II SA/Ke 405/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na rozprawie sprawy ze skarg C. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zastrzeżeń odnośnie projektu uproszczonego planu urządzenia lasu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. S. i C. S. od decyzji Starosty z dnia [...], orzekającej o uznaniu za zasadne zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzeniu lasu, sporządzonego dla obrębu miejscowości Motyczno, polegające na przyjęciu dla działki nr 535/2 drzewostanu sosnowego w wieku 7 lat o powierzchni 0,15 ha oraz w wieku 75 lat o powierzchni 0,03 ha, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargi na tę decyzję wnieśli J. S. i C. S. Na rozprawie w dniu 17 września 2009r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej uppsa, Sąd zarządził połączenie obu tych spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na tej samej rozprawie J. S. oświadczyła, że zarówno w imieniu swoim jak i męża cofa złożone przez nich skargi. Zgodnie z art. 161§ 1 pkt 1 uppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei w myśl art. 60 cofniecie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu skarżący skutecznie w rozumieniu art. 60 uppsa skargę cofnęli, albowiem cofniecie nie zmierza do obejścia prawa ani też nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Dlatego też na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 uppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.