III SA/Kr 964/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2019 r. n r [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej zmienił decyzję z dnia [...] 2002 r. nr [...] w ten sposób, że podwyższył J. Ś. bezterminowo od dnia 1 marca 2003 r. wysokość zasiłku pielęgnacyjnego do kwoty 141,70 zł miesięcznie. Decyzja stała się ostateczna. II. Decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej zmienił swoją decyzję z dnia [...] 2003 r. nr [...] i wstrzymał J. Ś. wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego z dniem 1 października 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z dniem 1 października 2003 r. właściwym organem wypłacającym to świadczenie (zasiłek pielęgnacyjny) będzie Zakład Ubezpieczeń Społecznych. III. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał J. Ś. zasiłek pielęgnacyjny bezterminowo od dnia 1 września 2014 r. w wysokości 153 zł miesięcznie. Decyzja stała się ostateczna. IV. W dniu 9 września 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek J. Ś. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2003 r. nr [...] w sprawie wstrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] 2016 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2003 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku J. Ś. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r. sygn. akt [...] uchyliło w całości swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] 2016 r. sygn. akt [...] i stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2003 r. nr [...], jako wydanej bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego. V. W dniu 12 marca 2019 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo J. Ś. z dnia 12 marca 2019 r., w którym wniosła o wyrównanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 października 2003 r. do 31 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu wniosku J. Ś. podniosła, że z dniem 1 października 2003 r. został jej wstrzymany zasiłek pielęgnacyjny. Po skardze na Kierownika GOPS do Wójta został on jej jednak przywrócony od 1 września 2014 r. Według posiadanej przez J. Ś. wiedzy zasiłek ten powinien być też wyrównany za czas, w którym świadczenia nie otrzymywała. Z tego powodu wniosła o wznowienie na podstawie art. 145 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania zakończonego decyzją GOPS z dnia [...] 2014 r. Postanowieniem z dnia [....] 2019 r. nr [...] kierownik GOPS odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego powinien zostać złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. J. Ś. odebrała decyzję z dnia [...] 2014 r. nr [...] w dniu 26 września 2014 r. Zdaniem organu l instancji, z twierdzeń zawartych we wniosku, a także biorąc pod uwagę całokształt dokumentacji, brak jest okoliczności warunkujących wznowienie postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia J. Ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2019 r. nr [...] uchyliło postanowienie Kierownika GOPS z dnia [...] 2019 r. nr [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium, organ l instancji naruszył przepisy art. 149 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ niedopuszczalne jest dokonywanie oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Kolegium nakazało by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ l instancji w pierwszej kolejności sprecyzował treść żądania wnioskodawczyni poprzez wyjaśnienie, czy podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (gdyż we wniosku J. Ś. prawdopodobnie omyłkowo wskazała art. 145 § 5 tego Kodeksu), a jeżeli tak, to wskazanie, jakie są nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] 2014 r. nr [...] Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, a także podanie daty kiedy strona dowiedziała się o tych okolicznościach. Zdaniem organu II instancji, dopiero w wyniku zbadania tych okoliczność możliwa będzie ocena, czy uzasadniają one odmowę wznowienia postępowania, czy też konieczne jest wydanie postanowienia o wznowieniu w celu wyjaśnienia, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje, a następnie podjęcie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie z zasadami określonymi w art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wezwał J. Ś. o sprecyzowanie treści żądania podania z dnia 14 marca 2019 r., poprzez wyjaśnienie, czy podstawą wznowienia postępowania jest art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazanie, jakie są nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące dniu wydania decyzji z dnia [...] 2014 r. nr [...], a także podanie daty kiedy dowiedziała się o tych okolicznościach. W odpowiedzi w piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r. J. Ś. wyjaśniła, że żąda zwrotu niewypłaconego jej zasiłku pielęgnacyjnego, który jej się należy. Podniosła, że nie wie na podstawie jakiego przepisu miałoby to nastąpić bo się na tym nie zna. J. Ś. wskazała, że w treści wyroku sąd wskazał, że zasiłek nie został jej odebrany tylko cały czas jej przysługiwał choć zmienił się organ (ZUS). J. Ś. stwierdziła, że już w 2005 r. GOPS powinien z urzędu przywrócić jej zasiłek pielęgnacyjny zgodnie z ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. Dodała, że o sprawie dowiedziała się 14 marca z sądu. Postanowieniem z dnia [...] 2019 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej ponownie odmówił wznowienia postępowania z wniosku J. Ś. z dnia 14 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu organ l instancji opisał przebieg postępowania w niniejszej sprawie oraz stwierdził, że z twierdzeń zawartych we wnioskach J. Ś. z dnia 14 marca 2019 r. oraz z dnia 14 czerwca 2019 r., a także biorąc pod uwagę całokształt posiadanej dokumentacji brak jest okoliczności warunkujących wznowienie postępowania. Zdaniem organu, wnioskodawczyni nie wskazała na jakiej podstawie domaga się wznowienia postępowania, co oznacza, że nie przywołała kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania. Nawet, gdyby bowiem przyjąć, że podstawą tą jest art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, to strona i tak nie przywołała żadnych nowych okoliczności faktycznych lub dowodów nieznanych organowi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej J. Ś. podniosła, że się z nim nie zgadza, gdyż zasiłek pielęgnacyjny cały czas jej przysługiwał, lecz go nie otrzymywała na skutek zaniedbania organów, które go przyznawały i wypłacały. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. nr [...], Wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 oraz art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2019 r. nr [...]. W ocenie Kolegium, organ l instancji słusznie uznał, że w sprawie należało odmówić wznowienia postępowania. Powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych SKO wskazało, że jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie Uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze decyzji (a od 11 kwietnia 2011 r. postanowienia) odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty, czy też zarzuty, mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie zostały wskazane (przeszkoda formalna). Na marginesie Kolegium dodało, że nawet gdyby uznać, że w ocenie J. Ś. podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nowymi okolicznościami faktycznymi lub dowodami są wyroki sądów powszechnych zapadłe w 2018 r., to z racji tego, że zostały wydane po dniu Wydania decyzji z dnia [...] 2014 r. nie spełniałyby tej przesłanki wznowieniowej. W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. Ś. stwierdziła, że się z nim nie zgadza. W treści skargi skarżąca opisała swoje starania o zasiłek pielęgnacyjny oraz wskazała, że nikt jej nie poinformował, że powinna złożyć wniosek o zasiłek w ZUS-ie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2019 r. nr [...], nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę tych postanowień stanowiły przepisy ustawy ź dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.). Przesłanki wznowienia postępowania zostały uregulowane w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a.: "Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione." "Art. 145a. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja." "Art. 145b. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną." Postępowanie wznowieniowe zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej. W tym znaczeniu jest to postępowanie, które stanowi zaprzeczenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Wynikająca z art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania. Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ze względu na szczególny charakter tego trybu postępowania, które zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przyjmuje się że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie http://cbois.nsa.gov.pl). Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. W pierwszym z nich, właściwy w sprawie organ administracji bada przesłanki formalne warunkujące uruchomienie nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Gdy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, badaniu podlega wskazanie przyczyny warunkującej wznowienie postępowania (art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a., art. 145b k.p.a.) oraz zachowanie terminu określonego przepisami procedury (art. 148 § 1 k.p.a.). W przypadku przyjęcia zachowania wymogów formalnych wniosku, w pierwszej kolejności organ winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) i dopiero po oficjalnym wszczęciu postępowania nadzwyczajnego badać czy faktycznie zaistniała określona we wniosku przesłanka wznowieniowa (art. 149 § 2 k.p.a.). W wyniku tak przeprowadzonego postępowania może dopiero zapaść merytoryczna decyzja w sprawie (art. 151 k.p.a.). W przypadku natomiast stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi z ustawy bądź nie wskazała na określoną w art. 145 § 1 k.p.a. podstawę wznowienia postępowania - organ winien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że ciężar wskazania podstawy wznowienia, jak i ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie domagającej się wznowienia postępowania. Strona musi zatem wyjaśnić, na podstawie której z przesłanek domaga się wszczęcia postępowania wznowieniowego oraz, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca wnioskiem z dnia 12 marca 2019 r. zwróciła się do Wójta Gminy "o wyrównanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 października 2003 r. do 31 sierpnia 2014 r." oraz "o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 5 k.p.a. decyzji [...]". Natomiast w piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu l instancji o sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z dnia 12 marca 2019 r., skarżąca podniosła, że żąda zwrotu niewypłaconego jej zasiłku pielęgnacyjnego, który jej się należy, jednak nie wie na podstawie jakiego przepisu miałoby to nastąpić, bo się na tym nie zna. Dodała, że o sprawie dowiedziała się 14 marca z sądu. Sąd podziela stanowisko organów, że zarówno z treści podania o wznowienie postępowania z dnia 12 marca 2019 r., jak i z pisma z dnia 11 czerwca 2019 r., nie można było jednoznacznie stwierdzić, w oparciu o jakie konkretnie i przesłanki skarżąca domagała się wznowienia postępowania. W treści pisma z dnia 11 czerwca 2019 r. skarżąca powołała się na wyrok Sądu Okręgowego. Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z dnia 31 października 2018 r. sygn. akt [...] Sąd 0kręgowy Wydział Cywilny oddalił apelację J. Ś. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt [...] w sprawie z jej powództwa przeciwko Gminie o zapłatę. Może to więc wskazywać na przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają również inne wymogi formalne niezbędne dla skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności {stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero więc pozytywne ustalenia co do dochowania tego terminu, a także co do istnienia legitymacji procesowej strony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie (art. 28 k.p.a.), uprawniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do istoty sprawy. Wobec tego, organ zobligowany był w pierwszej kolejności do zbadania zachowania terminu określonego przepisami procedury (art. 148 § 1 k.p.a.). Przy czym przepis art. 148 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje na moment dowiedzenia się o okoliczności, nie zaś na moment dowiedzenia się o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (o przysługującym prawie wznowienia). Przyjęty tu pogląd nie jest kwestionowany w orzecznictwie i doktrynie (por. np. wyroki NSA z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 127/07 i z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt V SA 1460/01, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 279/10). Nie jest też istotna świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej, jako podstawy wznowienia. Zachowanie wskazanego jednomiesięcznego terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie jedynie ocenia dowody w tej mierze. Oznacza to, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, jednakże to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do Wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt l SA/Wr 1038/97). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ - nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt l OSK 463/11). Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem organu do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić Wskazać należy, że w treści pisma z dnia 11 czerwca 2019 r. skarżąca podała, że o sprawie dowiedziała się 14 marca z sądu. Chodzi zatem o wymieniony wyżej wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt [...]. Oznacza to, że złożony przez skarżącą w dniu 11 czerwca 2019 r. wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Nawet gdyby przyjąć, że skarżąca o sprawie dowiedziała się z wyroku Sądu Okręgowego z dnia 31 października 2018 r. sygn. akt [...], to i tak złożony przez nią wniosek o wznowienie postępowania byłby po terminie. Nawet gdyby jednak przyjąć, że złożony przez skarżącą wniosek o wznowienie postępowania był w terminie, to i tak nie mógłby on zostać uwzględniony. Jak bowiem słusznie zauważyły organy obu instancji wyroki Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania, gdyż zapadły one już po wydaniu decyzji z dnia [...] 2014 r., a zatem nie stanowią one nowych okoliczności faktycznych lub Iłowych dowodów, o których mowa w art. 145 § T pkt 5 k.p.a., istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał w/w decyzję. W związku z powyższym stwierdzić należy, że jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Wobec powyższego Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom przepisów prawa. Sąd nie stwierdził też, by w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. -orzekł jak w sentencji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie niezależnie od powyższych stwierdzeń przeznaczonych w zasadzie dla stron obeznanych z prawem - organów administracyjnych, zawodowych pełnomocników, rozpatrując kolejną sprawę skarżącej dostrzega problem, który najprawdopodobniej do tej chwili nie został wyjaśniony i uregulowany, albowiem brak na to śladów w aktach, a sprowadzający się do tego, czy skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej został faktycznie wypłacony zasiłek pielęgnacyjny za okres od 1 października 2003 r., czy też nie -jak twierdzi to skarżąca. Powyższe bowiem należy wyjaśnić w innym trybie i bezwzględnie uregulować. Sąd stwierdza, że w aktach sprawy brak jest informacji, że skarżącej był wypłacany przez jakikolwiek organ należny jej zasiłek pielęgnacyjny za okres od 1 października 2003 r. do 31 sierpnia 2014 r. i ewentualnie, czy wypłacany jest na dalszy okres. Należy podkreślić, że decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (wydana w imieniu Wójta) z dnia [...] 2003 r. nr [...] ustalająca bezterminowo wysokość zasiłku pielęgnacyjnego należnego skarżącej J. Ś. w wysokości 141,70 zł miesięcznie pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu (o ile nie została uchylona decyzją, której Sąd nie dostrzegł w aktach sprawy), gdyż z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja wstrzymująca jej wykonanie (decyzja z dnia [...] 2003 r. nr [...] Kierownika Gminnego Ośrodka pomocy Społecznej wstrzymująca wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego z dniem 1 października 2003 r.). Organ administracyjny powinien też sprawdzić, czy J. Ś. został wypłacony zasiłek pielęgnacyjny na dalszy okres, tzn. od 1 września 2014 r. w wysokości 153 zł miesięcznie, który decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał skarżącej bezterminowo. Zdaniem Sądu - Wójt Gminy, aby nie narażać się na dalszą bezczynność powinien czynnością materialno-techniczną dokonać niezwłocznie wypłaty skarżącej zaległych, a należnych jej świadczeń (zasiłku pielęgnacyjnego, którego wypłata została wstrzymana niezgodnie z prawem), gdyż do takiego działania Wójta Gminy nie jest potrzebny wniosek skarżącej. W realiach niniejszej sprawy (wielu różnych zaszłości i decyzji), w sytuacji, gdyby Wójt uznał, że wniosek skarżącej o wypłatę zaległych świadczeń byłby pożądany organ powinien jednoznacznie pouczyć o tym skarżącą. Tylko w sytuacji, gdy istnieje jakakolwiek decyzja, której Sąd w niniejszych aktach administracyjnych nie dostrzegł, która uchylałaby przyznane skarżącej uprawnienie do zasiłku pielęgnacyjnego Wójt mógłby odmówić skarżącej wypłacenia zaległych świadczeń. W sytuacji sporu między organami, dotyczącego właściwości organów do wypłaty Skarżącej wyrównania zaległego zasiłku pielęgnacyjnego organy państwowe, mające profesjonalną pomoc prawną, powinny rozstrzygnąć go we własnym zakresie, nie narażając obywatela - skarżącą J. Ś. - na dalsze oczekiwanie na należne jej świadczenia. Z uwagi na pewną "zawiłość" sprawy (skierowanie spraw na drogę postępowań nadzwyczajnych), organy administracyjne powinny skarżącą objąć szczególną opieką, wyjaśniać zasady i okoliczności mające znaczenie w sprawie, zarówno wtedy, gdy zasiłek pielęgnacyjny był wypłacony, a tym bardziej wówczas, gdy pomimo stwierdzonych uprawnień skarżącej do tego zasiłku i pomimo wskazanych wyżej decyzji przyznających to świadczenie do tej pory zasiłku pielęgnacyjnego nie wypłacono. W tym ostatnim przypadku - z uwagi na lata starań skarżącej - organy administracyjne powinny zapewnić skarżącej odpowiednią fachową pomoc prawną.