I C 226/20
Sądy powszechne2020-10-05
Sygnatura
I C 226/20
Data orzeczenia
2020-10-05
Rodzaj
SENTENCE
Sędziowie
Beata Bihuń (PRESIDING_JUDGE)
Treść orzeczenia
<p>
<strong>
<!-- -->Sygn. akt: I C 226/20 upr</strong>
</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p> Dnia 5 października 2020r.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny</strong>
</p>
<p>w składzie następującym:</p>
<table>
<colgroup>
<col width="186"/>
<col width="525"/>
</colgroup>
<tr>
<td>
<p>Przewodniczący:</p>
</td>
<td>
<p>Sędzia Beata Bihuń</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>Protokolant:</p>
</td>
<td>
<p>sekretarz sądowy Żaneta Kowalska</p>
</td>
</tr>
</table>
<p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2020 r. w <span class="anon-block">K.</span>
</p>
<p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>
</p>
<p>przeciwko <span class="anon-block">C. W.</span>
</p>
<p>o zapłatę</p>
<p>I.
Zasądza od pozwanego <span class="anon-block">C. W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1.189,94 zł (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt dziewięć złotych i 94/100) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 1.124,79 zł (jeden tysiąc sto dwadzieścia cztery złote i 79/100) od dnia 23.01.2020 r. do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 65,15 zł (sześćdziesiąt pięć złotych i 15/100) od dnia 23.01.2020 r. do dnia zapłaty;</p>
<p>II.
Zasądza od pozwanego <span class="anon-block">C. W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 387,00 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 270,00 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p>
<p>sygn. akt I C 226/20</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>Powód <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł <br/>o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">C. W.</span> kwoty 1.189,94 zł wraz <br/>z ustawowymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 23.01.2020 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany jest dłużnikiem <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, z którą w dniu 14.02.2019 r. zawarł w formie elektronicznej <span class="anon-block">umowę pożyczki nr (...)</span>. Środki pieniężne pożyczkodawca przelazł na indywidualny rachunek pozwanego, który zobowiązał się do spłaty wszelkich należności wynikających z umowy. Z uwagi na niewywiązywanie się przez pozwanego z umowy, została mu ona wypowiedziana i całość stała się wymagalna. Dalej powód wskazał, że na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 13.08.2019 r. nabył od <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> wierzytelność do pozwanego, który o sprzedaży został poinformowany. Wraz z zawiadomieniem, powód wezwał pozwanego do spłaty należności, ale wezwanie nie odniosło żadnego skutku.</p>
<p>W odpowiedzi na pozew pozwany zakwestionował dochodzone przez powoda roszczenie co do zasady jak i co do wysokości, kwestionując jednocześnie wszystkie złożone przez powoda dokumenty, które nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem albo stanowią niepodpisane, ani przez nikogo nieautoryzowane wydruki komputerowe. Pozwany wskazał, że powód nie udowodnił iż nabył dochodzoną w pozwie wierzytelności i podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda, zaprzeczył również aby zawierał jakąkolwiek umowę z wierzycielem pierwotnym.</p>
<p>
<span class="underline">
<!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span>
</p>
<p>W dniu 14.02.2019 r. pomiędzy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> a pozwanym <span class="anon-block">C. W.</span> została zawarta ramowa umowa pożyczki <span class="anon-block"> (...)</span> oraz umowa pożyczki <span class="anon-block"> (...)</span>, na mocy których pożyczkodawca udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 2.300 zł, która została przelana na konto pozwanego w <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> w tym samym dniu.</p>
<p>(dowód: umowy k 25-35, k. 36, potwierdzenie przelewu k. 37).</p>
<p>W okresie od dnia 03.04.2019 r. do dnia 18.07.2019 r. pozwany z tytułu zaciągniętej pożyczki wpłacił na rzecz wierzyciela pierwotnego łącznie kwotę <br/>1.500 zł. Wpłaty dokonywane były na rachunek, z którego przelano pożyczkę.</p>
<p>(dowód: przelewy k. 66-68)</p>
<p>W dniach 09.04.2019 - 16.04.2019 r. przedstawiciel <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>sp. z o.o. w mailach skierowanych do pozwanego informował go o przeterminowaniu pożyczki i zakwalifikowaniu jego sprawy do przekazania do zewnętrznej firmy windykacyjnej. W odpowiedzi pozowany wnosił o odroczenie spłaty i rozłożenie jej na raty.</p>
<p>(dowód: wiadomości e-mail k. 69-71)</p>
<p>W dniu 13.08.2019 r. została zawarta pomiędzy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> <br/>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> a <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowa cesji wierzytelności, na mocy której <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> sprzedał powodowi m.in. wierzytelność pozwanego. Zapłata wynagrodzenia z tytułu tej umowy została dokonana w dniu 14.08.2019 r.</p>
<p>(dowód: umowa k. 14-17, potwierdzenie wykonania operacji: k. 65).</p>
<p>
<span class="underline">
<!-- -->Sąd zważył, co następuje:</span>
</p>
<p>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.</p>
<p>Żądanie strony powodowej znajduje swoją podstawę prawną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720)">art. 720 k.c.</a>, zgodnie z którym pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości.</p>
<p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu w rozumieniu cytowanego przepisu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów, albowiem po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Reguła ta nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, gdyż w zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei na pozwanym (<em>
<!-- -->tak SN w wyroku z 03.10.1969 r., II PR 313/69, OSNC 1970, nr 9, poz. 147</em>). Należy jednak mieć na względzie, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom (<em>
<!-- -->ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat</em>). Jest to o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych (<em>
<!-- -->vide - wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 449/09</em>).</p>
<p>W świetle powyższego należy przyjąć, iż to rolą powoda było wykazanie, że pomiędzy pozwanym a wierzycielem pierwotnym doszło do zawarcia umowy pożyczki o określonej treści, oraz że należność dochodzona w rozpoznawanej sprawie wynika z tej umowy, a ponadto na wykazaniu, że należność tę powód nabył w drodze umowy cesji od wierzyciela pierwotnego.</p>
<p>Powód, celem wykazania okoliczności zawarcia umowy pożyczki przedłożył wydruk zawartej pomiędzy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> a pozwanym <span class="anon-block">C. W.</span> ramowej umowy pożyczki <span class="anon-block"> (...)</span> oraz umowę pożyczki <span class="anon-block"> (...)</span>. Fakt, że pod umowami tymi brak podpisów pozwanego nie przesądza o tym, że nie zostały one zawarte. Należy bowiem zauważyć, że w świetle okoliczności sprawy, wskazaną umowę należałoby zakwalifikować jako kredyt konsumencki zawierany na odległość w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 5;art. 5 pkt. 13)">art. 5 pkt 13 <em>
<!-- -->ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</em>
</a>
<em>
<!-- --> </em>oraz art. 2 pkt 1 <em>
<!-- -->ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.</em>
</p>
<p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 <em>
<!-- -->ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</em>
</a>
<em>
<!-- --> </em>przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt <br/>w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 3;art. 3 ust. 2;art. 3 ust. 2 pkt. 1)">art. 3 ust. 2 pkt 1)</a>. Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1). W przypadku <br/>umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie <br/>art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta <br/>z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość.</p>
<p>Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Brak podpisu pozwanego pod w/w umowami nie może zatem świadczyć o tym, że między stronami nie doszło do ich zawarcia.</p>
<p>W niniejszej sprawie powód wykazał, że do doszło do zawarcia pomiędzy wierzycielem pierwotnym a pozwanym umowy pożyczki, albowiem oprócz wydruku umów, przedłożył dowód przelania pozwanemu kwoty pożyczki, a ponadto dodatkowo przelewy samego pozwanego, którzy zaciągniętą pożyczkę zaczął spłacać na konto, z którego została przelana. Zauważyć również należy, iż pozwany ponaglany przez przedstawicieli wierzyciela pierwotnego do dokonywania spłaty, nie kwestionował ani faktu zaciągnięcia pożyczki ani istnienia długu. Pozwany nie informował w mailach, że nie otrzymał warunków na jakich umowa została zawarta, a wnosił jedynie o odroczenie należnych od niego spłat.</p>
<p>W świetle powyższych dowodów, twierdzenia pozwanego, że powód nie wykazał, aby pozwany wnioskował o udzielnie konkretnej umowy pożyczki i że zawarł konkretną umowę pożyczki nie zasługują na aprobatę.</p>
<p>Wbrew stanowisku pełnomocnika pozwanego, wydruki komputerowe zgodnie z przyjętą powszechnie wykładnią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">art. 308 kpc</a>, mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, albowiem stanowią one "inny środek dowodowy", o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">art. 308 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a>, gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. W niniejszej sprawy, w świetle dodatkowo przedstawionych przez powoda dowodów w postaci korespondencji mailowej z pozwanym oraz dowodów spłat pożyczki przez pozwanego, nie było podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej przedłożonych przez powoda wydruków.</p>
<p>Sąd nie podzielił również zarzutu pozwanego jakoby powód nie wykazał legitymacji czynnej przez to, iż nie wykazał, iż umową cesji objęta była konkretna wierzytelność przysługująca wobec pozwanego. W ocenie Sądu, dokumenty przedłożone przez stronę powodową na tę okoliczność, w dostateczny sposób wykazywały zarówno fakt nabycia wierzytelności, jak też dostatecznie ją konkretyzowały, jeżeli chodzi o osobę dłużnika. Dodatkowo powód przedłożył dokument potwierdzający zapłacenie wynagrodzenia za nabyte przez powoda wierzytelności.</p>
<p>Odnosząc się do zarzutu co do wysokości naliczonej przez wierzyciela pierwotnego wysokości prowizji od kredytu, również i on nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią § 10.5 ramowej umowy pożyczki <span class="anon-block"> (...)</span>, pożyczkobiorca z tytułu otrzymanej pożyczki był zobowiązany do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy prowizji określonej w Tabeli Opłat i Prowizji. W przypadku umowy pozwanego kwota prowizji wyniosła 602,10 zł i nie naruszała swoją wysokością treści art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, tym bardziej, że jest ona jedynym pozaodsetkowym kosztem kredytu.</p>
<p>W związku z powyższym, sąd uwzględnił powództwo w całości, a o kosztach procesu rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy.</p>
</div>