II GSK 207/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. z siedzibą w A., [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 300/20 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w A, [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 300/20, oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w A., [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu [...] listopada 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek A. S.A. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny ZARA o numerze [...] udzielonego na rzecz B. SA z siedzibą w L., przeznaczonego do oznaczania takich towarów z klasy 30 jak: świeże, suszone, konserwowane, głęboko mrożone, gotowe do użycia (wstępnie gotowane) spożywcze ciasta i makarony. W toku postępowania uprawniony ze znaku wskazał, że sporny znak towarowy jest używany na polskim rynku w sposób rzeczywisty i trwały, przez wyłącznego licencjobiorcę i dystrybutorów, na dowód czego załączył szereg dokumentów takich jak: kopia umowy licencyjnej, faktury, listy przewozowe. Podkreślił ponadto, że różnice pomiędzy znakiem używanym a zarejestrowanym nie wpływają na charakter odróżniający znaku spornego. Wnioskodawca podnosił z kolei, że wszystkie dowody na okoliczność używania znaku spornego dotyczą suszonych makaronów, a nie świeżych makaronów, świeżych spożywczych ciast, konserwowanych spożywczych ciast i makaronów, głęboko mrożonych ciast i makaronów, gotowych do użycia spożywczych ciast i makaronów. Ponadto wskazał na różnice pomiędzy znakiem zarejestrowanym, a używanym oraz na konieczność używania znaku w postaci zarejestrowanej. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Urząd Patentowy RP, działając m.in. na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 286 ze zm., powoływanej dalej jako p.w.p.) oddalił wniosek. Organ uznał, że sporny znak towarowy był używany w postaciach nieznacznie odbiegających od wersji objętej ochroną i nie decydowały one o odróżniającym charakterze tego oznaczenia. Za elementy odróżniające sporny znak organ uznał postać kobiety z długimi włosami, w chuście na głowie, ubranej w zapinaną bluzkę z rękawem podwiniętym do łokcia stojącej na tle łanów zboża, trzymającej w rękach zboże oraz umieszczony w owalu napis ZARA. Zauważył w tym zakresie, że zarówno znak w postaci używanej, jak i zarejestrowanej zawierał linię horyzontu i zarys nieba. Nie ulegało wątpliwości organu, że znak w postaci używanej i chronionej posiadał pewne różnice - dopisek PASTA przez słowem ZARA, linia horyzontu w innym miejscu oraz widoczność części sylwetki kobiety. Porównując te znaki jako całość, organ stwierdził, że znaki używane zostały zmodyfikowane w taki sposób, że zachował swój odróżniający charakter. Zdaniem organu, umieszczenie słowa "pasta" przed słowem ZARA, stanowiło jedynie dookreślenie produktu i dla przeciętnych konsumentów będzie ono jedynie informacją o produkcie, a nie o jego pochodzeniu z konkretnego źródła. Organ stwierdził, że przedstawione przez uprawnionego faktury dotyczyły wszystkich towarów objętych ochroną znaku spornego. Dotyczyły one wielu rodzajów makaronów oraz tortellini, które jest rodzajem ciasta, Przy czym ze spisów towarów wymienionych na fakturach nie wynikało czy ten makaron był świeży, konserwowany, głęboko mrożony czy też gotowy do spożycia. Należało zatem rozumieć, że były to szeroko rozumiane makarony, w różnym stopniu gotowe do spożycia także świeże, konserwowane czy głęboko mrożone. Wnioskodawca wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi m.in. zaniechanie wyjaśnienia kwestii używania spornego znaku w odniesieniu do poszczególnych towarów, dla oznaczenia których zarejestrowano sporny znak, także uznanie, że materiał dowodowy złożony przez uczestnika świadczy o używaniu przez niego znaku towarowego w postaci różniącej się od zarejestrowanej, ale w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 873/14 uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt II GSK 839/15 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, iż złożony do akt materiał dowodowy dotyczył używania znaku towarowego słowno-graficzngo ZARA jedynie w odniesieniu do makaronu suszonego i tortellini, podczas gdy potwierdzał on używanie spornego znaku w odniesieniu do makaronu jako kategorii szeroko rozumianej. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lipca 2020 r. oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie wyjaśnił, że przedłożone przez uczestnika dowody potwierdzają, iż sporny znak był używany na oznaczanie szeroko rozumianych makaronów i bynajmniej nie istniała postulowana w skardze potrzeba wykazania odrębnego używania spornego znaku wobec każdego z towarów ujętych w zakresie ochrony – a więc osobno dla makaronów świeżych, osobno dla suszonych itp. Zdaniem WSA, nie można im bowiem przypisać cechy podkategorii w ramach przyznanej uczestnikowi kategorii ochrony, gdyż dokonywanie wewnątrz niej istotnych podziałów nie jest możliwe. Trudno sobie bowiem wyobrazić oznaczanie przez różnych producentów tym samym oznaczeniem ZARA osobno makaronów suszonych, mrożonych czy konserwowanych, bez ryzyka konfuzji u konsumentów, co do źródła ich pochodzenia. Sąd I instancji w pełni podzielił również ocenę organu, że używane przez uczestnika w obrocie gospodarczym postacie znaku słowno – graficznego, ukazane też w formie graficznej w skarżonej decyzji, w pełni mieszczą się w dyspozycji używania znaku zdefiniowanej w art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., zgodnie z którym to przepisem, przez używanie znaku, rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. WSA zgodził się z organem, że nie można mówić o używaniu innego, niż chronione oznaczenia, z uwagi na umieszczenie w nim słowa "pasta" przed słowem ZARA. Umieszczenie na opakowaniu makaronu napisu "pasta" jest po prostu informacją o produkcie i nie wpływa na zmianę odróżniającego charakteru przedmiotowego znaku. A. S.A. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uwzględnienie skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP; a ponadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe i sprzeczne z oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 839/15 dokonanie kontroli zgodności z prawem działania organu, który, z naruszeniem norm prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.: a. wadliwie ustalił, że znak sporny był używany w obrocie w sposób rzeczywisty dla wszystkich towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego; b. wadliwie ustalił, że znak sporny był używany dla wymienionych w wykazie towarów znaku spornego: "świeżych, suszonych, konserwowanych, głęboko mrożonych, gotowych do użycia (wstępnie gotowanych) spożywczych ciast", podczas gdy dokonana przez NSA ocena prawna ewentualnie wskazywała na używanie znaku spornego dla "makaronu jako kategorii szeroko rozumianej"; c. wadliwie ustalił, że z treści wykazu towarów znaku spornego nie jest możliwe wyodrębnienie podkategorii z "szeroko rozumianych makaronów", tymczasem możliwość wyodrębnienia takich podkategorii wynika z literalnego brzmienia wykazu towarów znaku spornego w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej, a mianowicie: "świeże, suszone, konserwowane, głęboko mrożone, gotowe do użycia (wstępnie gotowane) spożywcze ciasta i makarony", w konsekwencji Sąd wadliwie uznał, że dowody używania znaku spornego dotyczyły wszystkich podkategorii towarów zawartych w wykazie; d. wadliwie ustalił, że używanie znaku spornego dla "makaronu jako kategorii szeroko rozumianej" należy intepretować w ten sposób, że znak sporny był używany dla wszystkich podkategorii makaronu wymienionych w wykazie znaku spornego, mianowicie dla: "świeżych, suszonych, konserwowanych, głęboko mrożonych gotowych do użycia (wstępnie gotowanych) spożywczych makaronów"; taka interpretacja nie jest z kolei uzasadniona okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy, nie wynika z oceny prawnej dokonanej przez NSA i jest sprzeczna z ciężarem dowodu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego, który na mocy przepisu art. 169 ust. 6 p.w.p., leży po stronie uprawnionego (uczestnika); 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe dokonanie kontroli zgodności z prawem działania organu, który z naruszeniem norm prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. wadliwie ustalił, że używanie przez uczestnika w obrocie oznaczenia słowno-graficznego o treści "PASTA ZARA" mieści się w dyspozycji używania znaku towarowego zdefiniowanej w przepisie art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., ze względu na to, że oznaczenie to stanowi postać znaku spornego nie zmieniającą jego charakteru odróżniającego, podczas gdy oznaczenie używane przez uczestnika różni się od znaku spornego w stopniu zmieniającym jego charakter odróżniający; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe dokonanie kontroli zgodności z prawem działania organu, który z naruszeniem norm prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., wadliwe ustalił, że uczestnik wykazał używanie znaku spornego; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku w zakresie podstaw faktycznych, jak i prawnych, na skutek błędnej oceny ustaleń faktycznych oraz prawnych poczynionych przez organ w zakresie przesłanki rzeczywistego używania znaku spornego oraz braku wyjaśnienia przez Sąd, jakie były motywy jego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza odnośnie uznania, że używanie znaku spornego dla "szeroko rozumianych makaronów" uzasadnia przyjęcie, że znak sporny był używany dla wszystkich towarów objętych zakresem jego rejestracji oraz motywów, dla których Sąd uznał, że element "PASTA" w oznaczeniu uczestnika "PASTA ZARA" ma charakter informacyjny i nie wpływa na charakter odróżniający znaku spornego jako całości, co uniemożliwia poznanie motywów, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną. Skarżący kasacyjnie postawił również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: 1. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że uczestnik nie miał obowiązku wykazać rzeczywistego używania znaku spornego w odniesieniu do każdej podkategorii towarów wyodrębnionej w treści wykazu towarów znaku spornego, podczas gdy obowiązek taki wynika z treści samego przepisu oraz z prawidłowej interpretacji tego przepisu, zgodnej z obowiązującym orzecznictwem; 2. art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy dowody dotyczące rzeczywistego używania znaku spornego dotyczyły innego niż znak sporny oznaczenia, różniącego się od znaku spornego w stopniu wpływającym na jego charakter odróżniający; 3. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w sytuacji, kiedy z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że znak sporny nie był używany w sposób rzeczywisty dla wszystkich towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat; co skutkowało dokonaniem wadliwej kontroli decyzji organu w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego do znaku spornego z naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a. i doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi na decyzję organu z naruszeniem art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że ujęte w wykazie znaku spornego ciasta są produktami piekarniczymi, deserowymi i w żaden sposób nie mogą być postrzegane przez konsumentów jako substytuty dla makaronów, a tym bardziej jako tożsame towary. Nie sposób uznać makaronów i ciast za tożsame produkty na podstawie samego faktu umiejscowienia ich w tej samej klasie nicejskiej. Zdaniem skarżącej określenie "pasta" użyte na towarach takich jak opakowania makaronu będzie postrzegane jako sformułowanie o charakterze fantazyjnym. W konsekwencji używanie znaku spornego łącznie z elementem "pasta" zmienia jego charakter odróżniający jako całości i stanowi nowe, inne oznaczenie o treści "PASTA ZARA". Również element graficzny ujęty w oznaczeniu używanym przez uczestnika w sposób znaczący odbiega od reprezentacji graficznej złożonej przy rejestracji. Pozostałe strony postępowania nie skorzystały z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2021 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej uzasadnionych podstaw, obszernie uzasadniając wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Skarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji stwierdził, iż oddalenie wniosku skarżącej kasacyjnie Spółki [...] o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny ZARA [...], było zgodne z prawem. W ocenie WSA, uprawniona ze znaku Spółka udowodniła używanie spornego znaku w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów z klasy 30, przy czym zmodyfikowana postać graficzna używanego w obrocie towarowym znaku nie miała wpływu na jego odróżniający charakter. Skarżąca kasacyjnie Spółka, kwestionując to stanowisko zarzutami zbudowanymi w oparciu o obie wskazane w art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. podstawy, podniosła między innymi przeprowadzenie kontroli w sposób sprzeczny z oceną prawną wyrażoną przez NSA w wyroku z dnia 29 października 2019 r. o sygn. akt II GSK 839/15 i dokonanie wadliwych ustaleń co do towarowego zakresu dowiedzionego używania znaku towarowego. Podniosła także wadliwość oceny w odniesieniu do postaci znaku towarowego, który - faktycznie używany - różnił się od znaku spornego w stopniu mającym wpływ na jego charakter odróżniający. Przypomnieć należy, iż spór o prawo ochronne do znaku ZARA [...] toczy się – na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego - wokół zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. oraz art. 169 ust. 4 pkt 1) tej ustawy. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu tego prawa, chyba że istnieją ważne powody nieużywania znaku. Natomiast jak stanowi art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach nie zmieniających jego odróżniającego charakteru. Ocenie Sądu I instancji podlegało zatem stanowisko Urzędu Patentowego, zgodnie z którym uprawniona ze znaku Spółka udowodniła rzeczywiste używanie spornego znaku dla wszystkich towarów, dla których znak został zarejestrowany, zaś używany znak przedstawiał wszystkie cechy, które w decyzji o udzieleniu prawa ochronnego decydowały o jego odróżniającym charakterze. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu błędnej wykładni art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ponieważ wynik tej wykładni ma zasadnicze znaczenie dla oceny pozostałych zarzutów, stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Sąd I instancji nie negował wynikającego z art. 169 ust. 6 p.w.p. w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. obowiązku wykazania przez uprawnionego używania znaku, natomiast uznał że wykazanie używania znaku dotyczyło makaronów i tortellini zdefiniowanych jako kategoria towarów w sposób na tyle precyzyjny, że wykluczających tworzenie podkategorii, a tym samym znoszących obowiązek wykazywania używania znaków dla makaronów i ciast spożywczych odrębnie dla każdego rodzaju. Pogląd Sądu należy uznać za prawidłowy, przy czym dodać należy, iż znak został zarejestrowany dla konkretnie określonej grupy towarów z klasy 30 tj. spożywczych ciast i makaronów oferowanych w obrocie handlowym w postaciach wynikających z różnej formy ich przygotowania. Zindywidualizowane przedmiotowo prawo ochronne do znaku spornego, a więc zastrzeżone dla wąsko zakreślonej grupy towarów spożywczych – w rozpatrywanej sprawie są to makarony i ciasta spożywcze - powoduje, że wynikający z art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. nakaz używania znaku chronionego dotyczy tych właśnie produktów niezależnie od formy w jakiej są oferowane na rynku, a tworzenie odrębnych podgrup towarowych w zależności od formy, w jakich występują w sprzedaży, należy uznać za sztuczne i nieracjonalne. Odpowiadając kolejno na zarzuty naruszenia prawa procesowego i uznając je za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na niepowołanie przez autora skargi kasacyjnej art. 190 p.p.s.a., który nakłada na sąd ponownie rozpatrujący sprawę obowiązek zastosowania się do wykładni dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Prowadzenie wywodu dotyczącego niezastosowania się Sądu I instancji do wynikającej z przywołanego wyroku NSA wykładni bez oparcia zarzutów na art. 190 p.p.s.a. jest nieprawidłowe, a wadliwości tej nie może usunąć odwołanie się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 tej ustawy w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, co nie oznacza, że Sąd kasacyjny nie może ocenić zasadności tak sformułowanych zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przywołanych przepisów i zasadnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., nie stwierdzając naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów postępowania objętych skargą kasacyjną. Na obecnym etapie postępowania nie może być już sporne, że uprawniona z prawa ochronnego Spółka udowodniła używanie znaku spornego dla wszystkich rodzajowo towarów, dla oznaczania których znak został zarejestrowany, to znaczy dla makaronów i ciast spożywczych. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Sąd I instancji, orzeka w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2019 r., którym zanegowano twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że Urząd Patentowy stwierdzając używanie spornego znaku ZARA odwoływał się wyłączne do pozycji "makarony suszone i tortellini", podczas gdy, jak stwierdził ten Sąd wskazując na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze strony 11, organ odwoływał się do makaronu i ciasta jako kategorii ogólnej. Ocena ta wypracowana została w oparciu o dowody w postaci faktur, które obejmowały makarony różnych rodzajów i tortellini, które – czego NSA nie zakwestionował – należą do kategorii ciast spożywczych. Stąd końcowa ocena dowiedzenia używania znaku dla wszystkich towarów, dla których znak został zarejestrowany, nie budzi wątpliwości. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów p.p.s.a. w powiazaniu ze wskazanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego przez wadliwe przyjęcie używania w obrocie handlowym znaku zgodnie z dyspozycją art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., a więc w takiej postaci, w której różnice nie zmieniają charakteru odróżniającego znaku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, który zgodził się z Urzędem Patentowym, iż używany w obrocie gospodarczym znak towarowy w swojej zmodyfikowanej postaci zachował swój odróżniający charakter wynikający z udzielonego prawa ochronnego. Niewątpliwie zachowane zostały wszystkie charakterystyczne elementy znaku czyli długowłosa kobieta w chuście na głowie, trzymająca naręcze zbóż, umieszczona w owalu z napisem ZARA. Elementem nienależącym do znaku jest napis "pasta" przed słowem ZARA, jednak w ocenie Sądu kasacyjnego nie tworzy on innego, nowego znaku i nie powoduje zmiany w odbiorze znaku zastrzeżonego w jego odróżniających cechach. Prawidłowa ocena dokonanych przez Urząd Patentowy ustaleń w sferze prawa i faktów skutkuje nieuwzględnieniem zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przez ich nieprawidłowe zastosowanie. Nie jest wreszcie usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnić trzeba, że wskazanym przepisem ustawodawca określił jakim warunkom odpowiadać ma prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie owej normy, można powiedzieć, że uzasadnienie orzeczenia służy wyjaśnieniu powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu – na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej – prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez sąd art. 141 § 4 cyt. ustawy tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1349/14, z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 191/13, z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 1696/11; CBOSA), ewentualnie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obciążone żadną z wymienionych wyżej wad, zaś z treści wywodów wynikają powody, dla których Sąd I instancji wydał wyrok określonej treści; zostały one przedstawione na tyle jasno, że umożliwiły postawienie zarzutów kasacyjnych w ramach obu podstaw przewidzianych art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.