II SA/Gd 578/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody z dnia 14 czerwca 2022 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE M. K., działając poprzez ustanowionego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Wojewody Pomorskiego z 14 czerwca 2022 r., którą uchylono decyzję Starosty Bytowskiego z 14 marca 2022 r., wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..] obręb [..] w B. Objęta sprzeciwem decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: M. K., działając poprzez ustanowionego pełnomocnika w osobie P. K., wystąpił 16 grudnia 2021 r. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, według projektu indywidualnego, zaprojektowanego jako jeden z pięciu budynków planowanych na działce nr [..] obręb [..] w B. 17 stycznia 2021 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie oraz wydał postanowienie wskazujące braki i ustalające termin uzupełnienia złożonego projektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższe postanowienie 10 lutego 2022 r. pełnomocnik strony postępowania złożył wyjaśnienia, po rozpatrzeniu których organ wydał kolejne postanowienie wskazujące braki i ustalające termin uzupełnienia złożonego projektu budowlanego. Pismem z 8 marca 2022 r. pełnomocnik strony postępowania złożył kolejne wyjaśnienia, uzupełniając ponownie projekt budowlany. Decyzją z 14 marca 2022 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla P. K., obejmującego budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany na działce nr [..] obręb [..] w B., wobec niespełnienia, opisanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego warunku spójnej zabudowy z budynkami, dla których wcześniej wydano pozwolenie na budowę. M. K., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od tak wydanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a w przypadku nieprzychylenia się do pierwszego wniosku, o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na mocy art. 138 § 2 k.p.a. Decyzją z 14 czerwca 2022 r. Wojewoda Pomorski uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że w skarżonej decyzji błędnie wskazano osobę, dla której wydano decyzję, a także, że nie dokonano stosownych ustaleń odnośnie do prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji, w ocenie Wojewody, organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Nadto Wojewoda zwrócił uwagę na konieczność sprawdzenia dokumentacji pod względem zgodności z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przeanalizowania planowanej inwestycji pod względem zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami technicznymi. M. K. wniósł sprzeciw od tak wydanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia, zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na jej wynik i treść uzasadnienia, tj.: 1) art. 138 § 2 w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia, w szczególności poprzez brak odniesienia do wszystkich do zarzutów odwołania, 2) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania, 3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów państwa, 4) art. 9 poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Wnoszący sprzeciw podniósł, że organ odwoławczy całkowicie pominął zgłoszone w odwołaniu zarzuty, podczas gdy winien odnieść się do nich szczegółowo. Uznał także, że organ II instancji naruszył przy wydawaniu decyzji administracyjnej art. 10 § 1 k.p.a., co dyskwalifikuje wydaną decyzję. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w jego zarzutach. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw M. K. od decyzji Wojewody Pomorskiego z 14 czerwca 2022 r., a ściślej – biorąc pod uwagę intencje skarżącego – uzasadnienia tej decyzji, którą organ odwoławczy, uchylił na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na wstępie wskazać należy, że jako niesporną Sąd uznał możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego jedynie uzasadnienia decyzji lub jego części, z uwagi na rolę jaką spełnia ono w ramach dokonanego przez organ rozstrzygnięcia. Powyższe nie zmienia jednak tego faktu, że brak jest dotychczas pełnej zgodności co do określenia zakresu (przedmiotu) zaskarżenia w takim przypadku, a także powiązanego z nim zakresu kompetencji kasacyjnych sądu w razie uwzględnienia skargi. Istota rozbieżności w poglądach sprowadza się do kwestii, czy jest dopuszczalne wniesienie skargi skierowanej jedynie przeciwko uzasadnieniu decyzji administracyjnej z wyłączeniem kwestionowania samego rozstrzygnięcia, a w rezultacie czy jest dopuszczalne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji w części obejmującej wyłącznie jej uzasadnienie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie odrzuca koncepcję, według której w razie uznania za zasadną skargi o zakresie zaskarżenia zawężonym przez skarżącego tylko do uzasadnienia danej decyzji bądź jego części, sąd jest władny uchylić tę decyzję wyłącznie w części dotyczącej uzasadnienia, pozostawiając w obrocie prawnym osnowę decyzji. Zdaniem Sądu, ani rozstrzygnięcie, ani uzasadnienie nie mogą bowiem funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie, niezależnie od siebie. Uzasadnienie nie może więc być wyeliminowane z obrotu przez sąd administracyjny bez jednoczesnego wyeliminowania rozstrzygnięcia. Takie orzeczenie zdaniem Sądu rodziłoby niemożliwe do zaakceptowania skutki prawne (za: wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 778/20, CBOSA). Istotnym jest także, że wniesienie skargi (sprzeciwu) przeciwko uzasadnieniu decyzji zawsze oznacza zaskarżenie decyzji jako całości, której poszczególne elementy są ze sobą nierozerwalnie związane i stanowią integralną całość. W konsekwencji uwzględnienie skargi z powodu wadliwości wyłącznie uzasadnienia zawsze skutkuje uchyleniem jako całości decyzji administracyjnej. Tym bardziej to stanowisko jest uzasadnione w sytuacji, gdy środkiem zaskarżenia decyzji jest sprzeciw, który uruchamia kontrolę sądową jedynie w określonych granicach przedmiotowych i podmiotowych (o czym szerzej niżej). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Według art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym, należy zauważyć, że kontrola sądowoadministracyjna ze sprzeciwu na decyzję ograniczona jest do badania kwestii proceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w badanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (art. 64e p.p.s.a.). Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, wyrok WSA w Gdańsku z 3 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 677/17, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, instytucja sprzeciwu służy jedynie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu I instancji została oparta na przesłankach jej wydania określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 649/17, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie ma natomiast podstaw prawnych, aby - kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie - odnosić się do zarzutów merytorycznych. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Podkreślić bowiem należy, że art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja sprzeciwu służy zatem wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu II instancji została oparta na podstawie określonej w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. - jest zwrotem ocennym, jednak przyjąć należy, że jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu I instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Oznacza to jednak, że przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016, str. 622). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest bowiem dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2653/14; z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14; dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Jednocześnie podkreślić należy, że w ramach rozpoznania sprzeciwu, sąd nie może abstrahować od oceny materialnoprawnej, lecz tylko o tyle, o ile ocena ta będzie uzasadniona i odniesiona do przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to z faktu, że nie sposób dokonać kontroli sprzeciwu według kryteriów z art. 64e p.p.s.a., nie oceniając wprzód kasatoryjnego rozstrzygnięcia także w świetle wywiązana się przez organ wyższej instancji z powinności z art. 138 § 2a k.p.a. Oznacza to, że poprawna interpretacja przepisów, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, jest koniecznym warunkiem bezbłędnego określenia prawotwórczych okoliczności właściwych dla sprawy, z kolei których wyjaśnienie według kryteriów z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. warunkuje zasadne rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty, a zaniechania w tym zakresie (przynajmniej w znacznej części) uzasadniają rozstrzygnięcie po myśli art. 138 § 2 k.p.a. Takie jest też stanowisko NSA, który w swych wyrokach stwierdzał, że zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (zob. m.in. wyroki z 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18; z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1299/17, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym przepisy materialnoprawne mają znaczenie w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej sprzeciwu od decyzji, jednakże wyłącznie w związku z przepisami postępowania określającymi jego aspekt wyjaśniający. To, co organ ma wyjaśnić, rekonstruowane jest na podstawie przesłanek rozstrzygnięcia sprawy (hipotezy normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia), bowiem tylko okoliczności relewantne z perspektywy tych przesłanek można uznać za mające wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18, CBOSA). Nadto Sąd, rozpoznając sprzeciw wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., skoro ma za zadanie rozważyć, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., musi również ustalić czy w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Taka sytuacja wystąpi, gdy decyzja organu I instancji dotknięta była wadą nieważności w związku z jej wydaniem bez podstawy prawnej, z naruszeniem res iudicata lub z powodu jej skierowania do osoby niebędącej stroną postępowania (por. R. Hauser, J. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2019, s. 477, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2020 r. sygn. akt I GSK 1188/20). W takiej bowiem sytuacji organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do uchylenia wadliwej decyzji i umorzenia postępowania dotkniętego kwalifikowaną wadą procesową. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie – w zakreślonych powyżej granicach – jest decyzja kasacyjna Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji, a także z rozstrzygnięcia organu I instancji, decyzja Starosty skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie, bowiem nie do wnioskodawcy, lecz do jego pełnomocnika w postępowaniu przed organem I instancji. W tej sytuacji, organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, zobowiązany był zastosować w sprawie nie przepis art. 138 § 2 k.p.a., lecz przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji była dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną postępowania (por. R. Hauser, J. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2019, s. 477). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela przy tym wyrażony w doktrynie pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy nie może stwierdzić nieważności decyzji, orzekając na mocy art. 156 § 1 k.p.a. z uwagi na inny zakres i charakter działań tego organu w administracyjnym toku instancji oraz fakt, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy decyzji ostatecznych (por. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Oznaczenie strony w decyzji administracyjnej, ST 2004, nr 7-8, s. 58). W konsekwencji, organ odwoławczy w opisanych okolicznościach sprawy, nie miał podstaw do orzeczenia w postępowaniu odwoławczym na mocy art. 138 § 2 k.p.a., co czyni jego rozstrzygnięcie wadliwym, a sprzeciw uzasadnionym. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego z uwagi na brak odniesienia się przez organ II instancji do wniesionych w odwołaniu wyjaśnień, a także zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 10 § 1 k.p.a. podkreślić należy, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. (teza, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 611/21, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie podlegają przy tym weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu administracyjnym oraz zrealizowana jest pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (za: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 351/21 dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy i - na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie do art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 złotych składają się: wpis od skargi w wysokości 100 zł, pobrany od skarżącego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.); koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł z tytułu opłaconego pełnomocnictwa (pkt IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej - Dz.U. Nr 225 poz. 1635 ze zm.). Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 64d § 1 p.p.s.a.