II OSK 1164/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Zakładów Mechanicznych [...] S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 890/07 w sprawie ze skargi Zakładów Mechanicznych [...] S.A. w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1164 /08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez Zakłady Mechaniczne [...] S.A. w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r., którą to decyzją uchylono decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2001 r. i stwierdzono u M. P. chorobę zawodową słuchu z poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm. - dalej zwanego rozporządzeniem). W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gliwicach na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 1, 5, 7 i 10 rozporządzenia orzekł, że u M. P. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia. Rozstrzygnięcie to oparto na orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2001 r. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu, która to placówka nie rozpoznała u pracownika choroby zawodowej narządu słuchu. Dalej ustalono, że M. P. będąc zatrudniony od 1968 r. w Zakładach Mechanicznych "[...]" w G. jako ślusarz montażowy i remontowy, planista, kierownik sekcji planowania, mistrz rozdzielni, w latach 1968-1977 podczas wykonywania prac ślusarskich był narażony na hałas w granicach 92 dB. W konkluzji stwierdzono, iż obniżenie ostrości słuchu ucha prawego i długoletnia przerwa w narażeniu na hałas powyżej NDN nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Po rozpoznaniu odwołania M. P. od powyższego rozstrzygnięcia, Śląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy M. P. oraz zajmowanych przez niego stanowisk. Nie kwestionował faktu, że ten w latach 1968-1977 był eksponowany na hałas stwarzający ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Zauważył również, że orzeczenia kompetentnych placówek diagnostycznych, tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia [...] czerwca 2001 r. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] lutego 2002 r. wykluczyły istnienie u M. P. choroby zawodowej narządu słuchu. Lekarze specjaliści tych placówek stwierdzili, że rozpoznany obustronny niedosłuch odbiorczy, przy braku narażenia zawodowego na hałas od 1977 r. nie jest związany z pracą zawodową. Na skutek skargi wniesionej przez M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu odwoławczego wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 877/02. Zdaniem Sądu ocena wyrażona w orzeczeniach lekarskich, na których organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie nie miała charakteru wiążącego, bowiem kwalifikacja prawna rozpoznanego u M. P. schorzenia (ubytek słuchu typu odbiorczego) winna być dokonana przez organ sanitarny na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, ten zaś nie był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany dotychczas w sprawie wymagał uzupełnienia w zakresie ustalenia narażenia zawodowego M. P. na hałas po 1977 r. poprzez przeprowadzenie dochodzenia epidemiologicznego z udziałem wszystkich stron postępowania. W powołanym wyroku Sąd zalecił również, w zależności od wyników dochodzenia epidemiologicznego, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka wskazanego w odwołaniu, a nadto przeprowadzenie innych dowodów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności. Ponadto Sąd wskazał, że stopień ubytku słuchu nie jest elementem prawnej definicji choroby zawodowej narządu słuchu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] października 2004r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2001 r. oraz stwierdził u M. P. chorobę zawodową słuchu wymienioną w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz stwierdził, że M. P. pracował w hałasie ponadnormatywnym i doznał uszkodzenia słuchu typu odbiorczego, a więc mającego związek z warunkami wykonywanej pracy. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności wieloletnią pracę M. P. w narażeniu na hałas ponadnormatywny oraz fakt, że lekarze orzecznicy rozpoznali u niego odbiorcze uszkodzenie słuchu związane z warunkami pracy, którego jedynie ze względu na jego wielkość nie uznali za chorobę zawodową, organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia u M. P. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. Na skutek skargi wniesionej przez Zakłady Mechaniczne [...] S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił powyższą decyzję wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/GI 1403/04, dochodząc do przekonania, że nie odpowiada ona prawu. Zdaniem Sądu decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa, bowiem nie uwzględniono w niej wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 21 lipca 2004 r. czym organ odwoławczy naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd wskazał, iż organ nie wykonał pomimo ciążącego na nim obowiązku realizacji wytycznych Sądu, a więc uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym przez Sąd kierunku, a następnie dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego i wydania decyzji oraz sporządzenia jej uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku. Jednocześnie ocena zawarta w orzeczeniach lekarskich, na których organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie, nie miała charakteru wiążącego, bowiem kwalifikacji prawnej rozpoznanego u M. P. schorzenia dokonuje organ sanitarny na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, ten zaś nie był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w celu ustalenia istnienia w środowisku pracy czynnika szkodliwego, mogącego wywołać chorobę zawodową organ inspekcji sanitarnej obowiązany był przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne, stanowiące podstawę wydania decyzji, celem ustalenia warunków, w jakich pracował M. P. oraz jego narażenia na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia. Jednak w sprawie nie wyjaśniono w sposób dostateczny narażenia M. P. na szkodliwe działanie hałasu w okresie zatrudnienia po 1977 r. oraz kwestii narażenia go na działanie hałasu w dalszym okresie zatrudnienia, w związku z zakresem czynności służbowych, jakie wówczas wykonywał. Po ponownym rozpoznaniu sprawy wydana została decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r., która uchyliła decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gliwicach z dnia [...] sierpnia 2001 r. i stwierdziła u M. P. chorobę zawodową narządu słuchu wymienioną w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Rozstrzygnięcie to oparto o uzupełnione dochodzenie epidemiologiczne, protokoły przesłuchania świadków i konfrontacji stron postępowania oraz orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu, która to placówka rozpoznała u M. P. odbiorcze uszkodzenie słuchu związane z warunkami pracy, którego tylko ze względu na jego wielkość i ocenę narażenia na hałas nie uznane zostało za chorobę zawodową. Opierając się na zaleceniach zawartych w obu wyrokach Sądu organ odwoławczy stwierdził, że M. P. będąc zatrudniony od 1968 r. w Zakładach Mechanicznych "[...] " w Gliwicach jako ślusarz montażowy i remontowy, planista, kierownik sekcji planowania, mistrz rozdzielni, zarówno w latach 1968-1977 podczas wykonywania prac ślusarskich był narażony na hałas w granicach 92 dB, jak również był narażony na hałas pracując w latach 1981-1986 w "[...] " oraz pracując w latach 1991 - 1995 w "[...] " tych Zakładów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Zakładów Mechanicznych "[...]" SA w Gliwicach wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a nadto art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do okoliczności, że M. P. nie był narażony na hałas ponadnormatywny w okresie od dnia 1 grudnia 1977 r. do dnia 31 października 2003 r., wskazał też na zaniechanie należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i nierzetelnie przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne, w szczególności w zakresie ustalenia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem M. P. a jego zatrudnieniem po 1977 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. rozpoznając niniejszą sprawę był zobowiązany do zbadania czy organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do oceny i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Gl 1403/04, jak również sam jest związany nie tylko oceną prawną, ale też i wskazaniami zawartymi w tym wyroku. W ocenie Sądu dochodzenie epidemiologiczne zostało prawidłowo uzupełnione i w sposób dostateczny wyjaśniono kwestię narażenia M. P. na działanie hałasu w okresie zatrudnienia u skarżącego po 1977 r., a to w związku z zakresem czynności służbowych, jakie wówczas wykonywał. Organ odwoławczy uczynił to we wskazanym przez Sąd kierunku oraz poprzez dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego. Bezspornie w orzeczeniach lekarskich z dnia [...] czerwca 2001 r., jak i z dnia [...] lutego 2002 r. rozpoznano u M. P. niedosłuch odbiorczy obustronny i przesunięcie progu słuchu. Ocena w tym zakresie została sformułowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 877/02, jak również w wyroku tegoż Sądu z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/GI 1403/04. Sąd pierwszej instancji wskazując na definicję prawną choroby zawodowej, jako zachorowania, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, stwierdził że organ odwoławczy prawidłowo rozpoznał stwierdzoną u M. P. jednostkę chorobową i uznał, że odpowiada ona pojęciu choroby zawodowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy zbadał wszechstronnie okoliczność narażenia M. P. na hałas ponadnormatywny w okresie od dnia 1 grudnia 1977 r. do dnia 31 października 2003 r., kiedy pracował on w skarżącym Zakładzie w "[...]" i w "[...]", co wynika wprost z przeprowadzonego uzupełniającego dochodzenia epidemiologicznego, dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników mimo przeciwnego w tym zakresie stanowiska skarżącego Zakładu. Powyższe okoliczności, przy uwzględnieniu jednoznacznej zdaniem Sądu oceny prawnej przedstawionej przez powołany już wcześniej wyrok Sądu mogły pozwolić organowi odwoławczemu na dokonanie oceny zebranego i uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięcie końcowych wniosków, które znalazły wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Tym samym organ odwoławczy rozpatrując sprawę zrealizował wskazania zawarte w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku Sądu biorąc pod uwagę ocenę prawną przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także ustalony w sprawie stan faktyczny. W konkluzji Sąd stwierdził, że należy uznać, iż organ odwoławczy wykonał w całości zalecenia Sądu, prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając przytoczone wyżej okoliczności na względzie Sąd pierwszej instancji orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka Zakłady Mechaniczne [...] S.A w G., zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie "naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy przez to, że Sąd błędnie przyjął, iż dochodzenie epidemiologiczne dowodzi narażenie M. P. na hałas ponadnormatywny w czasie od dnia 01 grudnia 1977 roku do dnia 31 października 2003 roku podczas, gdy M. P. nie był narażony na hałas ponadnormatywny w czasie od dnia 01 grudnia 1977 roku do dnia 31 października 2003 roku, gdyż najwyższe stężenie w wysokości 82 dB występujące w miejscu pracy nie powinno spowodować ujemnych zmian w jego stanie zdrowia; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszył prawo materialne (przepisu art. 228 § 3 k.p. oraz § 2 punkt 1) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku (Dz. U. Nr 217, poz. 1833) w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 czerwca 1998 roku (Dz. U. Nr 79, poz. 513) w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy." Wskazując na powyższe zarzuty skarżące Zakłady wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Uzasadniając skargę kasacyjną strona skarżąca podniosła, że w decyzji z dnia 2 lipca 2007 roku Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach organ stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało eksponowanie na działanie hałasu ponad normę higieniczną 82 dB w ciągu zmiany roboczej. Ze względu na ochronę słuchu rozporządzenie ustala najwyższe dopuszczalne wartości dla hałasu - poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8 godzin dobowego wymiaru czasu pracy nie może przekraczać 85 dB. Zdaniem strony wnoszącej kasację stanowisko zajęte w decyzji PIS z 2001 roku i decyzji WIS utrzymującej z 2002 r. oraz lekarzy z Poradni Chorób Zawodowych IMP było zgodne z interpretacją obowiązującej normy higienicznej. Ponadto autor kasacji wskazał, iż lekarze z Poradni Chorób Zawodowych IMP, mając wywiad środowiskowy M. P., dwukrotnie odmawiali uznania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem słuchu a warunkami pracy w czasie od dnia 01 grudnia 1977 roku do dnia 31 października 2003 r. Pomimo powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach błędnie w ocenie skarżącego przyjął, iż organ odwoławczy prawidłowo ocenił i zbadał wszechstronnie okoliczność narażenia M. P. na hałas ponadnormatywny w czasie od dnia 1 grudnia 1977 r. do dnia 31 października 2003 r. Skoro więc M. P. nie powinien doznać ubytku słuchu w związku z warunkami pracy, to w taki stanie rzeczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2008 r. w przedmiocie choroby zawodowej M. P. nie może się ostać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. Na wstępie trzeba jednak podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSA WSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). W skardze kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego R. W. ograniczono się do przedstawienia jako zarzutu naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok. Uzasadnienie samej skargi kasacyjnej wskazuje na zarzuty zmierzające do podważenia ustaleń dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, przy czym też nie wskazano nawet w uzasadnieniu na jakąkolwiek normę prawa procesowego, której uchybił zdaniem pełnomocnika strony skarżącej Sąd. W konsekwencji wadliwie sformułowanego zarzutu kasacji Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł do niego się odnieść. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczył "naruszenia prawa materialnego t.j. przepisu art. 228 § 3 k.p. oraz § 2 punkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku (Dz. U. Nr 217, poz. 1833) w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 czerwca 1998 roku (Dz. U. Nr 79, poz. 513) w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określa jako podstawę skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, ale norma ta wymaga jednocześnie określenia czy chodzi o zarzut błędnej wykładni, czy też o zarzut niewłaściwego zastosowania określonego przepisu prawa materialnego. We wniesionej kasacji nie powołano się na żadną ze wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. form naruszenia prawa materialnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż w ocenie strony skarżącej wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, jednak jak już to wyżej przedstawiono nie wskazano przy tym norm postępowania, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, chcąc przez to podważyć przyjęte w zaskarżonym wyroku ustalenia faktyczne (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 67). Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.