I C 1557/19

<p>Sygn. I C 1557/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 30 września 2020 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia (del.) Hanna Kaflak-Januszko</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekretarz sądowy Karina Hofman</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 września 2020 r. w Słupsku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">E. P.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa-Sądowi <span class="anon-block">R.</span>w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  nie obciąża powoda kosztami procesu.</p> <p>I C 1557/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- -->do postanowienia – pkt. II wyroku z 30.09.2020 r. (k. 518)</em> </p> <p>Powództwo nie zostało uwzględnione jako oczywiście bezzasadne, mimo to o kosztach sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a>.</p> <p>Postępowanie głównie toczyło się przed nowelizacją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksu postępowania cywilnego</a>, która wprowadziła <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 191(1))">art. 191 ^{<!-- -->1}kpc</a>. W efekcie procedowano nad zarzutami powoda co do rozstrzygnięcia sprawy, chociaż nie powołał się na żadne okoliczności, poza własnym przeświadczeniem, że sporne orzeczenie, w tym z fragmentem dotyczącym leczenia przeciwalkoholowego, było bezpodstawne i naraziło go na uszczerbek. Dokumentacja postępowania niewątpliwie potwierdzała, że nie doszło do naruszeń, zwłaszcza prowadzących do stwierdzenia odpowiedzialności Skarbu Państwa, zwłaszcza że w tego typu sprawach sąd nie działa w zwykłym trybie, przewidującym możność odwołania się do innej instancji. Wyjaśnienie sprawy było jednak długotrwałe, co mogło wywołać u powoda błędne przekonanie, że zasadne było wniesienie powództwa. Zasądzenie kosztów mogłoby zatem być poczytane przez powoda jako zbytnia opresyjność Państwa, które „karze go” za kwestionowanie orzeczenia i to po długim oczekiwaniu na wyjaśnienie jego sytuacji prawnej. Dlatego choć sąd przychyla się do poglądów, by rozliczać strony za wnoszenie bezzasadnych powództw zgodnie z podstawową zasadą ponoszenia odpowiedzialności za wynik procesu, zwłaszcza gdy sama lektura akt, wskazuje, że sąd procedował rzetelnie, a strona wyrywkowo odbiera informacje z tego postępowania, to w tym przypadku, mając też na uwadze wiedzę, że powód korzystał ze zwolnienia z kosztów sądowych, a doświadczenie wskazuje, że uiszczenie kosztów mogłoby być nie do wyegzekwowania, nie obciążył powoda kosztami pozwania Skarbu Państwa. Państwo powinno bowiem zapewnić obywatelowi jasny przekaz co do jego praw, ale i odpowiedzialności za ich nadużywanie.</p> <p>Na oryginale właściwy podpis</p> </div>