II OSK 1470/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia WSA del. Wojciech Mazur Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 1028/07 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 1028/07, oddalił skargę Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu decyzją z dnia [...] października 2007r. nr Rep. [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji Prezydenta Miasta Elbląga z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, iż w dniu [...] października 2004r. Z. M. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej w obrębie działki nr [...], przy ul. [...] w Elblągu. Inwestor złożył wniosek po otrzymaniu postanowienia wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga, z dnia [...] sierpnia 2004r. dotyczącego wstrzymania samowolnie użytkowanego garażu niezgodnie z przeznaczeniem jako warsztat napraw samochodowych. Postanowieniem tym został nałożony na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta Elbląga o zgodności zmiany sposobu użytkowania garażu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent Elbląga decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Elblągu przypominając, iż poprzednio wydawane w sprawie decyzje administracyjne były uchylane wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2005r. sygn. akt II SA/Ol 257/05 i z dnia 7 grudnia 2006r. II SA/Ol 807/06. W pierwszym z wyroków Sąd podważył przyjęcie, iż działką sąsiednią jest wyłącznie działka granicząca z działką objętą wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Sąd dokonał wykładni pojęcia dobrego sąsiedztwa uznając, że warunek zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy będzie spełniony, gdy działka zabudowana graniczy z działką będącą terenem przyszłej inwestycji, bądź też jest położona w odległości pozwalającej na utrzymanie walorów architektonicznych przestrzeni. W drugim z orzeczeń Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego zmierzających do wykazania niewłaściwej wykładni zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa". Za niezbędne do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji Sąd uznał nowe okoliczności, zgłoszone przez skarżącego w ramach prowadzonego przez Sąd postępowania, dotyczące informacji o złożonych w 2000 i 2001 r. wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dotychczas nie rozpatrzonych. W związku z tymi okolicznościami, zdaniem Sądu pojawiła się wątpliwość, czy w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), czy też przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie bowiem z przepisem art. 85 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ pierwszej instancji argumentował dalej w uzasadnieniu decyzji, że w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie dokonano analizy w zakresie poszukiwania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Dominującą funkcją, występującą na działkach sąsiednich oraz na działkach w obszarze analizowanym jest funkcja mieszkaniowa. Istniejąca w sąsiedztwie a także w obszarze analizowanym funkcja mieszkaniowa nie daje podstaw do spełnienia warunku "kontynuacji funkcji" oraz tzw. "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanego przez inwestora zamierzenia, polegającego na zlokalizowaniu uciążliwej dla otoczenia funkcji usługowej w formie warsztatu mechaniki samochodowej na działce objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też w ocenie tego organu warunek, wymieniony w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie został spełniony. Jednocześnie organ ten wyjaśnił, iż w sprawie skarżący przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie składał wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla powyższej inwestycji w związku z powyższym brak jest w sprawie przesłanek do zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Od decyzji powyższej odwołał się Z. M. wskazując, iż wydanie ostatniej decyzji nr [...] jest wynikiem sprowadzenia sprawy do wniosku z dnia [...] października 2004r. nie uwzględniając, iż jest to konsekwencja wcześniejszych wniosków o ustalenie warunków zabudowy niezbędnych do zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na warsztat mechaniki samochodowej, a tym samym kontynuacja postępowania wszczętego poprzednio. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu nie uwzględniło wniesionego odwołania przyjmując, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2006r. Kolegium odnosząc się do wytycznych wyroku dotyczących wcześniej składanych wniosków wyjaśniło odnośnie wniosku złożonego w 2000r., iż jego przedmiotem była inwestycja polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego o część mieszkalną i usługę (diagnostyka silników samochodowych z myjnią samochodów osobowych wraz z kosmetyką samochodową) na działce nr [...], położonej przy ul. [...] 9 w Elblągu (wniosek nie dotyczył zmiany sposobu użytkowania istniejącego na przedmiotowej działce garażu na warsztat mechaniki samochodowej). Wynikiem rozpatrzenia złożonego w dniu [...] maja 2000r. wniosku była odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto wnioskodawca został zobowiązany do wykazania, iż złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy w 2001r. W przedłożonym w dniu [...] kwietnia 2007r. organowi pierwszej instancji pliku dokumentów nie znajduje się żaden wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z 2001r. Wyjaśnienia złożone przez stronę w dniu [...] maja 2007r. wobec pracowników organu pierwszej instancji świadczą, iż wnioskodawca nie posiada odpisu takiego wniosku. Organ pierwszej instancji dokonał analizy archiwalnych dzienników korespondencyjnych Wydziału Architektury i Planowania Przestrzennego z roku 2001 i stwierdzono, iż taki wniosek nie został złożony. Dalej Kolegium argumentowało, że w obecnie rozpatrywanym odwołaniu Z. M. powołuje się na wniosek złożony w dniu [...] lipca 2002r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Elblągu. Twierdząc jednocześnie, iż winien on zostać uznany za wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Elblągu. Zdaniem organu odwoławczego wniosek ten jest precyzyjny i już w pierwszym zdaniu zakreśla żądanie: "proszę o przedłużenie zezwolenia na czasowe użytkowanie garażu na warsztat naprawy samochodów". Organ odwoławczy podkreślił, iż pismo to wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlnego w Elblągu po doręczeniu odwołującemu decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń garażu zlokalizowanego na działce nr [...] użytkowanego obecnie jako warsztat napraw samochodowych. Kolegium ustaliło, iż pismo to pozostawiono w aktach organu nadzoru budowlanego. Nie zostało ono potraktowane jako odwołanie od decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy ani też jako wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przechodząc zaś do merytorycznego rozpatrzenia wniosku złożonego w dniu [...] października 2004r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Elblągu organ odwoławczy wskazał, iż stosując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej. Kolegium wskazało, że pierwszym warunkiem wymienionym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest zasada tzw. dobrego sąsiedztwa. Odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 257/05 w którym stwierdzono, iż w pojęciu działki sąsiedniej mieszczą się nie tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale także te nieruchomości, które wprawdzie nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, ale znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość. Granice tego obszaru, stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi 35 m. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 105 metrów od środka przedmiotowej działki i w tak oznaczonym obszarze analizowanym tylko na jednej działce nr [...] znajduje się niewielka hurtownia artykułów do produkcji kaletniczej. Kolegium argumentowało, iż gdyby wyznaczyć obszar analizowany w promieniu większym niż 105 m. to na tym obszarze znajduje się jeszcze sklep z odzieżą używaną oraz poradnia doradztwa personalnego. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, iż jedyną funkcją występującą na działkach sąsiednich oraz na działkach w obszarze analizowanym jest funkcja mieszkaniowa. W ocenie organu odwoławczego istniejąca funkcja mieszkaniowa nie daje podstaw do spełnienia warunku "kontynuacji funkcji" dla wnioskowanego przez inwestora zamierzenia, polegającego na zlokalizowaniu uciążliwej i obcej dla otoczenia funkcji usługowej w formie warsztatu mechaniki samochodowej na działce objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż w świetle aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wnioskowane zamierzenie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 70). Powyższe również potwierdza stanowisko organu, iż wnioskowana funkcja warsztatu samochodowego nie stanowi dobrego sąsiedztwa dla zabudowy mieszkaniowej występującej w omawianej lokalizacji. Z. M.i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia. Wskazał, iż istotą rzeczy jest niewielki i nieuciążliwy warsztat samochodowy funkcjonujący od 16 lat, który wskutek nierzetelnego traktowania przez organy administracji stał się przedmiotem sporu. Jednak kardynalnym błędem, który został popełniony przez organy było zlekceważenie wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2002r., który mylnie pouczony przez urzędnika Miasta Elbląg w dniu 30 lipca 2002 r. złożył do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga wniosek o przedłużenie zezwolenia na użytkowanie garażu na warsztat samochodowy. Wniosek, który sam w sobie był sygnalizacją przez skarżącego kontynuacji wcześniejszego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek ów został złożony do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Elbląg i z uwagi na fakt że, otrzymał go organ niewłaściwy obowiązany był w terminie 7 dni przekazać go organowi właściwemu, czego nie uczyniono. Wniosek ten, jak zostało to ustalone, pozostał w aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez rozpatrzenia i bez przekazania go właściwemu organowi. Fakt ten słusznie został oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2006 r. orzekł, że sprawa niniejsza winna być rozpatrywana w myśl przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy ten aspekt pominął (prawdopodobnie świadomie) tocząc postępowanie w myśl niekorzystnych dla skarżącego przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazał, iż bezwzględnie uznać należy, iż na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc winno być rozpatrywane w myśl przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący na rozprawie w dniu 11 marca 2008r. podniósł, że w odległości 50m od jego posesji na działce oznaczonej numerem [...] bądź [...] znajduje się zakład wytwórni wód gazowanych, który zatrudnia około pięćdziesięciu osób. Pismem z dnia 26 marca 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu na wezwanie Sądu przedłożyło informację pochodzącą z organu pierwszej instancji z której wynika, że działki [...] i [...] zawarte w granicach obszaru analizowanego zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Obiekt wytwórni wód gazowanych położony na działce nr [...] przy ul. [...], znajduje się poza granicami obszaru analizowanego wyznaczonego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 7171 ze zm.) , którego treść przytoczył wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków. Przypomniano , że norma ta wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. "Celem tego rozwiązania jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe, oraz kompozycyjno-estetyczne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne - Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 3. wydanie str. 491). Przyjąć więc należy jak wykazano, iż do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie działki sąsiedniej, która dodatkowo jest zabudowana w sposób określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten uzależnia więc zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu. Z zasady dobrego sąsiedztwa wynika konieczność dostosowania zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy nie tylko co do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, ale także co do funkcji dotychczasowej zabudowy. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd w pierwszej kolejności wskazał, iż, podobnie jak organy orzekające w sprawie, z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu Sądu z dnia 8 grudnia 2005r. II SA/Ol 257/05 oraz w orzeczeniu z dnia 7 grudnia 2006r. II SA/Ol 807/06. W pierwszym z tych orzeczeń przypomniano, iż Sąd dokonał wykładni pojęcia dobrego sąsiedztwa uznając, że warunek zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy będzie spełniony, gdy działka zabudowana graniczy z działką będącą terenem przyszłej inwestycji, bądź też jest położona w odległości pozwalającej na utrzymanie walorów architektonicznych przestrzeni. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie ustalić, przy szerszym rozumieniu definicji działki sąsiedniej, czy w obszarze analizowanym znajduje się co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących wnioskowanej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania garażu, przy zastosowaniu szerszej definicji działki sąsiedniej. Z kolei w drugim z orzeczeń Sąd ocenił, że prawidłowe są ustalenia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonane w poprzednio wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2006r., która została uchylona tymże wyrokiem Sądu. Sąd wskazał mianowicie, że "określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy. Dlatego skoro organy orzekające w sprawie ustaliły, iż w analizowanym obszarze nie ma zabudowy o podobnej co planowana inwestycja funkcji, to zasadnym było stwierdzenie, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków wymienionych w omawianym przepisie. Niespełnienie choćby jednego z nich powoduje brak możliwości ustalenia warunków zabudowy. Tak więc zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania niewłaściwej wykładni zasady dobrego sąsiedztwa są nieuzasadnione". Reasumując Sąd ten przyjął, że decyzja Kolegium w części w jakiej dokonano w niej ustaleń, co do braku spełnienia zasad dobrego sąsiedztwa jest zgodna z prawem, uchylając decyzję z przyczyn procesowych związanych z datą złożenia wniosku. Tak więc Sąd nie zakwestionował ustalonego w decyzji z dnia 17 lipca 2006r. wielkości obszaru analizowanego, a także ustaleń płynących z dokonanej analizy. Organy rozpoznając sprawę po cytowanym wyroku z dnia 7 grudnia 2006r.- będąc związane oceną prawną - przyjęły identyczną wielkość obszaru analizowanego wokół działki skarżącego, tj. 105 m. co stanowi trzykrotną szerokość frontu jego działki. W obszarze tym stwierdziły wyłącznie funkcję mieszkaniową z wyjątkiem zakładu świadczącego nieuciążliwe usługi sprzedaży hurtowej artykułów do produkcji kaletniczej. Dlatego też ustalenia organów orzekających w tym zakresie Sąd pierwszej instancji przyjął za prawidłowe. Skoro bowiem, Sąd w poprzednio wydanym wyroku uznał za prawidłowe ustalenia dotyczące braku spełnienia zasad dobrego sąsiedztwa, a organy ustalając ponownie te zasady wydały identyczną w swej treści decyzję jak poprzednio oceniana, to skład orzekający obecnie (także związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym wyroku) zobowiązany jest podzielić ustalenia organów. Odnosząc się natomiast do argumentu skarżącego podniesionego na rozprawie wskazującego, iż w odległości 50 m. od jego działki znajduje się duży zakład produkcji wody, co zmienia charakter zabudowy z mieszkaniowej na mieszkaniowo-usługową Sąd pierwszej instancji wskazał, iż argument ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Zakład ten znajduje się bowiem poza granicą obszaru analizowanego, co wynika z wydruku mapy ewidencyjnej w skali 1 : 1000 (karta 93 akt administracyjnych). Jak wskazano wyżej, prawidłowość wyznaczonego obszaru potwierdzona została wyrokiem Sądu z dnia 7 grudnia 2006r. W trakcie orzekania w dniu 7 grudnia 2006r. w aktach administracyjnych znajdowała się mapa (karta 1 akt administracyjnych) z naniesionymi obiektami usługowymi i produkcyjnymi, w tym obiektem położonym na działce nr [...], co nie zmieniło oceny Sądu co do prawidłowości przyjęcia przez organ w decyzji z dnia 17 lipca 2006r. wielkości obszaru analizowanego. Oznacza to, iż zakład ten zasadnie nie był brany pod uwagę przez organ w obecnie zaskarżonej decyzji, przy ustalaniu zasady dobrego sąsiedztwa. Sama natomiast okoliczność, że granica działki nr [...] na której tenże zakład się znajduje, położona jest w odległości 50 m. od posesji skarżącego nie może przemawiać za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Działka ta posiada bowiem stosunkowo dużą powierzchnię. W części zaś objętej analizą jest działką niezabudowaną. Dodatkowo, co wynika z mapy przedłożonej przez skarżącego oraz z załączonych fotografii (karta 134 akt sądowoadministracyjnych), na działce nr [...] od strony posesji skarżącego nasadzone są drzewa iglaste. Nie można więc przyjąć, iż zakład produkcji wód znajdujący w środkowej części działki pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla działki skarżącego i z tą działką tworzy urbanistyczną całości. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż stosownie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z treści § 3 rozporządzenia nie wynika, by granice obszaru analizowanego musiały obejmować obszar całej działki sąsiedniej. Mogą one obejmować również swym zasięgiem część działki sąsiedniej znajdującej się w tym obszarze i na analizowanej części działki poszukiwać możliwości ustalenia warunków dobrego sąsiedztwa. W niniejszej sprawie jak podkreślono wyżej prawidłowość dokonanej analizy obszaru została potwierdzona w orzeczeniu sądu w związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia na obecnym etapie postępowania, że granice obszaru analizowanego winny być przesunięte o jakąś bliżej nieokreśloną odległość. Na marginesie dodano, iż obszar analizowany zawsze musi posiadać granicę, zamykającą tenże obszar w pewną urbanistyczną całość. Dodatkowo Sąd podał, iż organy rozpoznające sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2006r. zobowiązane były ustalić, czy skarżący składał w 2000 i 2001r. wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla rzeczonej inwestycji, uzależniając od tych ustaleń przepisy której z ustaw będą miały zastosowanie w sprawie. Z przeprowadzonego postępowania jednoznacznie wynika, że w 2000r. wnioskodawca nie składał wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej. Akta administracyjne wskazują, iż w 2000r. skarżący złożył tylko wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o część mieszkalną i usługę (diagnostyka silników samochodowych z myjnią samochodów osobowych wraz z kosmetyką samochodową). Wniosek ten został załatwiony negatywnie decyzją z dnia [...] czerwca 2000r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla tegoż zamierzenia. Uznano również, że akta administracyjne nie potwierdziły także, by skarżący w 2001r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Skarżący bowiem nie wskazał takiego wniosku, co zostało potwierdzone w protokole z dnia 21 maja 2007r. Za wniosek w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej nie można zaś uznać pisma z dnia [...] kwietnia 1999r. i z dnia [...] kwietnia 2000r., na które wskazywał na pewnym etapie postępowania administracyjnego skarżący (pismo skarżącego z 27 kwietnia 2007r.). Pierwsze z pism dotyczyło bowiem zezwolenia na prowadzenie działalności, w wyniku której powstawały odpady niebezpieczne, drugie zaś dotyczyło przedłużenia terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 1998r. Nr [...] i pismo to zostało cofnięte, na co wskazuje protokół z [...] maja 2007r. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, iż w wyniku dokonania analizy dzienników korespondencyjnych Wydziału Architektury i Planowania Przestrzennego z roku 2001 nie stwierdzono, iż taki wniosek został złożony. Postępowanie administracyjne zdaniem Sądu nie potwierdziło, iż skarżący w 2000 lub 2001r. składał wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej. Postępowanie to nie dało także podstaw do przyjęcia, że skarżący taki wniosek złożył w 2002r. Skarżący w odwołaniu wskazuje wprawdzie, iż taki wniosek złożył [...] lipca 2002r. Jednakże w ocenie Sądu wniosek ten dotyczył przedłużenia zezwolenia na czasowe użytkowanie garażu na warsztat naprawy samochodów. Pomijając już treść tegoż wniosku, która nie potwierdza, iż skarżący wnosił o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji Sąd uznał, iż został on złożony do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z wydaniem przez ten organ decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń garażu użytkowanego jako warsztat samochodowy. Decyzja ta została z kolei wydana na skutek upływu czasu na jaki skarżący uzyskał pozwolenie na tymczasową do 2001r. zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat napraw silników samochodów osobowych z diagnostyką na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 1998r. nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Elbląga w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, iż skarżący pismem z dnia [...] lipca 2002r. (złożonym 30 lipca 2002r.) wnosił o ustalenie warunków zabudowy. Jego zamiarem było jedynie uzyskanie zgody na przedłużenie zezwolenia na czasowe użytkowanie garażu na warsztat mechaniki samochodowej. Na podkreślenie zdaniem Sądu zasługuje także fakt, iż skarżący w okresie wcześniejszym otrzymywał decyzje o warunkach zabudowy wydane w oparciu o składane przez niego wnioski (decyzje z dnia: 4 sierpnia 1997r., 7 maja 1998r., 20 czerwca 2000r.), a więc znana mu była procedura związana z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Konkludując podkreślono, że analiza akt administracyjnych dokonana przez Sąd także nie pozwalała na przyjęcie, iż skarżący przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składał wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla spornego zamierzenia inwestycyjnego. Stąd też Sąd uznał za prawidłowe ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, iż skarżący w 2000, 2001 i 2002r. nie składał wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej, co oznacza, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sąd Administracyjnego Z. M. i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez błędne przyjęcie, że sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, że winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7, 8, 9 k.p.a. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, iż zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie czy w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu w przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) czy też przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 15, poz. 139 ze zmianami). Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem błędnie przyjął, iż nie ma podstaw do przyjęcia, iż mają zastosowanie przepisy ustawy z roku 1994. Sąd oparł się na ustaleniach poczynionych przez organ administracyjny, iż skarżący nie wykazał, iż przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. składał wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla jego inwestycji. Analizując materiał dowodowy wszystkie wnioski jakie składał skarżący począwszy od roku 1994 zdaniem pełnomocnika jest sprawą oczywistą, że jego intencją było uzyskanie zgody na ustalenie warunków zabudowy i uzyskanie zgody na stałe użytkowanie garażu w którym prowadzi swą działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 7. k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, art. 9 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Są to fundamentalne zasady procedury administracyjnej. Tymczasem w niniejszej sprawie organy administracji działały w taki sposób, aby z góry przesądzić o niesłuszności wniosków skarżącego Z. M. Wymienione zasady procedury jak zaznaczono nie były przestrzegane. Wszystkie pisma i wnioski jakie składał w tej sprawie skarżący należy zgodnie z powołanymi przepisami k.p.a. interpretować w sposób zgodny z intencjami wnioskodawcy a nie literalnie czytać jego wniosek. Skarżący jak zaznaczono jest prostym człowiekiem, mechanikiem samochodowym, ma zasadnicze wykształcenie. Działał tak jak mu często podpowiadali urzędnicy, którzy później wydawali decyzje. Jest rzeczą absolutnie bezsporną, że Z. M. chodziło o uzyskanie stałej lokalizacji i zgody na istnienie garażu w którym prowadzi swoją działalność gospodarczą i dlatego składał wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Interpretując wszystkie wnioski i pisma jakie składał Z. M. jest rzeczą jednoznaczną, że chodziło mu o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania garażu. Nigdy nie spotkał się z przychylnym podejściem urzędników a wręcz przeciwnie zamiast mu pomóc wprowadzali go w błąd. Znamiennym jest zdaniem skarżącego, że niektóre pisma i wnioski skarżącego ginęły i nie były rozpatrywane. Przypomniano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że "nie można uznać pisma z dnia [...] kwietnia 1999 r. i z dnia [...] kwietnia 2000 r. wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na jednostanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej. Z treści tych pism wręcz wynika, że właśnie o to chodziło Z. M. Jeżeli organ administracyjny miał wątpliwość, co do intencji wnioskodawcy powinien zwrócić się o sprecyzowanie jego wniosku a nie pozostawić to pismo bez odpowiedzi. Interpretacja stanowiska skarżącego w taki sposób jak to przyjął organ pierwszej instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny jest niezgodna z powołanymi przepisami postępowania administracyjnego art. 7, 8, 9 k.p.a. W ocenie skarżącego nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu pierwszej instancji aprobowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że brak jest podstaw do przyjęcia iż spełniony jest warunek "kontynuacji funkcji" oraz tzw. "dobrego sąsiedztwa" dla funkcjonowania uciążliwej dla otoczenia funkcji usługowej w formie warsztatu mechaniki samochodowej na działce objętej wnioskiem". Organ pierwszej instancji w sposób zupełnie dowolny bez żadnego uzasadnienia stwierdza, że wnioskowane zamierzenie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/OI 257/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że koniecznym jest ustalenie, przy szerszym rozumieniu definicji działki sąsiedniej, czy w obszarze analizowanym znajduje się co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej pozwalająca na określenie wymagań dotyczących wnioskowanej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania garażu, przy zastosowaniu szerszej definicji działki sąsiedniej. W kasacji nie podzielono poglądu Sądu pierwszej instancji, że istniejący w odległości 50 m. od jego działki zakład produkcji wód leży poza granicą obszaru analizowanego. Poza tym zdaniem skarżącego nie ma znaczenia fakt, iż zakład produkcji wód położony jest na stosunkowo dużej działce i na posesji są nasadzone drzewa iglaste. Działka skarżącego jest nie wiele mniejsza i też ma posadzonych wiele drzew iglastych. Tak więc ten argument nie może być uznany za miarodajny. Podkreślono również, że nie zbadano jakie zagrożenie dla środowiska stanowi zakład produkcji wód, a jakie zakład samochodowy. Za całkowicie dowolne uznano stwierdzenie, że zakład samochodowy skarżącego może stanowić zagrożenie dla środowiska. Brak jest jakiegokolwiek dowodu do przyjęcia takiego stanowiska. Nadto podniesiono, że w analizowanym obszarze znajdują się duże zakłady kaletnicze, hurtownia i inne zakłady hurtowe. Tak wiec nie można stwierdzić, że w analizowanym obszarze znajduje się zabudowa mieszkaniowa co by stało na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego (wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione i uzasadnione zarzuty konkretnych norm prawa materialnego i procesowego, chyba że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz ta co już wyżej zaznaczono nie występuje w tej sprawie. Mając na uwadze wyżej przedstawione wymagania dla skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż wniesiona w tej sprawie kasacja nie w pełni je spełnia w zakresie przedstawionych zarzutów. Przede wszystkim zauważyć należy, iż w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego a to jego błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania zarzucono cytat : " błędne przyjęcie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 , poz. 717 ze zm.) podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, że winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.)"- koniec cytatu. W ramach tego zarzutu jednakże nie wskazano w petitum skargi oraz jej motywach jakiegokolwiek przepisu czy też wynikających z przywołanych aktów prawnych. Taki opisowy sposób formułowania zarzutu nie spełnia wymogów art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w tym zakresie należy wskazać konkretnie naruszony przepis prawa a nie naruszony akt normatywny. Nie można bowiem kwestionować w skardze kasacyjnej całego aktu prawnego lecz należy powołać się na określony przepis w nim zamieszczony a naruszony zaskarżonym wyrokiem poprzez jego błędną wykładnię bądź też niewłaściwe zastosowanie czego w tej sprawie skarżący nie uczynił. Skoro więc Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżenia i samodzielnie wybierać normy, która ewentualnie mogła by być naruszona przez Sąd pierwszej instancji dlatego też taki sposób sformułowania zarzutu nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do niego. Skarga kasacyjna zawiera nadto zarzuty naruszenia prawa procesowego a to art. 7,8,9 kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez obrazę art. 7 i 8 , 9 kpa należy uznać za nieusprawiedliwiony albowiem przepisy te nie mogły zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji, gdyż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć jedynie należy , iż rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Bowiem w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie można czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tak właśnie wadliwie uczyniono w tej sprawie. Dokonywana kontrola kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje bowiem wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sądy administracyjne, a więc przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji , gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy administracji wskazanych w niej przepisów. Jednakże we wniesionej kasacji brak jest niezbędnego powiązania wskazywanych zarzutów naruszenia prawa procesowego z odpowiednimi zarzutami procedury sądowoadministracyjnej. W tym kontekście stwierdzić należy , że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji bezpośredniego zastosowania nie znajdywały, są chybione. W konsekwencji zarzut naruszenia prawa procesowego jest prawnie bezskuteczny w tym sensie, że uniemożliwia kontrolowanie zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw pozwalających na jej uwzględnienie. Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku.