II OZ 1142/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt II SA/Op 262/10 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. W. O. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu wnioskodawczyni podniosła, iż przedmiotowego wniosku nie złożyła w terminie, z uwagi na przebytą w tym okresie chorobę. Jako potwierdzenie tej okoliczności wnioskodawczyni przedłożyła zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lipca 2010 r., z którego wynika, iż od dnia 22 kwietnia 2010 r., z powodu chorób układu oddechowego, krążeniowego i narządu słuchu wnioskodawczyni była pod stałą opieką lekarza internisty, przy zaleconym pozostawaniu chorej w domu. W dniu 6 lipca 2010 r. stan zdrowia wnioskodawczyni uległ na tyle pogorszeniu, iż zakłócił prawidłowe funkcjonowanie organizmu, lokomocji, wydolności krążeniowo – oddechowej, powodując znacznie ograniczenie zdolności do załatwiania spraw życiowych poza mieszkaniem. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia podał, że wskazana przez W. O. przyczyna z powodu której nie zachowała ona terminu wymaganego do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ( potwierdzony zaświadczeniem lekarskim stan zdrowia) nie stanowi o braku jej winy. Z pisma wnioskodawczyni z dnia [...] sierpnia 2010 r., wynika, że nie jest ona osobą samotną. Razem z nią mieszka bowiem jej dorosła córka. Wnioskodawczyni mogła zatem, mimo pozostawania na zwolnieniu lekarskim skorzystać z jej pomocy, przy sporządzaniu i wysłaniu przedmiotowego wniosku. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniósł, że zwolnienie lekarskie nie stanowi wystarczającego potwierdzenia braku winy strony w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę bądź zlecenia wykonania jej innej osobie. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r., podała, iż jest osobą niepełnosprawną fizycznie i porusza się jedynie przy pomocy kul i tzw. balkonika, nie wychodząc na zewnątrz. Zatem wszystkie pisma, które składała, zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym, złożone zostały przy pomocy osoby trzeciej. Choroba Władysławy Oleksyn nie stanowiła zatem przeszkody w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia do Sądu. Sąd zauważył też, że sporządzenie wniosku nie należy do czynności skomplikowanych, nie było, zatem przeszkód, aby wnioskodawczyni zleciła jego napisanie zamieszkującej z nią dorosłej córce. Nadto zważywszy, że większość pism składanych przez skarżącą sporządzano pismem maszynowym, uznać należy, że podpisanie wniosku o sporządzenie wyroku nie należało do czynności, których nie była w stanie dokonać, nawet przy uwzględnieniu treści złożonego zaświadczenia lekarskiego. W zażaleniu na to postanowieni W. O. podniosła, że zaskarżone orzeczenie jest błędne, gdyż zostało wydane z naruszeniem przepisów z art. 86 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że strona nie dokonała czynności w terminie i nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Dodała też, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż w okresie, w którym mogła złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku była na tyle chora, że nie mogła samodzielnie załatwiać osobistych spraw poza domem i nie życzyła sobie informować swojej córki, która z nią zamieszkuje, o sprawach sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Strona powinna we wniosku uprawdopodobnić, że uchybienie terminu zaszło z przyczyn przez nią niezawinionych (art. 87 § 2 ww. ustawy). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r. II SA 4162/01). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02). W przedmiotowej sprawie uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku powstało z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w uchybieniu terminu nie było jej winy. Przede wszystkim, należy wziąć pod uwagę, że skarżąca nie jest osobą samotną, jako że razem z nią zamieszkuje jej dorosła córka. Skarżąca mogła zatem skorzystać z jej pomocy przy sporządzaniu i nadaniu przedmiotowego wniosku. Zgodzić też należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż samo zwolnienie lekarskie nie jest dostatecznym usprawiedliwieniem w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jedynie nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą może stanowić o uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r. I SA/ Wr 676/99). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Uwzględniając powyższe podzielić należy wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, że W. O. nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu było z jej strony niezawinione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji postanowienia.