V W 3515/19

<p>Sygn. akt VW 3515/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 października 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący Sędzia Klaudia Miłek</strong> </p> <p>Protokolant: Tomasz Janiak</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 27.02, 6.10.2020 roku sprawy, przeciwko <span class="anon-block">G. N.</span> s. <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>obwinionego o to że:</p> <p>W dniu 13 stycznia 2019 r. ok. godz. 16.00 w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> popełnił wykroczenie drogowe polegające na tym ,że kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przewoził małoletniego <span class="anon-block">I. N.</span> bez obowiązkowego fotelika samochodowego na trasie od <span class="anon-block">ul. (...)</span> do <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p>tj. o czyn z 97 kw.</p> <p>orzeka</p> <p>I.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5§1 pkt 9kpw</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62§2kpw</a> postępowanie wobec <span class="anon-block">G. N.</span> umarza.</p> <p>II.  Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Sygn. akt V W 3515/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">G. N.</span> został obwiniony o to, że w dniu 13 stycznia 2019 r. ok. godz. 16.00 w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> popełnił wykroczenie drogowe, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, przewożąc małoletniego <span class="anon-block">I. N.</span> bez obowiązkowego fotelika samochodowego na trasie od <span class="anon-block">ul. (...)</span> do <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Po przeprowadzeniu rozprawy, Sąd umorzył postępowanie wobec dostrzeżenia negatywnej przesłanki procesowej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.</a>, tj. wniesienia skargi przez nieuprawnionego oskarżyciela.</p> <p>Przeciwko <span class="anon-block">G. W.</span> Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji prowadził czynności wyjaśniające na skutek zawiadomienia o wykroczeniu, złożonego przez <span class="anon-block">S. N.</span>, byłą żonę <span class="anon-block">G. N.</span> (k.1-2 załącznika do akt). <span class="anon-block">G. N.</span> oraz <span class="anon-block">S. N.</span> mają syna <span class="anon-block">I. N.</span> (na dzień złożenia zawiadomienia: wiek 3,5 roku). Zawiadamiająca wskazała, że <span class="anon-block">G. N.</span> w dniu 13 stycznia 2019 r. odwożąc syna do domu, przewoził go bez wymaganego prawem fotelika (k. 6-8 załącznika do akt). W toku czynności ustalono, że pasy bezpieczeństwa pojazdu <span class="anon-block">A.</span> były wyposażone w urządzenie typu <span class="anon-block">S. (...)</span> (k.14-22 załącznika do akt) i to za ich pomocą małoletni <span class="anon-block">I. N.</span> był zabezpieczony. 7 czerwca 2019 r. wydano wniosek o odstąpieniu od kierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu (k.37 załącznika do akt). W związku z powyższym, <span class="anon-block">S. N.</span> jako przedstawiciel ustawowy małoletniego złożyła do tutejszego Sądu samoistny wniosek o ukaranie przeciwko <span class="anon-block">G. N.</span> o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 39;art. 39 ust. 3 b)">art. 39 ust. 3b ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Analiza sprawy doprowadziła do konieczności umorzenia postępowania w oparciu o negatywną przesłankę procesową o charakterze formalnym. Na wstępie rozważań wskazać należy, że w polskim procesie karnym obowiązuje tzw. zasada skargowości - wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. W konsekwencji, ustawodawca ujął w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.</a> przesłankę procesową, polegającą na braku skargi uprawnionego oskarżyciela, której zaistnienie w procesie obliguje Sąd do umorzenia postępowania, niezależnie od tego, na jakim etapie postępowanie to się znajduje. Chodzi zatem o sytuację, gdy w sprawie nie ma wniosku o ściganie w ogóle, albo też wniosek taki został złożony przez podmiot nieuprawniony. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi inicjującej postępowanie sądowe jest ograniczony (<em> <!-- --> <span class="anon-block">T. B.</span>, Polskie prawo wykroczeń ..., s. 233</em>) i obejmuje organ występujący w charakterze oskarżyciela publicznego, a w niektórych przypadkach również pokrzywdzonego. Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni lub ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje. Chodzi tutaj o osobę, która nie ma pełnych zdolności do czynności prawnych w znaczeniu prawa cywilnego.</p> <p>W niniejszej sprawie, samoistny wniosek o ukaranie został złożony przez <span class="anon-block">S. N.</span>, będącą przedstawicielem ustawowym <span class="anon-block">I. N.</span>. Kluczowym było zatem ustalenie, czy <span class="anon-block">I. N.</span> przysługiwał w tej konkretnej sprawie status pokrzywdzonego. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 25;art. 25 § 1)">art. 25 § 1 k.p.w.</a>, pokrzywdzonym może być tylko ta osoba fizyczna lub prawna, instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez wykroczenie. Dobrem naruszonym (zagrożonym) przez wykroczenie jest, co do zasady, dobro chronione przez przepis statuujący czyn, który zarzuca się obwinionemu. Pokrzywdzony nie pojawia się zatem wtedy, gdy norma prawna chroni interes ogólny, a czyn ze swej istoty nie godzi w żadne indywidualne dobra.</p> <p>Wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. polega na wykroczeniu przeciwko porządkowi w ruchu drogowym poprzez niestosowanie się do przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>. <span class="anon-block">G. N.</span> został obwiniony o to, że nie zastosował się do nakazu płynącego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 39;art. 39 ust. 1)">art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>, który wskazuje, że kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem ust. 3, 3b i 3c. Na gruncie niniejszej sprawy chodziło o ust. 3b: „zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, dziecka mającego co najmniej 135 cm wzrostu przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa w przypadkach, kiedy ze względu na masę i wzrost dziecka nie jest możliwe zapewnienie fotelika bezpieczeństwa dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnego z warunkami, o których mowa w ust. 3.”. Chodzi zatem o niewywiązanie się z obowiązku posiadania w pojeździe i korzystania z odpowiedniego zabezpieczenia w postaci fotelika lub pasów, adekwatnych do wieku i wzrostu dziecka. Dobrem chronionym prawnie jest tutaj bezpieczeństwo i porządek ruchu na drogach publicznych. Sens oraz brzmienie przepisu stanowiącego podstawę wniosku o ukaranie nie sugeruje, aby sprawca wskazanego wykroczenia godził w inne dobra chronione prawem. Inaczej wygląda bowiem sytuacja, w której niezastosowanie się do zasad ruchu drogowego prowadzi np. do kolizji, której skutkiem jest powstanie konkretnej szkody majątkowej albo pokrzywdzenie jej uczestników. <span class="anon-block">I. N.</span>, będąc pasażerem pojazdu kierowanego przez obwinionego, korzystał z pasów bezpieczeństwa wraz z zabezpieczeniem typu <span class="anon-block">S. (...)</span>. Istotą niniejszej sprawy było ustalenie, czy wiek, waga oraz wzrost małoletniego pozwalał na przewożenie go przy pomocy ww. pasów. Ponadto, do znamion wykroczenia z art. 97 k.w. nie należy zagrożenie bezpieczeństwu innej osoby, na co z kolei wskazuje np. art. 98 k.w. Nie można zatem uznać, że zarzucany obwinionemu czyn doprowadził w sposób bezpośredni do naruszenia lub zagrożenia dobra prawnego <span class="anon-block">I. N.</span>.</p> <p>Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że <span class="anon-block">S. N.</span>, działając w imieniu <span class="anon-block">I. N.</span>, nie posiadała statusu osoby uprawnionej do wniesienia samoistnego wniosku o ukaranie. Dokonać tego może bowiem jedynie oskarżyciel publiczny albo pokrzywdzony. Oskarżyciel publiczny odstąpił od kierowania do sądu wniosku o ukaranie, zaś specyfika i okoliczności popełnienia wykroczenia wykluczają możliwość przyjęcia, iż <span class="anon-block">I. N.</span> można przypisać status pokrzywdzonego tym wykroczeniem. Konsekwencją tego jest uznanie, że wniosek o ukaranie został złożony przez osobę nieuprawnioną, a Sąd jest wobec tego zobowiązany do umorzenia postępowania. Negatywna przesłanka procesowa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.</a> została stwierdzona po rozpoczęciu przewodu sądowego, dlatego zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 § 2 k.p.w.</a>, wydano wyrok o umorzeniu.</p> <p>W postępowaniu w sprawach o wykroczenia zasadą jest, że w sytuacji umorzenia postępowania, koszty postępowania ponosi odpowiednio oskarżyciel publiczny lub posiłkowy, w zależności od tego, który podmiot złożył wniosek wszczynający postępowanie. Wyjątki od takiego rozstrzygnięcia przewiduje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, stosowany odpowiednio w sprawach o wykroczenia. Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. W niniejszej sprawie, Sąd postanowił zwolnić oskarżyciela posiłkowego z ponoszenia przezeń kosztów. Miał bowiem na uwadze, że wniosek o ukaranie złożył podmiot nieprofesjonalny – <span class="anon-block">S. N.</span>, matka <span class="anon-block">I. N.</span>. Umorzenie zaś nastąpiło z powodu wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej. <span class="anon-block">S. N.</span> mogła nie mieć świadomości, że w świetle prawa <span class="anon-block">I. N.</span> nie był pokrzywdzony wykroczeniem, a w jej odczuciu, z troski o dziecko, sprawa wymagała skierowania wniosku do Sądu. Sąd wziął także pod uwagę sytuację rodzinną oskarżycielki – jest ona po rozwodzie i na co dzień <span class="anon-block">I. N.</span> zamieszkuje u niej. To wszystko zdecydowało o zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji</p> </div>