I FSK 1339/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. K. i J. L. – wspólników spółki cywilnej Z. w L. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie ze skarg R. K. i J. L. – wspólników spółki cywilnej Z. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 29 stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. oraz od maja do grudnia 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. UZASADNIENIE Skarżący, składając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 353/08, oddalającego skargi Skarżących na wskazane w sentencji decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2008 r., zwrócili się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tych decyzji do czasu zakończenia postępowania w sprawie z uwagi na niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych skutków i wyrządzenia szkody Stronie. Skarżący wskazali, że przeprowadzenie egzekucji na podstawie wydanej w sprawie decyzji spowodować może pozbawienie strony wszelkich środków finansowych i tym samym całkowicie uniemożliwić prowadzenie jakiejkolwiek działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji, należy mieć na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), zgodnie z którym, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższej regulacji należy uznać, że to Skarżący byli zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony ani powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jedynie ogólnikowo powołali się na niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych skutków i wyrządzenia szkody Stronie. Strona do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów, nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, że wskazane niebezpieczeństwo jest realne. Z tego też względu wniosek jej należy uznać za pozbawiony podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.