II SA/Wr 358/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania kserokopii aktu małżeństwa wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku sprostować w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 358/20) oczywistą omyłkę w ten sposób, że w wierszu 18 od góry, winno być "Wojewody D." zamiast "D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.". UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 - dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu, jak i na wniosek strony (o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a.) sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Aby można było jednak dokonać sprostowania wyroku, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd w wyroku z 24 listopada 2020 r. (wiersz 18, od góry) omyłkowo wskazał jako organ "D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W." zamiast "Wojewodę D.". Nie może budzić wątpliwości, iż powyższe stanowi oczywistą omyłkę, podlegającą sprostowaniu. Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.