XI Ka 590/20

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->XI Ka 590/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 25 września 2020 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz</p> <p>Protokolant Agnieszka Furdel</p> <p>po rozpoznaniu dnia 25 września 2020 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. P. (1)</span> </strong> c. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> z domu <span class="anon-block">F.</span> ur. <br/> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>obwiniona z art. 154 § 2 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 30 czerwca 2020 roku sygn. akt II W 429/19</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od <span class="anon-block">B. P. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych wydatków postępowania odwoławczego.</p> <p> <em> <!-- -->Artur Achrymowicz</em> </p> <p> <strong> <!-- -->XI Ka 590/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy uznał <span class="anon-block">B. P.</span> za winną wykroczenia z art. 154 § 2 K.w. i wymierzył jej karę nagany.</p> <p>Skarżąca, stawiając zarzuty:</p> <p>I obrazy art. 154 § 2 K.w. przez zastosowanie go, choć Sąd Rejonowy nie ustalił „charakteru” zaśmieconej nieruchomości;</p> <p>II obrazy:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 K.p.k.</a> przez rozstrzygnięcie wątpliwości na jej niekorzyść;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a> przez:</p> <p>a)  uznanie za wiarygodne zeznań <span class="anon-block">D. F.</span>,</p> <p>b)  uznanie za niewiarygodne zeznań <span class="anon-block">G. P.</span>;</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 366;art. 366 § 1;art. 366 § 424;art. 366 § 1)">art. 4, 7, 366 § 1 i 424 § 1 K.p.k.</a> przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości;</p> <p>4.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39)">art. 39 K.p.w.</a> przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości;</p> <p>III błędu w ustaleniach faktycznych przez:</p> <p>1.  uznanie, że obwiniona popełniła czyn;</p> <p>2.  uznanie obwinionej za winną na podstawie zeznań <span class="anon-block">T. Z.</span> i <span class="anon-block">D. F.</span>;</p> <p>wniosła o uniewinnienie, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Ad I, II 3 i 4 Zarzuty są zupełnie chybione w świetle argumentacji Sądu Rejonowego co do podstawy faktycznej (k. 118 in fine) i prawnej (k. 121 in fine i pkt 6 na k. 122) uznania gruntu za polny.</p> <p>Ad II 1 Skarżąca nie wskazała o jakie wątpliwości miałoby chodzić, a żadne istotne okoliczności nie pozostały wątpliwe w świetle treści dowodów, którym Sąd dał wiarę.</p> <p>Ad II 2 To, że świadek może mieć tendencje do konfabulacji i podatności na sugestie, biegła miała na względzie, lecz nie stwierdziła takich mankamentów jego depozycji w niniejszej sprawie. Brak zaś realnych podstaw, by uznać, że świadek nie mógł widzieć zachowania obwinionej z odległości rzędu zaledwie 30 m. Zeznania <span class="anon-block">D. F.</span> uwiarygadnia dodatkowo spójność z zeznaniami <span class="anon-block">T. Z.</span>. Z kolei przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zeznań <span class="anon-block">G. P.</span> jest racjonalna i odpowiada regułom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a> (k. 120/121).</p> <p>W tym stanie rzeczy, nie zachodziła potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego, zaś oględziny miejsca zdarzenia nie tylko nie przyczyniłyby się to do przyspieszenia postępowania, ale wręcz przeciwnie – powodowały jego przewlekłość, więc zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 106 a)">art. 106a K.p.w.</a> były na tym etapie wykluczone.</p> <p>Ad III Zarzut ma charakter tautologiczny w stosunku do omówionego wyżej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 2)">pkt. II 2</a> więc nie wymaga odrębnego komentarza. Co więcej, nie wskazuje on, by Sąd I instancji ustalił cokolwiek wbrew treści dowodów, którym dał wiarę, a skoro ustalenia wynikają wprost z treści dowodów uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, to o błędzie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 K.p.k.</a> w ogóle nie może być mowy.</p> <p>Wobec powyższego apelacja okazała się niezasadna, co z kolei pociągnęło za sobą obciążenie obwinionej zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego.</p> <p> <em> <!-- -->Artur Achrymowicz</em> </p> </div>