III FZ 449/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 591/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 11.07.2022 r. o sygn. I SA/Gl 591/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 18.02.2022 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że pismem z 19 kwietnia 2022 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji postanowienia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 23 maja 2022 r., pełnomocnik spółki został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.500,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca ww. zarządzenie została doręczona skarżącemu w dniu 6 czerwca 2022 r. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywołał treść art. 230 § 1 p.p.s.a. i wyjaśnił, że przesyłka zawierająca zarządzenia wzywające do uiszczenia wpisu została doręczona spółce 6 czerwca 2022 r., zatem termin przewidziany na uiszczenie wpisu upłynął z dniem 13 czerwca 2022 r. W tym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Pełnomocnik spółki wniósł zażalenia na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił mu naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 220 § 1 p.p.s.a. i wniósł o prawidłowe doręczenie zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (w tym przypadku zażalenia), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (w tym przypadku wpis). W razie nieopłacenia skargi wzywa się wnoszącego, aby uiścił należny wpis, a niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach sprawy (k. 22) wynika, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, a przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i pouczenie, które strona skarżąca przy odbiorze podpisała. Subiektywne przeświadczenie strony o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie spółka w żaden sposób nie obaliła domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Dodatkowo profesjonalny pełnomocnik odbierając pisma urzędowe zobowiązany jest do szczególnej staranności, w związku z tym powinien był sprawdzić zawartość przesyłki, którą podpisuje. W związku z powyższym, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że mimo upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do których strona została prawidłowo wezwana, spółka nie zastosowała się do wezwania i nie uzupełniła braków. W związku z powyższym sąd zasadnie odrzucił skargę. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.