I SA/Wa 707/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania K. L., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju złożył K. L.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] września 2019 r. Wojewoda [...] stwierdził, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. L.. Decyzją z [...] lutego 2020 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących przesłanek: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie Ministra, pierwsza przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 1998 r. sporna nieruchomość stanowiła własność osoby fizycznej, A. L., na podstawie umowy darowizny z dnia [...] września 1994 r. Natomiast obecnie właścicielem nieruchomości jest K. L., co wynika z księgi wieczystej nr [...]. Organ ustalił również, że dacie [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co wynika z: 1) uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z [...] czerwca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i zakładowych, na mocy której droga nr [...] relacji [...] - granica województwa została zaliczona do kategorii dróg gminnych, 2) art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r., na mocy którego to przepisu przedmiotowa droga od dnia 1 stycznia 1999 r. pozostała drogą gminną oraz 3) mapy z projektem podziału nieruchomości sporządzonej [...] sierpnia 2019 r. przez geodetę uprawnionego T. L. i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], z której wynika, że działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę. Ponadto, w ocenie organu, w dniu 31 grudnia 1998 r. sporna nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, co potwierdzają: 1) umowa nr [...] z dnia [...].04.1998 r., zawarta pomiędzy Zarządem Gminy w [...], a R. D. prowadzącym działalność gospodarczą "[...]", dotycząca naprawy dróg gminnych gruntowych na rok 1998, 2) pismo Rady Sołeckiej wsi [...] do Zarządu Gminy w [...] z [...] stycznia 1998 r. o dokonanie bieżącej naprawy drogi gminnej [...] [...] oraz 3) pismo Burmistrza Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r., w którym wskazano, że przed 31 grudnia 1998 r. Gmina sprawowała władztwo nad drogą publiczną. Odnosząc się do podniesionej przez K. L. kwestii ustalenia odszkodowania grunt za zajęty pod drogę publiczną w trybie art. 73 ust. 1 ustawy Minister wskazał, że ustalenie wysokości takiego odszkodowania następuje w odrębnym postępowaniu, które toczy się według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczenie nieruchomości. Zatem, sprawa ustalenia przedmiotowego odszkodowania nie należy do właściwości organu rozstrzygającego niniejszą sprawę, a jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwego starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu). Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. L. kwestionując ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 21 ust. 2. Konstytucji poprzez niezbadanie celowości wywłaszczenia, b) art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że z mocy prawa Gmina nabyła z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w sytuacji gdy brak było ku temu podstaw prawnych, a podjęte uchwały o zaliczeniu gruntu pod kategorię dróg publicznych były sprzeczne z przepisami prawa, gdyż nie obejmowały gruntów będących własnością Skarbu Państwa, tylko grunty osoby fizycznej, 2) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. : a) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesów skarżącego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, b) art. 9 kpa poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, w tym o braku przysługiwania odwołującemu i jego poprzednikowi prawnemu odszkodowania i terminu jego zgłaszania, a tym samym narażenie ich na szkodę w postaci utraty możliwości korzystania z zajętej pod drogę nieruchomości gruntowej, ewentualnie o ubieganie się o odpowiednie odszkodowanie, c) art. 77 § 1 kpa przez wydanie decyzji jedynie w oparciu o szczątkowy, a przede wszystkim sprzeczny z przepisami prawa, materiał dowodowy, w tym o: - uchwałę nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1986 r. oraz uchwałę nr [...] Rady Powiatu w [...] z [...] października 2002 r. o zaliczeniu gruntu stanowiącego wyłączną własność osoby fizycznej (skarżącego) do kategorii drogi publicznej, pomimo że grunt, na którym została urządzona droga nie stanowił własności Skarbu Państwa, co świadczy o nieważności podjętych uchwał, - sporządzoną przez geodetę uprawnionego T. L. mapę z projektem podziału nieruchomości, której treść w zakresie powierzchni pasa drogowego ([...] ha) w żaden sposób nie odpowiada powierzchni faktycznie zajętego gruntu pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. ([...] ha) Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano legalność uchwał o zaliczeniu gruntu do kategorii drogi publicznej. W ocenie skarżącego, ww. uchwały zostały wydane w odniesieniu do gruntów nie stanowiących własność Skarbu Państwa, co stanowi o ich nieważności. Tym samym dotychczasowy stan prawny, niezgodny z przepisami, uniemożliwia zakwalifikowanie gruntów stanowiących własność skarżącego pod pojęcie drogi publicznej zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Przede wszystkim zaś uniemożliwia zastosowanie w niniejszej sprawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Na potwierdzenie powyższego skarżący powołał stanowisko Wojewody [...] zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym z [...] lutego 2018 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 marca 2018 r. Ponadto, skarżący podniósł, że wskazana na mapie z projektem podziału nieruchomości ostateczna powierzchnia działki nr [...] nie odpowiada powierzchni faktycznie zajętej pod pas drogowy, która winna mieć powierzchnię [...] ha. W ocenie skarżącego, wynika to jednoznacznie ze znajdujących się w aktach znacznie wcześniej sporządzonych map oraz decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2018 r. o określeniu właścicielowi lasów zadań z zakresu gospodarki leśnej w okresie do 31 grudnia 2021 r. Końcowo skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa własności zagwarantowanego Konstytucją poprzez przejęcie należącego do skarżącego gruntu bez jakiekolwiek odszkodowania z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Ministra Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872, ze zm.), zwanej dalej "ustawą z 13 października 1998 r." Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z powyższej normy wynika, że do przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości należą: (i) nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości, (ii) zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, (iii) władanie nieruchomością przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Podkreślić przy tym trzeba, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie bowiem choćby jednej z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie powołanego przepisu. Ustawa z 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. Wobec czego pojęcie to należy odnieść do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych". W rozumieniu art. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z 13 października 1998 r.), za drogę publiczną może być uważana droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych określając go, jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną. W sprawie nie budzi sporu, że działka nr [...] stanowiła w dacie 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej. Spełniona została zatem przesłanka, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Z akt sprawy wynika, że droga nr [...] relacji [...] - granica województwa stanowi drogę publiczną gminną oraz że status drogi tej kategorii miała przed 31 grudnia 1998 r. Okoliczności te nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w treści uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z [...] czerwca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i zakładowych oraz art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przy tym, za niezasadny Sąd uznał zarzut oparcia się przez organ na powołanej uchwale pomimo jej sprzeczności z przepisami prawa. Kwestia ważności powyższej uchwały, podjętej na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego, pozostaje bowiem poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, która dotyczy wyłącznie oceny zgodności z prawem decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Zważyć należy, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Prawidłowo organy uznały, że nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha była [...] grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną nr [...] relacji [...] - granica województwa. Istotnym dowodem świadczącym o spełnieniu powołanej przesłanki jest mapa z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], sporządzona przez geodetę uprawnionego T. L. w dniu [...] sierpnia 2019 r. Na mapie tej znajduje się adnotacja: "Granice pasa drogowego wykazane na mapie są zgodne z faktycznym zajęciem gruntu pod drogę w dniu 31.12.1998 r.". W ocenie Sądu, wskazana mapa ma istotne znaczenie przy ocenie zaistnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę, na podstawie dokumentacji geodezyjnej, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Zatem, stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę i może odtwarzać stan zajęcia nieruchomości pod drogę w konkretnej dacie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2019 r., I OSK 314/19, 28 marca 2018 r., I OSK 2173/12, 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2505/12, 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12 i 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, publik. w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić mapę z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016, poz. 1629), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 powołanej ustawy. Dlatego też w orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie wskazuje się, że brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Jak wyżej wskazano, dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, z 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12). W niniejszej sprawie taki przeciwdowód - równorzędny wskazanej wyżej dokumentacji geodezyjnej - który wskazywałby na inny stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r. niż ustalony przez uprawnionego geodetę nie został przeprowadzony. Wobec powyższego, za bezzasadny Sąd uznał zarzut, że treść powołanej mapy w zakresie powierzchni pasa drogowego ([...] ha) nie odpowiada powierzchni gruntu faktycznie zajętego pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. ([...] ha). Za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów, że w sprawie została spełniona przesłanka władania gruntem w dniu 31 grudnia 1981 r. przez jednostkę samorządu terytorialnego. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest jedynie to aby jednostka samorządu terytorialnego wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane, między innymi, z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami. Przy czym, w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W realiach rozpoznawanej sprawy wykonywanie przez zarządcę drogi czynności potwierdzających publicznoprawne władanie sporną nieruchomością potwierdza umowa nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. zawarta pomiędzy Zarządem Gminy w [...], a R. D. prowadzącym działalność gospodarczą "[...]", dotycząca naprawy dróg gminnych gruntowych na rok 1998, pismo Rady Sołeckiej wsi [...] do Zarządu Gminy w [...] z [...] stycznia 1998 r. o dokonanie bieżącej naprawy drogi gminnej [...] oraz pismo Burmistrza Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r., w którym wskazano, że przed 31 grudnia 1998 r. Gmina sprawowała władztwo nad drogą publiczną. Prawidłowo uznał organ, że powołane dokumenty świadczą o tym, że zarządca drogi wykonywał czynności, jakie należą do tego podmiotu na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że to podmiot publiczny, a nie były właściciel nieruchomości, był odpowiedzialny i zobowiązany - w myśl ustawy o drogach publicznych - za prawidłowe utrzymywanie drogi. Skoro zatem sporna nieruchomość, stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej, zajęta była w tej dacie pod drogę publiczną (gminną) i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością gminy, na obszarze której jest położona. Niezasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przez organy przepisów postępowania. Analiza akt sprawy potwierdza, że organy podjęły wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji skarżącego. Niezasadna okazał się również zawarta w skardze argumentacja dotycząca pozbawienia skarżącego słusznego odszkodowania za wywłaszczony grunt. Sąd zauważa, że Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się już obszernie na temat konstytucyjności art. 73 ustawy w odniesieniu do różnych jego aspektów. W wyroku z 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99, Trybunał uznał, że art. 73 ust. 1 i ust. 5 ustawy jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.) i nie jest niezgodny z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Z kolei w wyroku z 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02, Trybunał stwierdził, że art. 73 ust. 4 ustawy jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W wyroku tym TK uznał, że związana z wywłaszczeniem szczególna konstrukcja odszkodowania spełnia konstytucyjne wymogi słusznego odszkodowania, mimo że odszkodowanie jest wypłacane nie z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek byłego właściciela. W ocenie Trybunału, nie narusza również Konstytucji ograniczenie w czasie możliwości zgłaszania wniosków o odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości do 31 grudnia 2005 r. Trybunał zauważył, że osoby wywłaszczone miały, w czasie faktycznego odjęcia własności, możliwość dochodzenia swoich praw, czego jednak w odpowiednim czasie nie uczyniły, a powinny wykazać się dbałością o swoje prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).