II W 148/20

<p>Sygn. akt II W 148/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 września 2020 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący<strong> <!-- -->: Sędzia Wojciech Langer</strong> </p> <p>Protokolant<strong> <!-- -->: Katarzyna Lorek</strong> </p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego <span class="anon-block">J. Z.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 roku</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. B.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">W. z domu W.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>obwinionego o to, że:</p> <p>1. W dniu 21.04.2019r. ok. godz. 16.45 w <span class="anon-block">N.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">J.</span> kierując samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>(DE) omijał pojazd, który jechał w tym samym kierunku , lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu,</p> <p>2. W tym samym miejscu i krótkim odstępie czasu na kolejnym przejściu dla pieszych kierując samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>(DE) omijał pojazd, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu dla pieszych</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 PoRD w zw. z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 PoRD i art. 90 kw w zw. z art. 26 ust. 1 PoRD</strong> </p> <p>I.  uznaje obwinionego <span class="anon-block">J. B.</span> za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących wykroczenia z art. 97 kw i za to na mocy tego przepisu w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 500 (pięćset) złotych;</p> <p>II.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 617)">art. 617 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zasądza od obwinionego <span class="anon-block">J. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 148/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z 30 września 2020r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd ustalił następujący stan faktyczny.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. B.</span> 21 kwietnia 2019r. około godz. 16.45 kierował samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>. Kiedy przejeżdżał <span class="anon-block">ulicą (...)</span> ominął radiowóz jadący w tym samym kierunku, innym pasem ruchu, który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu. Następnie na tej samej ulicy na kolejnym oznakowanym przejściu dla pieszych ominął pojazd, jadący w tym samym kierunku, innym pasem ruchu, który zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu. Następnie <span class="anon-block">J. B.</span> został zatrzymany do kontroli przez policjantów znajdujących się w opisanym wyżej radiowozie, w trakcie której odmówił przyjęcia mandatu.</p> <p> <em> <!-- -->Dowody:</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">K. J.</span>: k. 5, 63; zeznania <span class="anon-block">K. G.</span>: k. 7, 66; częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">J. B.</span>: k. 63; częściowo zeznania <span class="anon-block">I. B.</span>: k. 66; </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. B.</span> </strong> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił (k. 63), że jechał <span class="anon-block">ulicą (...)</span> lewą stroną, chciał zjechać na prawy pas i zjechał przed radiowozem. Wg niego radiowóz nie zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, on nikogo nie wymijał na przejściu dla pieszych.</p> <p>Wyjaśnienia obwinionego są wiarygodne jedynie w części w jakiej potwierdza on kierowanie samochodem w dniu zdarzenia. W części negującej omijanie innych pojazdów na przejściach dla pieszych, jakie znajdują się <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> uznać należy, że jego relacja stanowi tylko linię obrony, która ma odsunąć od niego odpowiedzialność. Wyjaśnienia w tym zakresie są sprzeczne z wiarygodnymi dowodami w postaci zeznań świadków <span class="anon-block">K. J.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>, a także i żony obwinionego, która zeznała, że <span class="anon-block">J. B.</span> wyprzedził radiowóz.</p> <p>Policjanci <span class="anon-block">K. J.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> opisali zachowanie obwinionego oraz okoliczności związane z przeprowadzeniem kontroli drogowej. Z ich zeznań wynika, że ich radiowóz został ominięty przez samochód <span class="anon-block">B.</span> na przejściu dla pieszych, kiedy przepuszczali pieszego, następnie zaś <span class="anon-block">B.</span> ominęło na kolejnym przejściu inny pojazd. Zachowanie kierującego stało się podstawą podjęcia przez nich interwencji, w trakcie której okazało się, że samochodem <span class="anon-block">B.</span> kierował obwiniony. Sąd dał wiarę ich zeznaniom, nie mieli oni żadnego interesu w tym, by podawać nieprawdziwe okoliczności. Nie znają oni obwinionego. Ich relacja stała się więc podstawą dla dokonanych wyżej ustaleń faktycznych.</p> <p> <span class="anon-block">I. B.</span>, żona obwinionego zeznała, że jej mąż wyprzedzał radiowóz, ale nie pamięta w którym momencie. Następnie odniosła się w swoich zeznaniach do przebiegu interwencji policyjnej. Sąd dał wiarę jej relacji co do wyprzedzenia radiowozu i wykorzystał jej zeznania przy dokonywaniu ustaleń faktycznych.</p> <p>Nagranie dołączone do akt sprawy obrazuje przebieg kontroli drogowej, nie zaś zdarzenia opisane we wniosku o ukaranie.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył co następuje.</strong> </p> <p>Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie pozostawia wątpliwości, że <span class="anon-block">J. B.</span>, kierując samochodem w dniu 21 kwietnia 2019r. ominął dwa samochody, które zatrzymały się przed kolejnymi przejściami dla pieszych na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszym. Tym samym nie zachował on szczególnej ostrożności przy zbliżaniu się do owych przejść, do czego był zobligowany przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 1)">art. 26 ust. 1 prawa o ruchu drogowym</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 3;art. 26 ust. 3 pkt. 2)">art. 26 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym</a> kierowcom zabrania się omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu. Taki zakaz ma zapewnić bezpieczeństwo osób korzystających z przejść dla pieszych. Zachowanie obwinionego zrealizowało więc znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw. Zachowanie to było zawinione i społecznie szkodliwe. <span class="anon-block">J. B.</span> jest dojrzałym mężczyzną, po jego stronie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające zdolność ponoszenia winy. Jego czyn godził w bezpieczeństwo ruchu drogowego, zwłaszcza, że jak wskazuje praktyka, w sytuacjach zakazanego omijania pojazdów na przejściach dla pieszych, nierzadko dochodzi do wypadków drogowych. Zachowanie obwinionego stanowiło więc wykroczenie.</p> <p>Sąd wymierzył za nie karę grzywny w kwocie 500 zł, uznając, że będzie to kara sprawiedliwa, adekwatna do wagi popełnionego wykroczenia i stopnia zawinienia obwinionego. Okolicznością łagodzącą uwzględnioną przez Sąd było to, <span class="anon-block">J. B.</span> nie poruszał się z nadmierną prędkością i gdyby doszło do niebezpiecznej sytuacji, mógł w porę zareagować. Podkreślić jednak z całą mocą należy, że wymienione wyżej przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawa o ruchu drogowym</a> mają na celu zapobieganie powstawania niebezpiecznych sytuacji, dlatego winny być przestrzegane. W tym przypadku obwiniony naruszył ustawowy zakaz i za to został ukarany. Wykonanie kary przyczyni się do tego, że w przyszłości będzie on zachowywał odpowiedni poziom szczególnej ostrożności przy zbliżaniu się do przejść dla pieszych i będzie przestrzegał wszystkich norm ustawowych związanych z ich bliskością.</p> <p>W związku ze skazaniem obwinionego Sąd zasądził od niego kwotę 100 zł tytułem kosztów sądowych, na co złożyły się wydatki w kwocie 50 zł i opłata w takiej samej wysokości.</p> </div>