II SAB/Wa 321/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Ministra Aktywów Państwowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz skarżącego F. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu [...] maja 2020 r. F.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem ePUAP, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Aktywów Państwowych (dalej także: "Minister" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r., przesłanym pocztą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, skarżący F.B., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do Ministra Aktywów Państwowych o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie: - zawiadomienia o zaistnieniu sporu (Notice of Dispute) z dnia [...] października 2017 r. wniesionego przez I. oraz inne spółki z grupy I., - wszystkich zawiadomień o zaistnieniu sporu (Notices of Disputes) wniesionych przez inwestorów zagranicznych, informujących Rzeczpospolitą Polskę o zaistnieniu sporów dotyczących inwestycji zagranicznych w [...] w Polsce w latach 2012-2019. Jednocześnie, skarżący wniósł o udostępnienie wskazanych wyżej informacji w formie elektronicznej, na ujawniony w treści wniosku adres poczty elektronicznej lub też w formie wydruku, wskazując dane adresowe do ich przesłania. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., organ udzielił odpowiedzi skarżącemu, wskazując, że "Ministerstwo Aktywów Państwowych potwierdza, iż kilkunastu inwestorów, w tym I. oraz inne spółki z grupy I. notyfikowało spory inwestycyjne związane z potencjalnymi skutkami prawnymi, fiskalnymi oraz faktycznymi ograniczającymi swobodę inwestorów zagranicznych w Polsce, które w opinii ww. wnioskodawców (inwestorów zagranicznych) są związane z wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961. ze zm.)". W związku z powyższym, wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 586/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 357/11), organ podniósł, iż na tym etapie prowadzenia stosownych procedur możliwe jest jedynie potwierdzenie faktu notyfikacji sporów arbitrażowych. W piśmie z dnia [...] marca 2020 r., nazwanym ponagleniem, skarżący - działając na podstawie art. 37 k.p.a. - wezwał organ do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że dokumenty będące przedmiotem wniosku dotyczą spraw publicznych - działań państwa, które wyrządziło szkodę i spowodowało zaistnienie sporu, który wiąże się z roszczeniami odszkodowawczymi. Skarżący stwierdził, że są to dokumenty będące w posiadaniu władzy publicznej i dotyczą gospodarowania mieniem publicznym i funkcjonowania (działań) organów władzy publicznej. Skarżący zauważył, że wnioskowane dokumenty nie wszczynają postępowania arbitrażowego i nie są objęte ewentualną poufnością postępowania arbitrażowego. Jednocześnie, wskazując na dotychczasową praktykę organów władzy publicznej, skarżący stwierdził, że zawiadomienia o zaistnieniu sporu są informacją publiczną. Ustosunkowując się do powyższego wezwania strony skarżącej, w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. organ wskazał, że udzielił już skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Jednocześnie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, organ stwierdził, że informacje objęte wnioskiem skarżącego stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Organ dodał także, że dokumenty, o które wnioskuje skarżący mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorcy. W piśmie z dnia [...] maja 2020 r. F.B. - działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Aktywów Państwowych w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając Ministrowi Aktywów Państwowych naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej przy jednoczesnym braku wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, skarżący wniósł w o: 1. zobowiązanie Ministra Aktywów Państwowych do wykonania czynności związanych z prawidłowym rozpatrzeniem wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej i do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku; 2. stwierdzenie, że Minister Aktywów Państwowych dopuścił się bezczynności; 3. stwierdzenie, że bezczynność Ministra Aktywów Państwowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie kosztów postępowania od Ministra Aktywów Państwowych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że Minister potwierdził, że zawiadomienia o zaistnieniu sporu, o których udostępnienie skarżący wystąpił w swoim wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r., stanowią informację publiczną. Skarżący wskazał także, iż organ nie kwestionuje, że posiada wspomniane zawiadomienia o zaistnieniu sporu, jak również nie kwestionuje, iż przedmiotowe zawiadomienia dotyczą spraw publicznych - działań państwa, które wyrządziło szkodę i spowodowało zaistnienie sporu, który wiąże się z roszczeniem odszkodowawczym, które przysługuje inwestorom zagranicznym. Ponadto, skarżący zauważył, że sporne zawiadomienia dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym (co wchodzi w zakres art. 6 ust. 5 u.d.i.p.), a także dotyczą funkcjonowania (działań) organów władzy publicznej (co wchodzi w zakres art. 6 ust. 1 u.d.i.p. - "skutków realizacji zadań publicznych"). Zdaniem strony skarżącego, sporne zawiadomienia nie wszczynają postępowania arbitrażowego (w przeciwieństwie do wezwań na arbitraż lub pozwów) i dlatego nie są objęte ewentualną poufnością postępowania arbitrażowego oraz nie są pismem w toku sprawy arbitrażowej. W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że ewentualna odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Skarżący uznał, że bezczynność Ministra stanowi rażące naruszenie prawa, zaś jedynym celem niewydania decyzji administracyjnej jest przewlekłość i odłożenie w czasie momentu udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, skarżący stwierdził, że takie działanie Ministra wypełnia przesłanki odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 23 u.d.i.p. Według strony skarżącej, wspomniane działanie organu narusza korzystanie z konstytucyjnie gwarantowanego prawa dostępu do informacji publicznej, określonego w przepisie art. 61 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Minister Aktywów Państwowych wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ zauważył na wstępie, że wniosek o udostepnienie informacji publicznej skarżącego dotyczy sprawy, która ostatecznie rozstrzygana jest orzeczeniem sądu arbitrażowego, w którym to postępowaniu stroną jest Państwo Polskie. Wskazując na przepis art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 762), organ wskazał, że zastępstwo Skarbu Państwa wykonywane przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe do zakończenia sprawy, a dotyczy to m.in. w sprawach rozpoznawanych przez sądy polubowne, niezależnie od tego, czy miejsce postępowania przed tym sądem znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy poza jej granicami lub nie jest oznaczone. W tej sytuacji, Minister stwierdził, że organem, który dysponuje informacjami i dokumentami w tego rodzaju sprawach jest Prokuratoria Generalna RP. Organ podniósł, że przejęcie postępowania przez Prokuratorię Generalną RP w sprawie wniesionej przez l. oraz inne spółki z grupy l. nastąpiło na wniosek ministra właściwego w sprawach energii. Organ zauważył, że Minister Energii wydał zarządzenie z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie powołania Zespołu w celu przygotowania rekomendacji stanowiska wobec notyfikacji sporów inwestycyjnych, dokonanych przez podmioty zagraniczne oraz oceny roszczeń tych podmiotów w związku z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz współdziałania z Prokuratorią Generalną Rzeczypospolitej Polskiej w tej sprawie (Dz. Urz. Ministerstwa Energii poz. 23), w którym w § 7 ust. 2 zawarł postanowienie, z którego wynika, że "dokumenty sporządzone w związku z czynnościami Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach notyfikacji sporów inwestycyjnych mogą być udostępnione po zakończeniu sprawy". W tej sytuacji, Minister wskazał, że z chwilą przejęcia dokumentacją dotyczącą analizowanej sprawy zarządza Prokuratoria Generalna, a nie Minister Aktywów Państwowych. Organ podkreślił więc, że nie włada dokumentami, których udostępnienia domaga się skarżący, co w konsekwencji oznacza, że nie władając takimi dokumentami - nie mógł ich udostępnić. W związku z powyższym, organ uznał, że miał pełne prawo o tym zawiadomić stronę skarżącą w formie zwykłego pisma, co też uczynił, udzielając informacji, którą posiadał zarówno w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., jak i w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. zawierającym odpowiedź na ponaglenie strony skarżącej. Organ zwrócił również uwagę, że przepis art. 12 ust. 7 ustawy o Prokuratorii Generalnej RP pozwala na przejęcie postępowania na każdym jego etapie, a więc także przed formalnym wszczęciem postępowania arbitrażowego. Powołując się ponadto na przepis art. 28 ust. 1 ustawy o Prokuratorii Generalnej RP, organ wskazał, że Minister Energii udostępnił informacje i dokumenty Prokuratorii Generalnej RP. Jednocześnie, Minister zauważył, że z chwilą przejęcia postępowania zostało ono objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej regulowaną rozdziałem 4 ustawy o Prokuratorii Generalnej, o czym skarżący został powiadomiony w odpowiedzi na ponaglenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to, choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący F.B. sformułował wobec Ministra Aktywów Państwowych zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał udostępnienia informacji publicznej poprzez przesłanie "zawiadomienia o zaistnieniu sporu (Notice of Dispute) z dnia [...] października 2017 r. wniesionego przez I. oraz inne spółki z grupy I., [a także] wszystkich zawiadomień o zaistnieniu sporu (Notices of Disputes) wniesionych przez inwestorów zagranicznych, informujących Rzeczpospolitą Polskę o zaistnieniu sporów dotyczących inwestycji zagranicznych w energetykę odnawialną w Polsce w latach 2012-2019". Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Konstytucja RP nie definiuje, jakie organy wchodzą w skład systemu władz publicznych. Z drugiej jednak strony, w art. 10 Konstytucji RP ustrojodawca wskazuje, że "władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały". Bez wątpienia zakres pojęcia władzy publicznej jest znacznie szerszy. Do podmiotów wchodzących w zakres tej władzy zaliczymy: Sejm i Senat (także Zgromadzenie Narodowe), Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy wojskowe, sądy administracyjne, Trybunał Stanu, Trybunał Konstytucyjny, Prezydenta RP, Radę Ministrów, ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Radę Gabinetową (pomimo tego, że organ ten nie ma żadnych uprawnień poza konsultacyjnymi), delegatury ministerstw i urzędów centralnych, wojewodów, organy administracji zespolonej, organy administracji niezespolonej, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, regionalne izby obrachunkowe oraz samorządowe kolegia odwoławcze. W skład władzy publicznej wchodzą także samorządy gospodarcze i zawodowe, chociaż w komentowanym przepisie zostały one ujęte w odrębnym punkcie (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz wymienione w Rozdziale IX Konstytucji RP organy kontroli państwowej i ochrony prawa (Najwyższa Izba Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), a także wiele innych podmiotów działających na podstawie ustaw szczególnych, w tym m.in. Rzecznik Praw Dziecka, czy też Rzecznik Praw Pacjenta (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, że w pojęciu organu władzy publicznej, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mieści się minister wchodzący w skład Rady Ministrów, zaś wniosek o udostępnienie informacji publicznej kierowany do ministra podlega rozpatrzeniu. W tej sytuacji, uznać należy, iż nie ulega wątpliwości, że Minister Aktywów Państwowych jest zobowiązany, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej, tym bardziej, że ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Ministra Aktywów Państwowych nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można stwierdzić wręcz, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega jednak, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Z powyższego przepisu wynika ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (tak również m.in. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04, Legalis). W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują, uznać należy, że jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej (zob. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/16, Legalis). Ponadto, wskazać należy, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej: /w:/ m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Z kolei, kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią, więc informacji publicznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1485/13 oraz z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1769/13). W ocenie Sądu, konieczne staje się oddzielenie od siebie pewnych sfer informacyjnych związanych z działalnością organów państwa. Uznać należy, że przedmiotem konstytucyjnego prawa nie są treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane, jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki, protokoły ze spotkań z pracownikami), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można, bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od dokumentów w rozumieniu stricte urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., odróżnia się zatem dokumenty wewnętrzne służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Sąd pragnie zauważyć, że gdyby przyjąć odmienną koncepcję, to wszystkie istniejące dokumenty niezależnie od tego, czy są to dokumenty prywatne, urzędowe, czy wreszcie tzw. dokumenty wewnętrzne, to podlegałyby one - co do zasady - przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego, nie może być kwestionowane, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Treść wniosku w istocie jest zrozumiała, bowiem określa zakres podmiotowy (Minister Aktywów Państwowych), zakres przedmiotowy (informacja dotycząca zawiadomień o zaistnieniu sporu (Notice of Dispute) wniesionych przez inwestorów zagranicznych, informujących Rzeczpospolitą Polskę o zaistnieniu sporów dotyczących inwestycji zagranicznych w energetykę odnawialną w Polsce w latach 2012-2019) oraz ramy czasowe objęte żądaniem (szczegółowo wskazany przez wnioskodawcę okres). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji, co do zasady, obowiązkiem Ministra Aktywów Państwowych było zatem udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Niemniej, o ile nie ulega wątpliwości, że Minister Aktywów Państwowych był podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji, zaś wnioskowana przez stronę skarżącą w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. informacja stanowiła niewątpliwie informację publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., o tyle trzeba jednocześnie wskazać, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Analizując przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p., warto zauważyć, że przepisy cyt. ustawy mówiące o podmiotach zobowiązanych nie posługują się pojęciem podmiotu, do którego strona skierowała wniosek, lecz podmiotu, który informacją dysponuje. Wynika z tego ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (por. m.in. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołany tam wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04). Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują, to jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/16). Uznać należy zatem, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że kryterium jest konkretny stan faktyczny (posiadanie informacji). Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji weryfikuje go po otrzymaniu od zainteresowanego danego żądania. W przypadku, gdy stwierdzi, że nie ma informacji, powiadamia o tym wnioskodawcę, co stanowi także pewnego rodzaju informację. Z literalnego brzmienia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz z wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu, w myśl której informacją publiczną jest każda informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, wynika, że informacji publicznej można domagać się od każdego podmiotu, który ją posiada. Decydujące znaczenie ma przede wszystkim, to czy organ posiada przedmiotowe informacje, przy czym owo posiadanie należy identyfikować z istnieniem określonego stanu faktycznego, w którym w dyspozycji konkretnego podmiotu znajduje się informacja, o jaką wystąpił zainteresowany. Zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się od organu udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej nie jest możliwa. Prawidłowym - w takich okolicznościach - działaniem organu będzie pisemne poinformowanie wnioskodawcy, iż organ żądanej informacji nie posiada. W świetle powyższego, Sąd uznał, że Minister Aktywów Państwowych w analizowanym zakresie w chwili orzekania nie pozostawał w bezczynności, a także nie prowadził postępowania w sposób przewlekły, albowiem informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. nie pozostawały w posiadaniu tego organu, o czym Minister szczegółowo poinformował skarżącego w swoim piśmie z dnia [...] maja 2020 r. stanowiącym odpowiedź na skargę. Minister wyraźnie wskazał bowiem w odpowiedzi na skargę, że sporne zawiadomienia o zaistnieniu sporu (Notice of Dispute) wniesione przez inwestorów zagranicznych znajdują się w posiadaniu Prokuratorii Generalnej RP, która wykonuje zastępstwo procesowe Skarbu Państwa w sprawach dotyczących notyfikacji sporów inwestycyjnych. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że Minister Aktywów Państwowych wykonał swój obowiązek w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r., niemniej uczynił to w sposób nieprawidłowy, albowiem dopiero w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, a więc nie wykonał tego obowiązku bez zbędnej zwłoki, uchybiając tym samym ustawowemu terminowi, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Aktywów Państwowych, zajętym w przedmiotowej sprawie, że skoro żądana przez stronę skarżącą dokumentacja w postaci szczegółowo opisanej we wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. nie znajduje się w posiadaniu tego organu, nie może podlegać udostępnieniu i to niezależnie od ewentualnych obowiązków wynikających z przywołanych przez stronę skarżącą przepisów Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o udostępnieniu informacji publicznej. W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, iż na dzień wyrokowania przez Sąd organ pozostawał w stanie bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, albowiem w odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. przekazał wyraźną informację, iż nie posiada wnioskowanej dokumentacji, podając jednocześnie szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego taka dokumentacja nie znajduje się w jego posiadaniu. Niemniej, w ocenie Sądu, stwierdzić należy, iż nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy podmiot określony w art. 4 u.d.i.p., po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie reaguje na niego w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy. Uznać należy, że nawet, jeśli taki podmiot nie posiada żądanej informacji publicznej, wówczas powinien poinformować o tym wnioskodawcę - choćby w najprostszy sposób - uwalniając się tym samym od zarzutu bezczynności. W tej sytuacji, za niedopuszczalne uznać należy przekazanie stronie wnioskującej o udostępnienie informacji publicznej ogólnych informacji o notyfikowanych sporach inwestycyjnych (w pismach Ministra z dnia [...] lutego 2020 r. oraz z dnia [...] marca 2020 r.), zaś wskazanie dopiero na etapie odpowiedzi na skargę informacji o braku posiadania wnioskowanych dokumentów przez Ministerstwo Aktywów Państwowych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika uprawnienie procesowe wnioskodawcy do uzyskania od podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 i 2 cyt. ustawy wiadomości o tym, że organ nie posiada żądanej informacji i o ewentualnym przekazaniu wniosku do organu właściwego. Dopiero bowiem dopełnienie temu obowiązkowi zwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności, kończąc swoiste postępowanie przed nim z tego wniosku o informację publiczną (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1237/15 i powołany tam wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 444/14). W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, uznać należy, że nie udzielając skarżącemu w ustawowym terminie informacji zgodnej z treścią jego wniosku, Minister Aktywów Państwowych dopuścił się bezczynność, która ustała ostatecznie dopiero w wyniku udzielenia odpowiedzi na skargę, a więc już po wniesieniu przez skarżącego skargi skierowanej do tutejszego Sądu. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że stan bezczynności Ministra ustał na skutek poinformowania w odpowiedzi na skargę o braku posiadania dokumentów wymienionych we wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym, uznać należy, że do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie organ prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, a więc nie pozostawał w bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzut bezczynności może bowiem zostać uznany za zasadny wyłącznie wówczas, gdy organ dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem, w następstwie wniesienia skargi, przekazał skarżącemu informację, że nie dysponuje wnioskowanymi dokumentami, które znajdują się w Prokuratorii Generalnej RP. W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Niemniej, z uwagi na fakt, iż organ pozostawał jednak na dzień wniesienia skargi w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.). W ocenie Sądu, bezczynność Ministra Aktywów Państwowych załatwieniu wniosku strony skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy termin rozpoznania wniosku informacyjnego, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez organ przekroczony, bowiem pełna realizacja wniosku miała miejsce dopiero, po wniesieniu skargi (vide: udzielenie informacji w odpowiedzi na skargę z dnia 20 maja 2020 r.). Jednakże, w ocenie Sądu, przekroczenie to nie było aż tak nadmierne, aby można było rozpatrywać je w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. W tej sytuacji, bezczynność Ministra nie wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy fakt natychmiastowego udzielenia odpowiedzi na wniosek, po otrzymaniu skargi na bezczynność. Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność Ministra Aktywów Państwowych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zasądzając od organu na rzecz strony skarżącego zwrot kwoty 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi - orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a.