II AKa 205/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 205/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 5 października 2020 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: Sądu Apelacyjnego Dorota Tyrała</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sądu Okręgowego (del.) Izabela Szumniak (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Aleksandra Duda</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 roku sprawy</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">B.</span> z </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->domu <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G. (1)</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">J. z domu K.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>;</strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. S.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> z domu <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt XII K 53/15</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w ten sposób, że: </strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->uchyla orzeczenie z pkt 3 wyroku o wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1. wyroku ustala, że wziął on udział w podrobieniu kart kredytowych na nazwiska innych ustalonych osób w liczbie nie większej niż 53 (pięćdziesiąt trzy) karty, przy użyciu których dokonano zakupów na kwotę nie większą niż 21.722 (dwadzieścia jeden tysięcy siedemset dwadzieścia dwa) złote i obniża wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę do 2 (dwa) lat i 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę do wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">K. G. (1)</span> utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> łączy kary pozbawienia wolności orzeczone za czyny przypisane w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku i wymierza karę łączną 2 (dwa) lat i 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności; </strong> </p> <p>5.  <strong> <!-- --> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">K. G. (1)</span> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 grudnia 2010 r. do dnia 30 sierpnia 2012 r.; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- --> zmienia zaskarżony wyrok w jego punkcie 6. w stosunku do <span class="anon-block">D. S.</span>, w ten sposób, że: </strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 września 2011 r. do dnia 14 grudnia 2012 r.; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">D. S.</span> utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">R. G. (1)</span> utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>IV.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. B.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span>, adw. <span class="anon-block">M. D.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> i na rzecz r.pr. <span class="anon-block">K. P.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwoty po 600 zł (sześćset złotych), powiększone o 23% VAT, za pomoc prawną udzieloną oskarżonym <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> z urzędu, w instancji odwoławczej; </strong> </p> <p>V.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonych <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <table> <colgroup> <col width="404"/> <col width="120"/> <col width="43"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II AKa 205/19</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td> <p>3</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji</span> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 września 2018 roku, sygnatura akt XII K 53/15</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.2. Podmiot wnoszący apelację</span> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ inny</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="44"/> <col width="351"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="3"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☒ w części</p> </td> <td> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.4. Wnioski</span> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="291"/> <col width="48"/> <col width="339"/> </colgroup> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd nie przeprowadzał postępowania dowodowego</span> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="492"/> <col width="176"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> <p>3.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy <span class="anon-block">K. G. (1)</span> </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> </td> <td> <p>I.</p> <p>1.  Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">18 § 3 k.k.</a>, poprzez jego błędną interpretację, w sytuacji gdy oskarżony nie wykonał żadnych czynności faktycznych, aby fałszować karty płatnicze, a przekazane przez oskarżonego informacje jedynie ułatwiły <span class="anon-block">S. G. (1)</span> popełnienie przestępstwa, co powinno prowadzić do wniosku, że zachowanie oskarżonego nie wypełnia znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, lub co najwyżej wypełnia znamiona pomocnictwa do popełnienia takiego czynu;</p> <p>Ewentualnie</p> <p>1.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego;</p> <p>2.  Naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez pominięcie we wskazanym zakresie treści zeznań <span class="anon-block">A. K. (1)</span> </p> <p>3.  Naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez pominięcie we wskazanym zakresie treści zeznań <span class="anon-block">P. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. C. (1)</span> </p> <p>4.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 4)">art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>, poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie na rozprawie głównej świadka <span class="anon-block">I. S. (1)</span> </p> <p>5.  Błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieprawidłowe ustalenie, że oskarżony brał udział w podrobieniu kart w ilości nie mniejszej niż 80 sztuk, gdy z zeznań <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i z treści uzasadnienia wyroku wynikało, że wyrobiono nie więcej niż 63 karty, a analiza pozostałego materiału dowodowego wskazuje, że wyrobiono ich co najwyżej 17;</p> <p>6.  Błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieprawidłowe ustalenie, że oskarżony dokonywał zakupów podrobionymi kartami za kwotę nie niższą niż 60.000 zł, w sytuacji gdy kwota ta nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób pewny, a według obrońcy kwota ta wynosi około 5. 000 zł</p> <p>II. W zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> </p> <p>1.  Naruszenie przepisów postępowania, tj <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, gdy z treści wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie był świadomy obowiązującego zakazu;</p> <p>2.  Błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieprawidłowe ustalenie, że oskarżony prowadząc pojazd w dniu 28 grudnia 2010 r. był świadomy, że biegnie orzeczony wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów</p> <p>III. rażąca surowość orzeczonej kary łącznej 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☒pkt. I podpunkt 3, 5, 6 częściowo zasadne</p> <p>☒pkt. I podpunkt 1, 2 i 4 oraz punkt II i III niezasadne</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Apelacja obrońcy jest zasadna jedynie w niewielkim zakresie, co doprowadziło do zmiany opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu i jedynie w nieznacznej części doprowadziło do uwzględnienia zawartych w apelacji wniosków:</p> <p>I.</p> <p>1.  Niezasadnym jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">18 § 3 k.k.</a>, poprzez jego błędną interpretację, w sytuacji wskazanej przez obrońcę a polegającej na tym, ze oskarżony <span class="anon-block">K. G. (1)</span> nie wykonał żadnych czynności faktycznych, aby fałszować karty płatnicze. Z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu wynika, ze działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – oznacza to, że – a co jest istotą współsprawstwa – wspólnie z innymi wypełnił znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, przy czym nie jest konieczne, by każdy ze współdziałających osobiście wykonał działania wyczerpujące każde znamię, wystarczy, by suma tych działań złożyła się na wspólne wykonanie czynu zabronionego i tym samym na wyczerpanie dyspozycji tych przepisów. Istotne jest zatem na gruncie sprawstwa przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego to, że oskarżony <span class="anon-block">G.</span>, wiedząc o tym, że karty kredytowe wystawione na nazwiska osób przez niego zwerbowanych do przestępczego procederu są sfałszowane korzystał z tego uzyskując korzyści majątkowe bezpośrednio powiązane z kwotami pieniężnymi uzyskiwanymi przez te osoby z tytułu zakupów dokonywanych fałszywymi kartami. Powszechnie wiadomym jest, że karta płatnicza, debetowa czy kredytowa winna zostać wystawiona przez bank i ma związek z rachunkiem bankowym lub linią kredytową uruchomioną przez bank i ma ścisły związek z osobą, na której dane została wystawiona. Już choćby to świadczy, że w wypadku kart, na których widnieją dane danej osoby, a która została jedynie wprowadzona do przestępczego procederu, a o wydawanie takich kart się nie ubiegała, wiadomym jest, że taka karta nie może być kartą prawdziwą – a tym bardziej przy większej ilości takich kart. Jak słusznie zresztą wskazał w swoim uzasadnieniu Sąd meriti oskarżony <span class="anon-block">G.</span> doskonale wiedział, że karty, którymi posługują się <span class="anon-block">A. C. (1)</span> i pozostałe zwerbowane przez niego osoby są kartami sfałszowanymi. Z zeznań <span class="anon-block">A. C.</span> wprost wynika, że <span class="anon-block">K. G. (1)</span> mówił mu, ze karty podrabia <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, a następnie namawiał go i groził mu w związku z chęcią jego rezygnacji z udziału w tym procederze. Prawidłowo uznał Sąd Okręgowy, że oskarżony <span class="anon-block">G.</span> miał pełną świadomość uczestnictwa w przestępstwie wyczerpującym zarówno znamiona przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> jak i 310 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 k.k.</a> Tym samym, wbrew sugestiom obrońcy oskarżonego nie sposób, w przypadku <span class="anon-block">K. G.</span> mówić wyłącznie o pomocnictwie do popełnienia przypisanego mu czynu. Biorąc bowiem pod uwagę stopień jego zaangażowania, przejawiający się w werbowaniu osób, na których dane fałszowane były karty płatnicze, sprawowaną nad procederem kontrolę oraz uzyskiwane z tego tytułu od zaangażowanych osób kwoty pieniężne nie sposób przyjąć, że oskarżony, choć swoim zachowaniem bezpośrednio nie wypełnił wszystkich znamion czynu, że nie dopuścił się jego popełnienia w formie współsprawstwa z innymi osobami;</p> <p>2.  Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>. Jak wskazano wyżej eksponowany w wyjaśnieniach oskarżonego fakt braku realizacji wszystkich znamion czynu mu przypisanego nie ekskulpuje go, w szczególności na gruncie szeroko eksponowanego przez Sąd meriti działania na zasadzie współsprawstwa z innymi osobami;</p> <p>3.  Za zasadny uznać należy podniesiony przez obrońcę zarzut nieprawidłowej oceny zeznań świadków <span class="anon-block">P. K. (2)</span> i <span class="anon-block">A. C. (3)</span>, ale wyłącznie w zakresie rozmiaru przestępczej działalności tych osób oraz <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">I. S. (1)</span>. Zeznania świadków <span class="anon-block">P. K. (2)</span> i <span class="anon-block">A. C. (3)</span> oraz dowody w postaci orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r. (sygn. akt VIII K 332/12) oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2017 r. (sygn. akt II AKa 179/17) dały podstawy do zmiany orzeczenia Sądu I instancji w zakresie liczby kart oraz kwot zakupów przy ich pomocy dokonanych przez <span class="anon-block">P. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. C. (3)</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">I. S. (1)</span>. Sąd Okręgowy, uznając, że działania w postaci realizowania zakupów sfałszowanymi kartami wyłącznie przez wskazane w opisie czynu osoby, popadł w sprzeczność, przypisując oskarżonemu <span class="anon-block">G.</span> liczbę kart i kwoty zakupów realizowanych wyłącznie przez te osoby w wysokości wyższej niż ta przypisana osobom za pośrednictwem, których oskarżony działał. Skoro w prawomocnych orzeczeniach przyjęto, że <span class="anon-block">P. K. (2)</span> posługując się 30 kartami dokonał zakupów na kwotę 15.000 zł., <span class="anon-block">A. C. (3)</span> posługując się około 15 kartami dokonał zakupów na kwotę 5000 zł., <span class="anon-block">P. M.</span> posługując się 3 kartami dokonał zakupów na kwotę 200 zł., zaś <span class="anon-block">I. S. (1)</span> posługując się 5 kartami dokonał zakupów na kwotę 1522 zł. to konsekwentnie przyjąć należało, że <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, wziął udział w podrobieniu kart kredytowych na nazwiska tych osób w ilości nie większej niż 53 karty, gdzie kwota zakupów nie była większa niż 21. 722 zł.;</p> <p>4.  Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 4)">art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k.</a> wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170 § 1 pkt. 4)">punkcie 4</a> apelacji obrońcy. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że wbrew wskazanej przez Sąd podstawie prawnej wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka <span class="anon-block">I. S. (1)</span> nie został oddalony. Sąd przeprowadził bowiem ten dowód, poprzez odczytanie zeznań świadka na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>, z uwagi na to, że nie udało mu się doręczyć wezwania. Z uzasadnienia postanowienia Sądu w tym zakresie jednoznacznie wynika, jakie okoliczności legły u podstaw odczytania zeznań świadka na rozprawie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>, zamiast jego bezpośredniego przesłuchania;</p> <p>5.  Błędne ustalenia faktyczne wskazane w punktach 5 i 6 apelacji, odnoszące się do ilości sfałszowanych kart oraz kwoty dokonanych za ich pomocą przez ustalone osoby zakupów zostały skorygowane w postępowaniu odwoławczym w sposób wskazany wyżej w punkcie 3. Dalej idące zarzuty obrońcy w zakresie błędu w ustaleniach faktycznych są niezasadne i nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.</p> <p>II. Niezasadne są zarzuty sformułowane w puntach 1 i 2 w zakresie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> Bez szansy na powodzenie jest twierdzenie, że oskarżony <span class="anon-block">G.</span> w dniu 28 grudnia 2010 r., po raz kolejny zatrzymany do kontroli drogowej nie miał świadomości istnienia zakazu prowadzenia pojazdów w sytuacji gdy zatrzymany 14 listopada 2010 r. został o tym poinformowany oraz zatrzymano mu prawo jazdy. Ta okoliczność wynika nadto wprost z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> (t. III k. 581, t. XXXII, k. 555), który potwierdził, że prawo jazdy zostało mu odebrane w czasie kontroli w dniu 14 listopada 2010 r.;</p> <p>III. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska autora omawianej apelacji, że orzeczona wobec oskarżonego łączna kara pozbawienia wolności mogłaby być uznana za karę rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych tego rodzaju zarzut z kategorii ocen może być uznany za trafny i zasadny ale tylko wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna „<em> <!-- -->bijąca wręcz po oczach</em>” różnica pomiędzy karą orzeczoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich to stwierdzenie przez Sąd drugiej instancji naruszenia dyrektyw wymiaru kary, które określa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia. W przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie zachodzi. Nadużyciem wydaje się twierdzenie, że wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">G.</span> za czyn pierwszy kara pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmiernie surowa gdy oskarżonemu przypisano zbrodnię zagrożoną karą od 5 lat pozbawienia wolności albo karą 25 lat pozbawienia wolności i wskutek zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzono karę 2 lat i 7 miesięcy. Za rażąco niewspółmiernie surową nie może być również uznana wymierzona za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara łączna 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności, która uwzględnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary łącznej. Korekta opisu czynu dokonana przez Sąd odwoławczy doprowadziła do nieznacznego obniżenia wysokości kary pozbawienia wolności za czyn przypisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244 pkt. 1)">punkcie 1</a>., a w konsekwencji i kary łącznej, co jednak pozostawało bez związku z zarzutem rażącej surowości orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.  O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego</p> <p>ewentualnie</p> <p>2.  O zmianę zaskarżonego wyroku, zmianę opisu i kwalifikacji prawnej, w ten sposób żeby zakwalifikować ten czyn jako pomocnictwo do przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 1)">art. 310 § 1 k.k.</a> i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego oraz o zmianę kwalifikacji prawnej i w konsekwencji wymierzenie kary łagodniejszej z przyczyn wskazanych wyżej jest niezasadny. Sąd Apelacyjny podzielił ocenę prawną zachowania <span class="anon-block">K. G.</span> dokonaną w I instancji.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. G. (1)</span> </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> </td> <td> <p>a.  Zarzut obrazy przepisów postępowania:</p> <p>i.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">Art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez naruszenie przez Sąd I instancji zasady obiektywizmu, in dubio pro reo i dokonanie wybiórczej oceny zeznań <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wskazanym w tiret 1 – 4</p> <p>ii.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">Art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a>, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez pominięcie istotnych (wskazanych w tiret 1 – 11) okoliczności;</p> <p>b.  Samoistny błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł wpłynąć na treść orzeczenia, tj. przyjęcie, że <span class="anon-block">S. G.</span> oglądał program telewizyjny z <span class="anon-block">A. K. (1)</span> w wakacje 2008 r., podczas gdy <span class="anon-block">G.</span> poznał <span class="anon-block">K.</span> dopiero na początku 2010 r.;</p> <p>c.  Ewentualnie, z ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności i grzywny.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.  Zarzut obrazy przepisów postępowania wskazanych w punkcie a.(i) jest niezasadny. Wyrok w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">R. G. (1)</span> zapadł bez naruszenia wskazanych przepisów, zaś jego uzasadnienie umożliwia kontrolę odwoławczą tegoż orzeczenia. Na wstępie wskazać natomiast należy, że obrońca w swojej apelacji popadł w sprzeczność wskazując, ze zaskarża wyrok na korzyść <span class="anon-block">R. G. (1)</span>, w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o karze, gdy tymczasem wywiedzione zarzuty podważają rozstrzygnięcie Sądu meriti w zakresie dotyczącym winy. Oczywistym jest, że zgodnie z brzmieniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 2)">art. 118 § 1 i 2 k.p.k.</a> znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, zaś niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego, niemniej jednak od profesjonalnego podmiotu, jakim jest obrońca oskarżonego w osobie reprezentującego go adwokata oczekiwać należałoby precyzji oraz umiejętności prawidłowego formułowania, zarówno kierunku, zakresu zaskarżenia jak i postawionych zarzutów. Z treści złożonej apelacji wynika, że obrońca co do zasady nie kwestionuje udziału <span class="anon-block">R. G. (1)</span> w przestępczym procederze, zarzucając jednocześnie, że Sąd błędnie przyjął okres, w którym oskarżony miał dopuścić się przestępstwa, liczbę podrobionych kart oraz kwotę dokonanych zakupów i nie wziął pod uwagę, że oskarżony pozostawał pod wpływem <span class="anon-block">S. G.</span>. Stanowisko powyższe nie jest słuszne, zaś argumenty zawarte w uzasadnieniu apelacji mają w istocie charakter polemiczny, nie mogą zatem prowadzić do uwzględnienia wskazanego zarzutu apelacyjnego. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków <span class="anon-block">S. G.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span> w pełni pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Słusznie nie dał Sąd I instancji wiary oskarżonemu, że przestępstwa dopuścił się w okresie od lutego 2010 r. Z kategorycznych zeznań świadka <span class="anon-block">G.</span> wynika bowiem niezbicie, że pomysł fałszowania kart płatniczych narodził się latem 2008 r., a inicjatorami całego przedsięwzięcia byli <span class="anon-block">S. G. (1)</span> z oskarżonym <span class="anon-block">R. G. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span>. Właściwie zatem ustalił Sąd I instancji, że oskarżony działał w okresie od października 2008 r., kiedy to pomysł z wakacji wszedł w fazę jego realizacji. Również liczba sfałszowanych kart oraz ustalona przez Sąd I instancji kwota zakupów pozostają w ścisłej korelacji z długością trwania czynu oraz zaangażowaniem <span class="anon-block">R. G. (1)</span>. Sad meriti precyzyjnie wskazał jakie zeznania świadka <span class="anon-block">G.</span> stanęły u podstaw rekonstrukcji przebiegu stanu faktycznego w zakresie ilości kart i wysokości kwot zakupów oraz wskazał na korespondujące w tym zakresie zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (1)</span>. Nieznaczne różnice w zeznaniach (wyjaśnieniach) <span class="anon-block">S. G. (1)</span> nie mogły mieć przy tym wpływu na ocenę wiarygodności jego wyjaśnień, bowiem oczywiste jest, że bez prowadzenia ewidencji, przy uwzględnieniu zakresu i rozległości przestępczej działalności <span class="anon-block">S. G. (1)</span> wskazywanie po pewnym czasie danych precyzyjnych nie jest możliwe. Dlatego właśnie Sąd I instancji bardzo wnikliwie przeanalizował depozycje <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i przekonująco uzasadnił przyjęte w orzeczeniu wartości, słusznie zmniejszając liczbę kart zarzucanych aktem oskarżenia z 400 na 150. Zupełnie bezpodstawny jest przy tym zarzut, ze świadek <span class="anon-block">K.</span> miałby pomylić <span class="anon-block">R. G. (1)</span> z <span class="anon-block">Ł. K.</span> i wskutek tego zawyżyć kwestionowane przez obrońcę wartości. Obrońca cytuje przy tym wyrwane z kontekstu depozycje wskazanych osób, gdy tymczasem Sąd I instancji szczegółowo i przekonująco wykazał, które z nich, jako spójne wewnętrznie, korespondujące ze sobą i pozostałym materiałem dowodowym pozwoliło na dokonanie wiążących ustaleń. W zakresie kwot wykonanych transakcji świadek <span class="anon-block">S. G.</span> opisał średnie wartości towarów kupowanych na fałszywe karty płatnicze i wykazał, że używając 150 kart oskarżony mógł zakupić towar za kwotę 400 tysięcy złotych. Świadek dodał również, że kwota ta była kwotą przeprowadzonych transakcji, a nie kwotą, którą poszczególne osoby (w tym <span class="anon-block">R. G.</span>) „zarobiły” na przestępczym procederze. Słusznie zatem Sąd I instancji obdarzył zeznania świadka w tym zakresie wiarą. Nie zostały również naruszone zasady zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i 2 k.p.k.</a> w sytuacji gdy Sąd I instancji dysponował w tej sprawie dowodami pozwalającymi na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa, w tym rozmiaru przestępczej działalności <span class="anon-block">R. G. (1)</span>. W realiach dowodowych występujących w przedmiotowej sprawie nie było zatem podstaw i potrzeby sięgania po regułę in dubio pro reo zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Wbrew twierdzeniom <span class="anon-block">R. G. (1)</span> zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności depozycje <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, przekonuje, że jego rola w przypisanym przestępstwie nie była podrzędna, zaś obiektywnie młody wiek oraz pozostawanie pod wpływem starszego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, w świetle prawidłowo poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń oraz w świetle wniosków opinii sądowo – psychiatrycznej nie wskazują aby oskarżony pozostawał w nieświadomości co do bezprawności swojego zachowania. Odnośnie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> Sąd apelacyjny wskazuje, że przepis ten zawiera ogólną zasadę postępowania i zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu apelacyjnego i kasacyjnego. Zdaniem Sądu odwoławczego zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> zasada w żaden sposób nie została naruszona, skoro Sąd meriti uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Jednocześnie, poza wskazaniem przez obrońcę rzekomo naruszonego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> nie sprecyzowano w żaden sposób w czym konkretnie objawia się jego obraza.</p> <p>2.  Zarzut obrazy przepisów postępowania wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53 § 2 pkt. a)">punkcie a</a>.(ii) jest niezasadny. W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę na fakt, że wskazane naruszenia są chaotyczne , a apelująca podnosząc obrazę przepisów postępowania wskazuje jednocześnie na naruszenie przepisu prawa materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> Ponadto nie wyjaśnia w sposób precyzyjny, w czym konkretnie objawia się obraza każdego ze wskazanych przepisów. Odnosząc się konkretnie do wymienionych przez nią, rzekomo pominiętych okoliczności kategorycznie stwierdzić należy, że żadna z nich, nie została pominięta przez Sąd meriti. Okoliczności te, związane w znacznej części z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 54)">art. 53 i 54 k.k.</a> były skrupulatnie ocenione przez Sad meriti przy wymiarze kary oskarżonemu <span class="anon-block">R. G. (1)</span>. Wbrew zarzutowi obrońcy Sąd I instancji przyznał oskarżonemu status młodocianego a w konsekwencji zastosował przy wymiarze kary instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 1)">art.60 § 1 k.k.</a> Na marginesie wskazać należy, że aktualne poglądy doktryny wskazują, że gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy sprawca ma już ukończone 24 lata (tak jak to było w przypadku oskarżonego <span class="anon-block">G.</span>) to nie jest już sprawcą młodocianym. Wydaje się, że taka wykładnia jest trafna ponieważ przepis mówi o „orzekaniu przez Sąd I instancji” a nie o pierwszym rozpoznaniu sprawy. Dygresja ta nie ma znaczenia dla sytuacji procesowej <span class="anon-block">R. G. (1)</span>, skoro Sąd przyznał mu status sprawcy młodocianego i nie było to kwestionowane przez strony postępowania;</p> <p>3.  Podnoszony przez obrońcę zarzut samoistnego błędu w ustaleniach faktycznych (pkt. b. apelacji) jest błędem wyłącznie pozornym. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że pomysł fałszowania kart narodził się latem 2008 r. i jego realizacji podjęli się <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, oskarżony <span class="anon-block">R. G. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span>. Zakupili wtedy maszynę <span class="anon-block">marki M. (...)</span>. Natomiast w maju 2010 r. pojawiły się problemy z robieniem zakupów na podrobione karty płatnicze i <span class="anon-block">S. G. (1)</span> wraz z oskarżonym <span class="anon-block">R. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, który w międzyczasie wszedł w miejsce <span class="anon-block">A. D.</span> zakupili nową maszynę do produkcji kart <span class="anon-block">marki Z. (...)</span>. Zapis na stronie 44 uzasadnienia, gdzie Sąd meriti opisuje treść zeznań <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i wymienia <span class="anon-block">A. K. (1)</span> jako tego, który w 2008 r. oglądał program wraz z <span class="anon-block">S. G.</span> i <span class="anon-block">R. G.</span> jest oczywiście wynikiem omyłki pisarskiej sądu, skoro zarówno w ustaleniach faktycznych jak i przy okazji omawiania poszczególnych dowodów (w tym np. zeznań <span class="anon-block">S. G.</span> na stronie 45 uzasadnienia) Sąd konsekwentnie wskazuje, że <span class="anon-block">S. G. (1)</span> poznał <span class="anon-block">A. K. (1)</span> na początku 2010 r. i wraz z nim zakupił drugą z maszyn, to jest <span class="anon-block">marki Z. (...)</span>. Błąd ten nie ma przy tym żadnego znaczenia dla roli przypisanej oskarżonemu <span class="anon-block">R. G. (1)</span>, który jak wynika z materiału dowodowego uczestniczył w procederze fałszowania kart od samego początku, czyli od jesieni 2008 r.</p> <p>4.  Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska autora omawianej apelacji, że orzeczona wobec oskarżonego kara 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny 300 stawek po 50 złotych każda mogłaby być uznana za karę rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych tego rodzaju zarzut z kategorii ocen może być uznany za trafny i zasadny ale tylko wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna „<em> <!-- -->bijąca wręcz po oczach</em>” różnica pomiędzy karą orzeczoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich to stwierdzenie przez Sąd drugiej instancji naruszenia dyrektyw wymiaru kary, które określa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia. W przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie zachodzi. Nadużyciem wydaje się twierdzenie, że wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">G.</span> kara pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmiernie surowa gdy oskarżonemu przypisano zbrodnię zagrożoną karą od 5 lat pozbawienia wolności albo karą 25 lat pozbawienia wolności i wskutek zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzono karę 2 lat i 7 miesięcy. Również wymierzona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33)">art. 33 k.k.</a> kara grzywny nie nosi cech rażącej surowości. Postulat aby za karą adekwatną uznać tę równą okresowi tymczasowego aresztowania oskarżonego jest rażąco sprzeczny z zasadami wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> oraz sposobem łagodzenia kar wskazanym w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 2)">art. 60 § 6 pkt 2 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.  Złagodzenie kary pozbawienia wolności i orzeczenie jej w wysokości równej okresowi tymczasowego aresztowania oskarżonego oraz</p> <p>2.  Złagodzenie kary grzywny poprzez obniżenie jej wysokości stosownie do realnych (aktualnych) możliwości zarobkowych oskarżonego.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Nie zachodziły żadne podstawy do złagodzenia orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny. Sąd Apelacyjny podziela ocenę prawną zachowania <span class="anon-block">R. G. (1)</span> dokonaną w I instancji oraz wysokość wymierzonej kary pozbawienia wolności i grzywny.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">D. S.</span> </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> </td> <td> <p>Zarzut naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">Art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, w tym błędnej oceny zeznań świadka <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w zakresie dotyczącym ilości posiadanych przez oskarżonego kart i wysokości kwoty, którą wydał oskarżony przy ich użyciu, oraz przyjęcie, że zeznania tego świadka są wiarygodne, gdy nie były spójne, jednoznaczne, a niejednokrotnie sprzeczne ze sobą;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">Art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz rozstrzygnięcie wszelkich występujących okoliczności na jego niekorzyść, tak w zakresie ilości kart, jak również wysokości wydatkowanych kwot oraz świadomości, co do podejmowanych działań, co do ich bezprawności, podczas gdy podstawą skazania powinny być okoliczności i dowody nie budzące jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli takie wystąpią to powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, które to naruszenia doprowadziły do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i przyjęcia, że <span class="anon-block">D. S.</span> dopuścił się zarzucanego mu czynu poprzez posługiwanie się podrobionymi i przerobionymi kartami w ilości nie mniejszej niż 10 sztuk i dokonanie zakupów na kwotę nie mniejszą niż 20.000 zł, jak również miał pełną świadomość co do bezprawności działania, podczas gdy oskarżony posługiwał się 5 – 7 kartami i dokonał zakupów na około 10 tys. złotych</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">Art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a>, poprzez pominięcie istotnych okoliczności łagodzących, tj. działania bez świadomości bezprawności i pod wpływem <span class="anon-block">S. G.</span>, sposób życia oskarżonego w chwili obecnej, tj długi upływ czasu od popełnienia przestępstwa, podjęcie pracy, dalszą naukę, założenie rodziny, posiadanie dziecka, jak również niskie zarobki, czy też odbycie połowy kary pozbawienia wolności</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Zarzut obrazy przepisów postępowania wskazanych w punktach 1 i 2 apelacji obrońcy jest niezasadny. Wyrok w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">D. S.</span> zapadł bez naruszenia wskazanych przepisów, zaś jego uzasadnienie umożliwia kontrolę odwoławczą tegoż orzeczenia. Na wstępie wskazać natomiast należy, że podobnie jak obrońca oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> również obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S.</span> w swojej apelacji popadł w sprzeczność wskazując, że zaskarża wyrok na korzyść oskarżonego, w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o karze, gdy tymczasem wywiedzione zarzuty podważają rozstrzygnięcie Sądu meriti w zakresie dotyczącym winy. Oczywistym jest, że zgodnie z brzmieniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 2)">art. 118 § 1 i 2 k.p.k.</a> znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, zaś niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego, niemniej jednak od profesjonalnego podmiotu, jakim jest obrońca oskarżonego w osobie reprezentującego go adwokata oczekiwać należałoby precyzji oraz umiejętności prawidłowego formułowania, zarówno kierunku, zakresu zaskarżenia jak i postawionych zarzutów. Z treści złożonej apelacji wynika, że obrońca co do zasady nie kwestionuje udziału <span class="anon-block">D. S.</span> w przestępczym procederze, zarzucając jednocześnie, że Sąd błędnie przyjął liczbę podrobionych kart oraz kwotę dokonanych zakupów. Stanowisko powyższe nie jest słuszne, zaś argumenty zawarte w uzasadnieniu apelacji mają w istocie charakter polemiczny, nie mogą zatem prowadzić do uwzględnienia wskazanego zarzutu apelacyjnego. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonego w pełni pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że oskarżony <span class="anon-block">S.</span>, przyznając się do winy do czasu ponownego rozpoznania sprawy przed sądem zasadniczo nie kwestionował zarówno liczby używanych kart jak i kwoty dokonanych zakupów. Niemniej jednak Sąd I instancji prawidłowo ustalił te wartości opierając się na zeznaniach <span class="anon-block">S. G. (1)</span>. Uszczegółowienie jego depozycji pozwoliło na zmniejszenie przez Sąd Okręgowy kwoty zakupów na sfałszowane karty z 60.000 zł. na 20.000 zł. Prawidłowo również Sąd zmodyfikował okres popełnienia przypisanego czynu. Twierdzenie obrony, że kart było 5 – 7, zaś kwota dokonanych zakupów to 10.000 zł to wyłącznie polemika z prawidłowymi ustaleniami Sądu, nie poparta przy tym żadnymi dowodami przeciwnymi. Jednocześnie z treści apelacji wynika, że wątpliwości w zakresie liczby kart i kwot zakupów ma jedynie obrońca, a nie Sąd, który żadnych wątpliwości w tym zakresie nie powziął. Nie zostały zatem naruszone zasady zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i 2 k.p.k.</a> w sytuacji gdy Sąd I instancji dysponował w tej sprawie dowodami pozwalającymi na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa, w tym rozmiaru przestępczej działalności <span class="anon-block">D. S.</span>. W realiach dowodowych występujących w przedmiotowej sprawie nie było zatem podstaw i potrzeby sięgania po regułę in dubio pro reo zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> </p> <p>Niezasadny jest również zarzut obrazy przepisów postępowania wskazany w punkcie 3 apelacji obrońcy. Podobnie jak w apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> apelująca podnosząc obrazę przepisów postępowania wskazuje jednocześnie na naruszenie przepisu prawa materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> Ponadto nie wyjaśnia w sposób precyzyjny, w czym konkretnie objawia się obraza każdego ze wskazanych przepisów. Odnosząc się konkretnie do wymienionych przez nią, rzekomo pominiętych okoliczności kategorycznie stwierdzić należy, że żadna z nich, nie została pominięta przez Sąd meriti. Okoliczności te, związane w znacznej części z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> były skrupulatnie ocenione przez Sad meriti przy wymiarze kary oskarżonemu <span class="anon-block">D. S.</span>.</p> <p>Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska autora omawianej apelacji, że orzeczona wobec oskarżonego kara 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny 200 stawek po 50 złotych każda mogłaby być uznana za karę rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych tego rodzaju zarzut z kategorii ocen może być uznany za trafny i zasadny ale tylko wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna „<em> <!-- -->bijąca wręcz po oczach</em>” różnica pomiędzy karą orzeczoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich to stwierdzenie przez Sąd drugiej instancji naruszenia dyrektyw wymiaru kary, które określa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia. W przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie zachodzi. Nadużyciem wydaje się twierdzenie, że wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">S.</span> kara pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmiernie surowa gdy oskarżonemu przypisano zbrodnię zagrożoną karą od 5 lat pozbawienia wolności albo karą 25 lat pozbawienia wolności i wskutek zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzono karę 2 lat i 1 miesiąca. Również wymierzona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33)">art. 33 k.k.</a> kara grzywny nie nosi cech rażącej surowości. Postulat aby za karą adekwatną uznać karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności w realiach przedmiotowej sprawy, szeroko omówionych przez Sąd I instancji okolicznościach obciążających jest nieuprawniony. Tym samym nie zachodzi również możliwość warunkowego zawieszenia wymierzonej kary pozbawienia wolności.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.  Złagodzenie zasądzonej przez Sąd kary pozbawienia wolności i orzeczenie jej w wysokości 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2.  Zaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 19 września 2011 r. do dnia 14 grudnia 2012 roku i warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary w pozostałej części;</p> <p>3.  Złagodzenie kary grzywny.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Nie zachodziły żadne podstawy do złagodzenia orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny. Sąd Apelacyjny podziela ocenę prawną zachowania <span class="anon-block">D. S.</span> dokonaną w I instancji oraz wysokość wymierzonej kary pozbawienia wolności i grzywny. Wniosek o zaliczenie na poczet złagodzonej kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 19 września 2011 r. do dnia 14 grudnia 2012 roku i warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary w pozostałej części nie znajduje oparcia w przepisach prawa.</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="667"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>4.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p> <span class="underline"> <!-- -->1.</span> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->W całości w stosunku do oskarżonych <span class="anon-block">R. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> oraz w zakresie czynu przypisanego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w punkcie 2. wyroku.</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w stosunku do tych oskarżonych w tym zakresie było prawidłowe i dlatego wydane orzeczenie zostało utrzymane w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w punkcie 1 wyroku Sądu I instancji ustalono, że wziął on udział w podrobieniu kart kredytowych w liczbie nie większej niż 53, przy użyciu, których dokonano zakupów na kwotę nie większą niż 21. 722 zł. i obniżono wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę do 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Połączono kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Uwzględniono częściowo zarzut apelacji sprowadzający się do obrazy wskazanych przepisów prawa procesowego, których naruszenie skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi, ale tylko w części kwestionującej liczbę podrobionych kart i kwotę zakupów.</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="149"/> <col width="571"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>I.5.</p> <p>II.1.</p> </td> <td> <p>Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności <span class="anon-block">K. G. (1)</span> </p> <p>Na poczet orzeczonej wobec <span class="anon-block">D. S.</span> kary pozbawienia wolności prawidłowo zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="128"/> <col width="590"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->V.</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Zwolniono wszystkich oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.</em> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="337"/> <col width="3"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>Ewa Leszczyńska Furtak</p> <p>Izabela Szumniak Dorota Tyrała </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td colspan="2"> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td colspan="2"> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td colspan="2"> <p>Rozstrzygnięcie z pkt 1 – 3 wyroku Sądu I instancji</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="6"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.4. Wnioski</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td colspan="2"> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="341"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. G. (1)</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>Rozstrzygnięcie z pkt 4 wyroku Sadu I instancji</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="5"> <p>☐ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.4. Wnioski</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="341"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>3</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. S.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>Rozstrzygnięcie z pkt 5 wyroku Sadu I instancji</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="5"> <p>☐ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->1.4. Wnioski</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> </div>