VII SA/Wa 1761/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. i B. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 821/17 w sprawie ze skargi R. R. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym: R.R. i B.P.– solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn.. akt VII SA/Wa 821/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. R. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...]. Przedmiotowy wyrok jest prawomocny od dnia 30 stycznia 2018 r. W dniu 3 sierpnia 2019 r. R. R. i B. P. wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem, wskazując jako podstawę wznowienia art. 273 § 1 pkt 1, 2 i § 2 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie sądowoadministracyjne, umożliwiającym ich uchylenie lub zmianę. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowej podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.) – dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Na mocy art. 276 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto, stosownie do art. 279 p.p.s.a., zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Należy bowiem uwzględnić, że żądanie wznowienia jest możliwe wyłącznie w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Natomiast uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarżący we wniesionej przez siebie skardze ograniczyli się jedynie do przywołania ustawowej podstawy wznowienia postępowania, tj. art. 273 p.p.s.a. W uzupełnieniu skargi, tj. w piśmie z dnia 9 grudnia 2019 r. przytoczyli także okoliczności faktyczne, które w ich ocenie wyczerpują znamiona wskazanych podstaw wznowienia, jednakże w rzeczywistości przytoczone okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. Samo wskazanie podstawy wznowienia nie jest wystarczające, koniecznym jest bowiem wykazanie, że okoliczności uzasadniające wznowienie faktycznie miały miejsce. Zgodnie z art. 273 § 1 p.p.s.a. Można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Zgodnie z art. 273 § 2 można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie zaś z § 3 ww. przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że zarzuty złożonej skargi w sprawie niniejszej nie zostały sformułowane w sposób precyzyjny. Z analizy skargi wynika jednak, że powołując się na ww. podstawy wznowienia postępowania skarżący dążyli do wykazania, że w toku postępowania administracyjnego doszło do "przestępstwa urzędniczego" oraz orzeczenie zostało oparte na "fałszywym oświadczeniu". Wskazać jednak trzeba, że powołane okoliczności nie stanowią dostatecznej podstawy do wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowym ukształtowany jest bowiem pogląd, że możliwość skutecznego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co do zasady, została przez ustawodawcę uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 p.p.s.a.). Taki wyrok może zapaść po przeprowadzeniu postępowania w sprawie karnej (zob. wyrok NSA z 11 maja 2010 r. II FSK 1562/08). Konsekwentnie zatem w sytuacji braku wskazania, że istotnie toczyło się postępowanie karne w sprawie przestępstwa urzędniczego i zostało ono zakończone wyrokiem skazującym nie można przyjąć, że ta przesłanka wznowienia została spełniona Także twierdzenie, że wyrok zapadł w oparciu o podrobiony dokument nie może odnieść zamierzonego skutku. Również w tym wypadku podrobienie lub przerobienie dokumentu może stanowić przyczynę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego tylko wówczas, gdy fakt ten w chwili składania skargi o wznowienie został prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego (zob. wyrok w WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/15). Także w tym wypadku skarżący nie wskazali by toczyło lub zakończyło się postępowanie dotyczące podrobienia lub przerobienia dokumentu. Konsekwentnie należało stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały okoliczności mogące stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, dostępne w CBOSA). Z przedstawionych powyżej względów, uznając, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r. nie jest dopuszczalna, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.