I SA/Wa 1897/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata B.P. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B.P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. UZASADNIENIE Adwokat B.P. został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania interesów skarżącej J.S. w miejsce dotychczasowego jej pełnomocnika adw. P.H. W następstwie powyższego adwokat B.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku zwracając się ponadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stwierdzając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W następstwie powyższego adwokat B.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku zwracając się ponadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stwierdzając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2011 r. przyznano adw. B.P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł. W dniu 9 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw adw. B.P. od przedmiotowego postanowienia z dnia 26 sierpnia 2011 r. wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa, wyznaczony w sprawie adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jak wynika z akt sprawy ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2010 r. oraz uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jako pełnomocnik skarżącej. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (czyli 240 zł), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.