braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak bowiem zarzucono w skardze kasacyjnej Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu podniesionego w skardze tj. naruszenia art. 9, 10 i 11 k.p.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala jednak na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Ponadto zauważyć należy, iż o skuteczności zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym wyrokiem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W świetle art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest zatem uzasadnić, iż następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego wyroku, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. W rozpoznawanej sprawie taki związek nie został wykazany. Co prawda skarżący nie został poinformowany o formalnym wszczęciu postępowania w jego sprawie i praktycznie nie mógł brać udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jednak wbrew jego twierdzeniom otrzymał decyzje tego organu. Istotne jest jednak, że skarżący brał czynny udział w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Natomiast w skardze kasacyjnej nawet nie podjęto próby wykazania, że omówione wady postępowania przed organem I instancji miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwał zatem także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. niezbędne jest wykazanie, że sąd administracyjny pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił oraz że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1560/12). Jak już podano wyżej, w rozpoznawanej sprawie nie wykazano, że przedstawione uchybienia organu I instancji, do których nie odniósł się Sąd I instancji, miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego od C. M. na rzecz Ministra Sprawiedliwości, ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.