VII U 298/20

<p>Sygn. akt VII U 298/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 12 października 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Katarzyna Błażejowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 października 2020 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. P.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o świadczenie rehabilitacyjne</p> <p>na skutek odwołania <span class="anon-block">A. P.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>z dnia 12 marca 2020 r. nr <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalsze pięć miesięcy od dnia 28 stycznia 2020r. do wyczerpania 12 ( dwunastu ) miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego.</p> <p>SSR Katarzyna Błażejowska</p> <p>Sygn. akt VII U 298/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 12 marca 2020 r., nr <span class="anon-block"> (...)</span> Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> odmówił <span class="anon-block">A. P.</span> prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 11 marca 2020 r. orzekła, ze brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.</p> <p>Z decyzja nie zgodziła się ubezpieczona wnosząc odwołanie i domagając się jej zmiany poprzez przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu odwołująca podała, że żaden z badających ją lekarzy nie był lekarzem specjalizującym się w psychiatrii, co w jej opinii jest niedopuszczalne i nie powinno mieć miejsca, jeśli dokumenty o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego zostały w jej przypadku wystawione właśnie przez lekarza psychiatrę.</p> <p>W odpowiedzi na powyższe pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu Zakład podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">A. P.</span> wnioskiem z dnia 14 maja 2019 r. ubiegała się o świadczenie rehabilitacyjne w związku z ogólnym stanem zdrowia. Orzeczeniem z dnia 1 lipca 2019 r. Lekarz Orzecznik ZUS ustalił, że w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy, licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Na podstawie tego orzeczenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r. przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 2 lipca 2019 r. do 29 września 2019 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 30 września 2019 r. do 29 października 2019 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru. Kolejną decyzją z dnia 8 listopada 2019 r. przyznał <span class="anon-block">A. P.</span> prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 30 października 2019 r. do 27 stycznia 2020 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczności bezsporne</em> </p> <p>W związku z mijającym okresem, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne ubezpieczona wnioskiem z dnia 23 grudnia 2019 r. ubiegała się o dalsze prawo do świadczenia. Orzeczeniem z dnia 5 lutego 2020 r. Lekarz Orzecznik ZUS ustalił, że brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Ubezpieczona wniosła sprzeciw od powyższego orzeczenia, a Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 11 marca 2020 r. również stwierdziła brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Wobec tego organ rentowy decyzją z dnia 12 marca 2020 r. odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z 23.12.2019 r., orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 5.02.2020 r., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 11.03.2020 r., decyzja ZUS z 12.03.2020 r. – akta rentowe </em> </p> <p>Biegły sądowi psychiatra oraz psycholog na podstawie przeprowadzonych badań oraz po dokonaniu analizy dostępnej dokumentacji medycznej stwierdzili u odwołującej jadłowstręt psychiczny oraz obustronne torbiele jajników. Zdaniem biegłych odwołująca w okresie zakwestionowanym przez ZUS, tj. od dnia 28 stycznia 2020 r. była nadal niezdolna do pracy przez kolejne 5 miesięcy, do wyczerpania 12 miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: opinia sądowo-lekarska z 6.08.2020 r. – k. 17-19</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Ustalenia stanu faktycznego Sąd poczynił w oparciu o dokumenty zawarte w aktach sprawy oraz aktach ZUS, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony procesu. Ponadto Sąd kierował się treścią opinii sądowo-lekarskiej biegłych psychiatry oraz psychologa.</p> <p>Ponadto Sąd wskazuje, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 148(1);art. 148(1) § 1)">art. 148^{<!-- -->1} § 1 k.p.c.</a> sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty lub sprzeciwu od wyroku zaocznego sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W niniejszym postępowaniu Sąd doszedł do przekonania, iż okoliczności sprawy są na tyle jasne, iż nie jest konieczne prowadzenie rozprawy, wobec czego wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym.</p> <p>Przechodząc do kwestii zasadniczej Sąd wskazuje, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 (art. 18;art. 18 ust. 1)">art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa</a> (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1368, ze zm.) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 (art. 18 ust. 2)">ust. 2</a>).</p> <p>Podkreślenia wymaga to, że w przedmiotowej sprawie nie było sporu, co do ustaleń stanu faktycznego z wyjątkiem kwestii dotyczącej określenia stanu zdrowia ubezpieczonej oraz jej zdolności do pracy po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i części świadczenia rehabilitacyjnego. Zatem kluczowym dla rozstrzygnięcia o zasadności odwołania było ustalenie stanu zdrowia odwołującego po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego. W tym celu Sąd postanowieniem z dnia z dnia 19 maja 2020 r. dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatry oraz psychologa celem stwierdzenia, czy stan zdrowia ubezpieczonej po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i częściowo świadczenia rehabilitacyjnego czynił ubezpieczoną nadal niezdolną pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokowały odzyskanie zdolności do pracy i w jakim terminie.</p> <p>W opinii sądowo-lekarskiej z dnia 5 lutego 2020 r. biegli wskazali, że w dniu 28 stycznia 2020 r. ubezpieczona była nadal niezdolna do pracy przez kolejne 5 miesięcy, aż do wyczerpania 12 miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego. Przebieg zaburzeń u badanej ma charakter przewlekły, a w czasie ulegało nasilenie poszczególnych objawów. Biorąc pod uwagę obraz kliniczny zaburzeń u badanej – nasilenie i częstość objawów, doczasowy przebieg choroby, obecny stan zdrowia – biegli stwierdzili, że ubezpieczona nie była zdolna do regularnego wykonywania zatrudnienia w celu osiągnięcia wynagrodzenia w okresie zakwestionowanym przez ZUS.</p> <p>Do powyższej opinii zastrzeżenia złożył pozwany organ rentowy, w których podniósł, iż Komisja Lekarska ZUS po przeprowadzeniu badania w marcu 2020 r. rozpoznała zaburzenia odżywiania oraz torbiele jajnika, natomiast stan psychiczny oceniła jako prawidłowy. Lekarz Konsultant ZUS – psychiatra – uznał, że u powódki nie występują zaburzenia psychiczne, które uzasadniałyby przyznanie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.</p> <p>W przekonaniu Sądu powyższe zastrzeżenia stanowiły jedynie polemikę z płynącymi z niej wnioskami. W kontekście tych zarzutów należy stwierdzić, iż nie dotyczyły one konieczności wyjaśnienia kwestii medycznych, co do których bieli nie zajęliby przekonującego stanowiska (por. wyrok SN z dnia 8 maja 2008 r., I UK 356/07, OSNP 2009/17-18/238). Należy także podnieść, iż stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Tak w piśmiennictwie jak i w judykaturze wskazuje się, że nie ma dowolności w powoływaniu kolejnych biegłych, a u podstaw takiej decyzji leżeć powinny racjonalne argumenty takie np. jak niejasność, niezupełność czy sprzeczności występujące w opiniach (por. np. <em> <!-- --> T. Ereciński</em> [w:] Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Warszawa 2002, str. 567-568; czy wyroki SN z dnia 24 czerwca 2008 r., I UK 373/07, Lex nr 496398; z dnia 1 września 2009 r., I PK 83/09, Lex nr 550988; z dnia 16 września 2009 r., I UK 102/09, Lex nr 537027). Dodatkowo zważyć trzeba, że do dowodu z opinii biegłego nie mogą mieć zastosowania wszystkie zasady prowadzenia dowodów, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.p.c.</a> (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 r., II CR 817/73; Lex nr 7404). Jeżeli więc Sąd uzyskał od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, to nie ma potrzeby żądania ponowienia lub uzupełnienia tego dowodu (por. wyroki SN z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99, Legalis, z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, Legalis; z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, Legalis). Specyfika dowodu z opinii biegłego polega m.in. na tym, że jeżeli taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> opinii kolejnego biegłego można żądać jedynie „w razie potrzeby”. Potrzeba taka nie może być jedynie wynikiem niezadowolenia strony z niekorzystnego dla niej wydźwięku konkluzji opinii. W innym wypadku bowiem sąd byłby zobligowany do uwzględniania kolejnych wniosków strony dopóty, dopóki nie złożona zostałaby opinia w pełni ją zadowalająca, co jest niedopuszczalne (tak SA w Katowicach w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r., I ACa 71/14, Lex nr 1466798; por. także: wyroki SN z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 639/99, Lex nr 53135.; z dnia 17 grudnia 1999 r., II UKN 273/99, OSNP 2001/8/284 i z dnia 18 października 2001 r., IV CKN 478/00, Lex nr 52795).</p> <p>Sąd uznał zatem powyższą opinie sądowo-lekarską za wiarygodną. Sąd w całości podzielił wnioski wynikające z opinii, ponieważ zostały one sformułowane w oparciu o przeprowadzone osobiście badanie przedmiotowe ubezpieczonej oraz wszechstronną analizę materiału dowodowego, w tym w szczególności dokumentacji lekarskiej zawartej w aktach rentowych oraz aktach sprawy. Nadto opinia sporządzona w niniejszej sprawie jest jasna, kompleksowa, wolna od niekonsekwencji, a ponieważ biegli są specjalistami z zakresu wskazanej dziedziny medycyny, Sąd nie znalazł podstaw by ją zakwestionować. Wobec czego wnioski płynące z opinii przyjął jako własne.</p> <p>Wobec powyższego Sąd orzekł, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14}§ 2 k.p.c.</a> i zmienił zaskarżoną decyzję jak w sentencji.</p> <p>SSR Katarzyna Błażejowska</p> </div>