II AKz 1073/20

<p>Sygn. akt II AKz 1073/20</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 13 października 2020 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący-Sędzia: SA Piotr Pośpiech </strong> </p> <p>Protokolant: Ewelina Polok</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w sprawie <span class="anon-block">B. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o popełnienie przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 53;art. 53 ust. 2)">art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> i inne</p> <p>zażaleń oskarżonego oraz jego obrońcy</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach</p> <p>z dnia 17 września 2020 roku, sygn. akt V K 172/20</p> <p>w przedmiocie przedłużenia okresu tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 17 września 2020 roku, sygn. akt V K 172/20, Sąd Okręgowy w Katowicach przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego <span class="anon-block">B. G.</span>, zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 28 marca 2020 roku, sygn. akt VII Kp 86/20, na okres dalszych 3 miesięcy, tj. do dnia 21 grudnia 2020 roku do godz. 4:50.</p> <p>Zażalenia na wyjże opisane postanowienie wnieśli oskarżony oraz jego obrońca.</p> <p>Oskarżony w wywiedzionym środku zaskarżenia wnioskując o zmianę środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na inne środki wolnościowe napisał, że zrozumiał swoje naganne zachowanie, że nie wejdzie już w konflikt z prawem, że chciałby wspierać swoją konkubinę, podjąć pracę oraz że będzie pozostawał do dyspozycji sądu czy prokuratora.</p> <p>Z kolei obrońca oskarżonego, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem sądu I instancji, podniósł w środku odwoławczym obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249)">art. 249 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1)">art. 257 § 1 k.p.k.</a> oraz art., 258 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 17 września 2020 roku i nakazanie zwolnienia oskarżonego z Aresztu Śledczego, ewentualnie o zmianę tymczasowego aresztowania na środek o charakterze wolnościowym w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 15.000 zł.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego decyzja Sądu Okręgowego o przedłużeniu stosowania wobec oskarżonego <span class="anon-block">B. G.</span> środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania jest prawidłowa i podyktowana została umotywowaną potrzebą zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania sądowego.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że analiza akt sprawy nie przynosi odmiennych od Sądu Okręgowego ustaleń oraz wniosków, co do istnienia po stronie oskarżonego <span class="anon-block">B. G.</span> przesłanki ogólnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> – i to zarówno w aspekcie dowodowym, jak i istnienia potrzeby zabezpieczenia prawidłowego toku procesu. Fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw został bowiem w dużym stopniu uprawdopodobniony dotychczas zebranymi dowodami, wyszczególnionymi w skierowanym do Sądu Okręgowego akcie oskarżenia. Jednocześnie w sprawie, jak dotąd nie ujawniły się takie okoliczności, które by to prawdopodobieństwo niweczyło, czy też w dużym stopniu osłabiało. Odnosząc się do treści zażalenia obrońcy skazanego podważającego istnienie przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> wyjaśnić należy, że przeprowadzona na obecnym etapie postępowania analiza i ocena zebranych oraz zabezpieczonych dowodów nie oznacza jeszcze definitywnego rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego, gdyż będzie to możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w ewentualnej fazie wyrokowania. Z kolei podważanie trafności sformułowania zarzutu zawartego w punkcie pierwszym aktu oskarżenia nie jest przedmiotem oceny sądu odwoławczego w kontekście istnienia wyżej powołanej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych, albowiem jest to zakres badania i oceny sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę.</p> <p>Kontrola odwoławcza zaskarżonego postanowienia prowadzi również do wniosku, że w dalszym ciągu istnieją podstawy dalszego stosowania względem oskarżonego tymczasowego aresztowania z powodu realnie grożącej mu surowej kary pozbawienia wolności, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych i prawnych w tym zakresie, toteż bliższe odwoływanie się do tej przesłanki, w szczególności kiedy skarżący jej nie podważają, Sąd Apelacyjny uważa za zbędne.</p> <p>Obawę bezprawnego utrudniania postępowania karnego, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 2)">art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> uzasadnia z kolei fakt, że zarzuty postawione oskarżonemu opierają się w dużej mierze na osobowych źródłach dowodowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że oskarżony przyznaje się do posiadania narkotyków, jak również do zarzutu opisanego w punkcie piątym aktu oskarżenia, negując przy tym popełnienie pozostałych zarzucanych mu czynów. Przy czym zauważyć należy, że oskarżony podczas pierwszego przesłuchania w dniu 27 marca 2020 r. przyznał się do wszystkich stawianych mu zarzutów. Taka postawa oskarżonego, kiedy to jego wyjaśnienia nie korespondują w pełni z innymi zebranymi w sprawie dowodami, co oczywiste nie przekłada się wprost na obawę matactwa procesowego, a stanowi jedynie jego prawo do obrony, świadczy zarazem o konieczności przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w dotyczącym go zakresie, którego zabezpieczeniu ma służyć właśnie między innymi stosowany względem niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Obawy matactwa procesowego, wbrew twierdzeniu adwokata, nie eliminuje okoliczność, że wszyscy świadkowie zostali przesłuchani w postępowaniu przygotowawczym, że oskarżony posiada stałe miejsce zamieszkania a swoim zachowaniem nie daje podstaw do przyjęcia, że będzie w jakikolwiek sposób utrudniać postępowanie sądowe. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że obawy płynące z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 2)">art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> mają szczególne znaczenie z uwagi na obecny etap postępowania, kiedy to ani oskarżony, ani żaden ze świadków nie został jeszcze przesłuchany przed sądem rozpoznającym sprawę. Jak bowiem należy w tym miejscu zaznaczyć, choć w istocie materiał dowodowy w sprawie został już w znacznej mierze zebrany i zabezpieczony przez prokuraturę w postępowaniu przygotowawczym, to jednak jak wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 26 marca 2014 roku, sygn. akt II AKz 152/14, KZS 2014 nr 6, poz. 115, kluczowym jest dołożenie wszelkich starań, aby zebrane dowody zostały przeprowadzone przed sądem orzekającym w postępowaniu głównym. Odnosząc się do argumentacji skazanego w wywiedzionym zażaleniu wskazać trzeba, że nakreślona przez niego okoliczności, a to chęć wsparcia konkubiny, podjęcia pracy, pozostawania do dyspozycji sądu czy prokuratora jak też zrozumienie swojego nagannego zachowania nie mają aż tak doniosłego znaczenia w kontekście zasadności stosowania środków zapobiegawczych, jak wywodzi to skarżący.</p> <p>W tej sytuacji zastosowanie wobec <span class="anon-block">B. G.</span> łagodniejszych środków zapobiegawczych z pewnością nie byłoby wystarczające dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Z tego względu bezpodstawny jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1)">art. 257 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się również względem oskarżonego okoliczności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 259)">art. 259 k.p.k.</a>, które mogłyby wskazywać na potrzebę odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania. Niewątpliwe ze swej istoty powoduje ono brak możliwości udzielania przez aresztowanego bezpośredniego wsparcia najbliższym. W przypadku oskarżonego nie ma natomiast podstaw dla stwierdzenia, że zachodzą omawiane w wymienionym przepisie wyjątkowe okoliczności uzasadniające odstąpienie od stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania, albowiem brak jest przesłanek do stwierdzenia, że pociągałoby ono wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny.</p> <p>Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że podjęte przez sąd I instancji działania zmierzające do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania poprzez dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania oskarżonego <span class="anon-block">B. G.</span>, uznać należy za prawidłowe i w pełni uzasadnione. Natomiast wywiedzione zażalenia nie zawierały argumentów, które mogłyby powodować uchylenie tymczasowego aresztowania, w efekcie czego zaskarżone orzeczenie utrzymano w mocy.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p>1. Odpis postanowienia doręczyć oskarżonemu z pouczeniem o prawomocności, jego obrońcy i prokuratorowi.</p> <p>2. Akta sprawy zwrócić.</p> <p>Katowice, dnia 13 października 2020 roku.</p> </div>