VIII Ka 436/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Ka 436/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 października 2020 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Przemysław Wasilewski</p> <p>Protokolant Izabela Zinkiewicz</p> <p>przy udziale oskarżyciela z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">S.</span> Mirosława Stefaniuka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>obwinionej o czyn z art. 92 a k.w. i inny;</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim</p> <p>z dnia 24 lipca 2020 roku, sygnatura akt VIII W 18/19</p> <p> <strong> <!-- -->Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim do ponownego rozpoznania. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. S.</span> została obwiniona o to, że:</p> <p>I.  W dniu 5 grudnia 2018 roku około godziny 08:04 na drodze publicznej w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując pojazdem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w obszarze zabudowanym przekroczyła dopuszczalną prędkość o 23 km/h to jest o wykroczenie z art. 92a kw.</p> <p>II.  W dniu 5 grudnia 2018 roku około godziny 08:04 w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> podczas kontroli drogowej nie stosowała się do poleceń funkcjonariusza dokonującego kontroli to jest o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w wyroku z dnia 24 lipca 2020 r. w sprawie VIII W 18/19 uniewinnił obwinioną od popełnienia zarzucanych jej czynów. Kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wniósł oskarżyciel publiczny Komendant Powiatowy Policji w <span class="anon-block">S.</span>. Działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 103;art. 103 § 2)">art. 103 § 2 kpw</a> zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść <span class="anon-block">A. S.</span>. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1 i 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie uniewinnienia obwinionej oraz obrazę przepisów prawa procesowego, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżyciela co do zasady, jeśli chodzi o kierunek w którym podąża – uchylenia do ponownego rozpatrzenia sprawy, zasługuje w całości na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Odwoławczy poddając rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego totalnej kontroli, nie tylko pod kątem zgłoszonych zarzutów, ale również prawidłowości procedowania stwierdził, że Sąd ten w sposób prawidłowy i wyjątkowo wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. W czasie dokonywania oceny tych dowodów w sposób rażący uchybił przepisom procesowym i dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych, które w ocenie Sądu Odwoławczego mogły rzutować na treść wydanego wyroku i wymagały ingerencji w orzeczenie przez instancję odwoławczą.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zasadniczym rażącym błędem jeśli chodzi o czyn z art. 92 a k.w. było oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym pochodzącym z innej sprawy – opinii <span class="anon-block">W. L.</span>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.p.k.</a> stosowanym w sprawach o wykroczeniach w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. W toku postępowania obrońca obwinionej zasypywał sąd rozstrzygnięciami oraz materiałami z innych spraw, w których sądy wydały korzystne rozstrzygnięcie dla obwinionych. Nie wykazał przy tym, jakie wspólne elementy wiążące się bezpośrednio z niniejszym postępowaniem (prócz oczywiście zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 92 a)">art. 92 a</a> k.w., poruszania się obwinionych pojazdem mechanicznym po drodze oraz różnych mierników prędkości, którymi była mierzona prędkość), mają te materiały z przedmiotową sprawą. Z nieznanych powodów, nieznajdujących oparcia w obowiązujących przepisach Sąd Rejonowy za fundament swojego rozstrzygnięcia uczynił opinię <span class="anon-block">W. L.</span> sporządzoną w sprawie II W 827/18 Sądu Rejonowego w Radomiu. Na marginesie dodać należy, że złożony do akt materiał nie może być traktowany jako dokument sporządzony w w/w sprawie, ponieważ obrońca nawet nie potwierdził tych materiałów za zgodność z oryginałem, a Sąd nie zażądał źródłowych akt. W sprawie, w której opiniował <span class="anon-block">W. L.</span> zdarzenie miało miejsce na <span class="anon-block">drodze krajowej (...)</span>, jego uczestnikiem był kierowca samochodu marki <span class="anon-block">T. (...)</span>. W niniejszej sprawie zdarzenie miało miejsce w <span class="anon-block">S.</span>, obwiniona kierowała pojazdem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span>. Sąd Rejonowy w ogóle nie uzasadnił dlaczego materiały zgromadzone w sprawie są niewystarczające do wydania rozstrzygnięcia i dlaczego koniecznym było posiłkowanie się materiałami dostarczonymi przez obrońcę. Zresztą warunki do skorzystania przez Sąd z opinii kolejnego biegłego, sporządzonej w danej sprawie, w sposób precyzyjny określa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.p.w.</a> Ponownie Sąd w sposób rażący łamie ten przepis nie wskazując jakimi nieusuwalnymi wadami jest dotknięta opinia biegłego <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">D.</span> i dlaczego widzi konieczność skorzystania z opinii innego biegłego. Podkreślić należy, że w razie należytego wykazania, że dana opinia jest niejasna, niepełna albo zachodzi w niej sprzeczność, sąd może dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego ale w tej samej sprawie!</p> <p>Jak już wcześniej wspomniano Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wyjątkowo dokładnie, korzystając w pełni z dowodów w postaci przesłuchania świadków i biegłego <span class="anon-block">Z. D.</span>. Wystarczy wskazać, że biegły ten po złożeniu pisemnej opinii, ustosunkowując się do zastrzeżeń zgłaszanych przede wszystkim przez obrońcę obwinionej, trzykrotnie szczegółowo i precyzyjne odpowiadał na pytania na piśmie i ustnie, to dodatkowo został przeprowadzony eksperyment procesowy, w którym m.in. próbowano doprowadzić do błędnych wskazań urządzenia do mierzenia prędkości w wyniku nieprawidłowego pomiaru, w tym tzw. „efektu ślizgania się” wiązki laserowej po boku pojazdu. Mimo podjęcia szeregu prób, w tym według wskazań obwinionej i osób jej towarzyszących, urządzenie podczas tych prób albo wyświetlało komunikat o błędzie, albo prawidłową prędkość (k. 452-458). Dlatego niezrozumiałym jest stwierdzenie Sądu, iż „funkcjonariusz policji dokonujący pomiaru, w czasie cyklu pomiarowego, utrzymywał niestabilnie marker celowniczy na pojeździe obwinionej”, a wiązka laserowa przesuwa się w czasie cyklu pomiarowego po karoserii samochodu i zmierza w kierunku boku pojazdu” (k. 663). Z powyższego Sąd w oparciu o „wnioski zawarte w opinii biegłego <span class="anon-block">W. L.</span>” kwestionuje „wnioski biegłego sądowego <span class="anon-block">Z. D.</span> w zakresie wykluczenia przez biegłego możliwości spowodowania przez funkcjonariusza policji podczas pomiaru „poślizgu” czoła wiązki laserowej”. Po pierwsze „biegły <span class="anon-block">W. L.</span>” w ogóle w sprawie nie występuje. Po drugie Sąd nie wskazał dlaczego opinia biegłego <span class="anon-block">Z. D.</span> nie spełnia warunków z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> Po trzecie z zabezpieczonego materiału video dokonanego przedmiotowym miernikiem prędkości wynika, iż można wyodrębnić 5 klatek na których widać lokalizację celownika urządzenia podczas pomiaru (k. 5, plik <span class="anon-block"> (...)</span>_<span class="anon-block"> (...)</span>_<span class="anon-block"> (...)</span>_<span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>). Punkt ten przemieszcza się po klapie silnika poczynając od części nad przednim lewym reflektorek w stronę kierowcy. Urządzenie wyświetliło prędkość namierzanego pojazdu wraz z innymi danymi, nie było żadnego komunikatu o błędzie, czy w oparciu o który biegły podjąłby podejrzenia o nieprawidłowym pomiarze. Dlaczego są to czynności błędne, w nawiązaniu do opinii biegłego <span class="anon-block">D.</span> oraz pozostałego materiału dowodowego, w tym instrukcji obsługi urządzenia – tego Sąd również nie wskazał.</p> <p>Jeśli chodzi o drugi czyn, ponownie Sąd Rejonowy w sposób niedostateczny przeanalizował przebieg kontroli, moment w którym padło polecenie funkcjonariusza policji dotyczące okazania prawa jazdy, wyjaśnienia obwinionej w kontekście powodów niezastosowania się do tego polecenia (m.in. brak omówienia materiału zdjęciowego z miejsca pierwotnego zatrzymania się w/w).</p> <p>Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć na uwadze wszystkie podniesione wyżej uwagi i wytyczne, których wykonanie powinno doprowadzić do ustalenia prawidłowego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego. Należy ponownie przeprowadzić przewód sądowy w całości, maksymalnie wykorzystując rozwiązania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a>, pomijając materiały niebędące dowodami w sprawie. Na dzień wydania rozstrzygnięcia Sąd Odwoławczy wskazuje na dowolność i błędy w interpretacji dowodów przeprowadzonych przez Sąd w niniejszej sprawie, zatem samo przeprowadzenie tych dowodów nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tak ustalony stan faktyczny musi następnie zostać poddany wnikliwej ocenie w świetle zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>, a to z kolei winno doprowadzić do wydania w niniejszej sprawie sprawiedliwego wyroku.</p> <p>Mając powyższe na uwadze na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 §2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> </div>