II SA/Wa 872/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska – Jung, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o odmowie zatwierdzenia Indywidualnego Planu Studiów 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości UZASADNIENIE Prorektor ds. Studiów [...], postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania K. B. z dnia [...] listopada 2010 r. od decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w dniu [...] grudnia 2010 r. wpłynął wniosek ww. z dnia [...] listopada 2010 r., w którym wniosła skargę na działanie prof. [...] J. S. – Dziekana Wydziału [...], oraz prof. [...] W. K. – Prodziekana ds. Studenckich w związku z wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów. We wniosku zainteresowana odwołała się jednocześnie od odmowy zatwierdzenia Indywidualnego Planu Studiów. Skarga na podstawie art. 234 pkt 1 kpa została potraktowana jako odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie odmowy zatwierdzenia Indywidualnego Planu Studiów. Dalej organ podał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. K. B. rozpoczęła studia drugiego stopnia specjalności [...] na [...] w semestrze letnim roku akademickiego 2009/2010. Podanie o zatwierdzenie Indywidualnego Planu Studiów zainteresowana złożyła w dniu [...] kwietnia 2010 r., a więc po rozpoczęciu zajęć przewidzianych programem studiów realizowanych przez zainteresowaną. Stosownie do § 13 ust. 4 Regulaminu Studiów w [...], Indywidualny Plan Studiów jest zatwierdzany przez Dziekana, co oznacza przyznanie Dziekanowi kompetencji do jednostronnej decyzji odnośnie akceptacji zaproponowanego planu studiów, natomiast w świetle terminu, w jakim zostało złożone podanie, Dziekan został pozbawiony swobodnego podjęcia decyzji w sprawie. W przedmiotowej decyzji Dziekan odmówił zatwierdzenia Indywidualnego Planu Studiów, z uwagi na niedostosowanie tego IPS do programu studiów realizowanego przez zainteresowaną. Dziekan wskazał zainteresowanej tryb postępowania, tj. ponowne przedstawienie IPS po uwzględnieniu przedstawionych uwag i w porozumieniu z opiekunem naukowym. Zainteresowana nie zastosowała się do wytycznych i trybu postępowania wskazanego przez Dziekana, natomiast po zakończeniu zajęć w semestrze letnim, blisko 5 miesięcy po wydaniu decyzji, odwołała się od decyzji, nie uwzględniając zawartych w niej wytycznych. W konkluzji organ wskazał, że decyzja Dziekana z dnia [...] kwietnia 2010 r., o odmowie zatwierdzenia IPS nie jest decyzją, do której ma zastosowanie art. 107 kpa, a zatem nie jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 kpa, a więc nie przysługuje od niej odwołanie do sądu administracyjnego. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie § 25 Regulaminu Studiów na [...]. Podkreśliła między innymi, że jej odwołanie powinno być rozpatrzone przez Rektora, a nie Prorektora. Podkreśliła ponadto, że odwołanie od decyzji Dziekana w sprawie odmowy zatwierdzenia IPS, wniosła nie do sądu administracyjnego, ale do Rektora [...] (§ 25 regulaminu). Wskazała, że decyzja Dziekana z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie zawierała żadnego pouczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę w tym zakresie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać z powodu naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania". "Niedopuszczalność odwołania" oraz "uchybienie terminu do wniesienia odwołania" są to dwie odrębne instytucje procesowe. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych w art. 30 § 2 kpa lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa. Żadna z wyżej wymienionych podstaw niedopuszczalności odwołania nie została omówiona przez organ w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. organ orzekający stwierdził, ze odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i wskazał na przyczyny natury merytorycznej, a następnie w konkluzji dodał, że decyzja Dziekana z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odmowie zatwierdzenia IPS nie jest decyzją, do której ma zastosowanie art. 107 kpa, a zatem nie jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 kpa, a zatem nie przysługuje od niej odwołanie do sądu administracyjnego. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. zawiera pouczenie treści następującej "w związku z powyższym proszę o ponowne przedstawienie IPS po uwzględnieniu przedstawionych uwag i w porozumieniu z opiekunem naukowym prof. [...] T. W.". Zgodnie z pkt 2 § 13 Regulaminu studiów, o IPS może się zwrócić student, który zaliczył pierwszy rok studiów, a zgodnie z pkt 4 IPS jest zatwierdzany przez dziekana, a kontrola jego realizacji jest prowadzona przez dziekanat w trybie analogicznym do kontroli postępów w nauce pozostałych studentów. Natomiast zgodnie z § 25 powołanego regulaminu, instancją odwoławczą we wszystkich sprawach objętych niniejszym regulaminem jest Rektor. Z powyższego wynika, że Regulamin studiów przewiduje tryb odwoławczy, od decyzji wydanych przez Dziekana do Rektora. Odmienną natomiast kwestią jest wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Odwołanie wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania jest odwołaniem wniesionym po upływie terminu, a nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa, bowiem termin ten może być stronie przywrócony na jej żądanie. Artykuł 134 kpa jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że organ w przypadku złożenia odwołania z uchybieniem 14-dniowego terminu, nie ma innej możliwości, jak stwierdzenie uchybienia terminowi do dokonania takiej czynności przez strony. Jednak tą kwestią organ w sprawie niniejszej się nie zajmował. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ ponownie powinien podjąć rozstrzygnięcie w związku z odwołaniem złożonym przez skarżącą od decyzji Dziekana z dnia [...] kwietnia 2010 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.